LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“จะไปไหมปีนี้” แก้มยุ้ยมองไอมิเอะด้วยสายตาจริงจังขึ้นนิดหน่อย “....” ไอมิเอะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าช้า ๆ ทำให้เส้นด้ายขมวดคิ้วทันที ยี่หวาที่นั่งพิงผนังอยู่ ก็หันมามองหน้าไอมิเอะตรง ๆ “ไม่ไปไม่ได้ ปีนี้ปีสุดท้ายแล้วนะ” “เราว่า…ไม่ไปดีกว่า” ไอมิเอะเม้มริมฝีปาก เส้นด้ายก็ถอนหายใจแรง ก่อนจ
บทที่ 178 “วอนตีนกูเหรอ” จินกดคอเสือลงอย่างรวดเร็ว แรงมหาศาลจากช่วงแขนและไหล่ทำให้ร่างอีกฝ่ายทรุดฮวบ จินเอาแขนงัดคอเสือไว้แน่น ตอนนี้เขาคุมเกมได้เด็ดขาด ก่อนจะยกเข่าขึ้นแทงใส่ใบหน้าของเสืออย่างรุนแรงและต่อเนื่อง “อย่าๆๆๆ!” ทำให้เสียงโวยวายแตกฮือห้ามปรามดังขึ้นรอบทิศในเวลาเดียวกัน “มึงพอแล้ว! มั
เหมือนคนที่ไม่แยแสว่าใครจะมองยังไง แต่ในความเงียบนั้น มือของเขากลับสั่นเล็กน้อยตอนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขากดต่อสายโทรหาพี่ชาย รอสายอยู่นานพอสมควรกว่าที่ปลายสายจะกดรับ “พี่ครับ” ทันทีที่ปลายสายรับ เสือก็ยิ้มออกมาเบาๆ อย่างไม่รู้ตัว ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่ต่างจากตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น (….) ปลายสายเงี
“แรงมากกกก” “แต่ก็สมควรแล้วที่นางโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน ก็ดูนางทำตัวดิ เห็นผู้ชายดีกว่าพ่อแม่” “ค่าเทอมยังไม่ได้อีกเหรอ ทางผู้อำนวยการให้ครูมาตาม” อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ย ไอมิเอะก็ยืนก้มหน้า ปลายรองเท้าชิดกันแน่น นิ้วมือบีบชายเสื้อเอาไว้โดยไม่รู้ตัว ความอับอายกับความรู้สึกผิดไหลเข้ามาพร้อมกัน จนไม่กล้า







