Masuk“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
“ตื่นแล้วเหรอ...” เสียงทุ้มต่ำพร่าดังขึ้นชิดใบหู พร้อมกับวงแขนแกร่งกระชับกอดจนหน้าอกนุ่มหยุ่นบี้ไปกับท่อนแขน “กว่าจะตื่นได้นะ...ให้รอจนปวดไข่” “จิน...อื้อออ! เอาออกไปก่อน...” ไอมิเอะประท้วงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจปนประหม่า ใบหน้าหวานที่ใสซื่อและบริสุทธิ์ในยามเช้ามันไปกระตุ้นสัญชาตญาณดิบขอ
“มึงได้ยินมั้ย” แก้มยุ้ยกระซิบเสียงตื่นเต้นกับเส้นด้าย “ได้ยินดิอีห่า กูไม่ได้หูหนวก เสียงครางอีจินแบบ...อืมมมม” เส้นด้ายพูดพลางเขินจัด ราวกับโดนจินกระแทกซะเอง “เสียงแบบนี้ น่าจะตอกเสาเข็มอยู่” ยี่หวาสมทบด้วยความตกใจจนตาเหลือก “กูว่ามีเตียงหัก” “กูนึกว่าคลอดลูก มันจะอะไรขนาดนั้นอะ เวอร์มากสาว ดูแ
บทที่ 208 “อื้อออ!” ไอมิเอะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ ด้วยจูบครั้งนี้ไม่มีความอ่อนโยน แต่มันเต็มไปด้วยความหิวโหยและมันเขี้ยว จินขบเม้มริมฝีปากล่างของเธอแรงๆ เป็นการลงโทษข้อหาปากดี ก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานอย่างมูมมาม เขาบดจูบจนเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังระงมไปหมด ร่างเล็กก็สั่นเทิ้มอ
ก่อนจะดันร่างเล็กๆ จนแผ่นหลังบางแนบชิดติดกับขอบอ่างเย็นเชียบ สวนทางกับร่างกายของเขาที่เบียดเสียดเข้ามาจนแทบไม่มีอากาศคั่นกลาง “ลับหลังกู ทำอะไรกับไอ้เวรนั่นไปบ้าง” เขากดเสียงต่ำจ้องหน้าเธอในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก สายตาของเขาไม่ได้มีแค่ความหึงหวงแต่มันมีความกดดันมหาศาลที่จงใจจะ







