ログイン“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
ทำเอาจินกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แต่ก็ยอมทิ้งตัวนั่งลงช้าๆ เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาลุกขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่แค่พ่อที่เดือด ทั้งประเทศอาจเดือดร้อนไปด้วย ไอมิเอะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากหางตาก็ใจหล่นวูบ “ให้รางวัลเด็กคนนี้เป็นพิเศษ” คำสั่งของดยุกคาลไมค์ทำให้คนทั้งงานหันขวับ เสียงซุบซิบดังระลอกเหมือนคลื่น
บทที่ 174 ไอมิเอะกอดตอบพลางร่างสั่นไหว น้องชายก็สั่นตามไปด้วย แทบจะร้องไห้ตามอยู่แล้ว ปัง!!!! เสียงกำปั้นของจินกระแทกใส่บานประตูดังสนั่นทั่วห้อง แรงจนบานประตูสะเทือนทั้งแผง ทำให้ไอมิเอะกับฮิเดโยะสะดุ้งเฮือกพร้อมกัน ฮิเดโยะยิ่งกอดพี่สาวแน่นกว่าเดิม ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ ส่วนไอมิเอะน้ำตา
เพื่อนๆ คือซัดรัวจนไอมิเอะพูดไม่ทัน คำด่า คำดุ คำเตือน ลั่นใส่เธอเหมือนปืนกลกระสุนไม่หมด สามเสียงประสานกันอย่างไม่มีช่องว่างให้หายใจแม้แต่วินาทีเดียว ในหัวไอมิเอะตอนนี้เต็มไปด้วยคลิปดังคลิปหนึ่งในติ๊กต็อกที่ว่า (พี่ พี่ พี่ฟังก่อนพี่ พี่ฟังก่อนพี่! พี่ฟังก่อนนนน!) เสียงจากคลิปนั้นดังวนในหัวไม่หยุ
“ตัวปัญหา” จนเขากัดฟันกรอดออกมา เขาเปิดประตูรถอย่างแรง เดินอ้อมมาอีกฝั่งแล้วเปิดประตูให้เธอ ลากรถเข็นกระเป๋าของโรงแรมมาจอดสนิทตรงข้างตัวเธออย่างหงุดหงิด จินจับตัวเอมิโกะให้มายืนพิงรถเข็น มือเขาจับไหล่เธอจัดท่าอย่างไม่ใส่ใจ ไม่ทะนุถนอม เพราะในหัวเขาจะอุ้มแค่คนเดียว คือไอมิเอะ ส่วนผู้หญิงคนอื่น แค่ลา







