LOGINท่านี้มัน.... จะดีนะ ทำเอานัยน์ตาคู่สวยสุกใสสั่นระริก แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับท่านั่งแนบชิดและแนบแน่นขนาดนี้ “บอกแล้วว่ามันไม่สบายตัว...จะลงไปไหม” จินเอี้ยวหน้ากลับมามองคนข้างหลัง นัยน์ตาคมกริบก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่ลง” ไอมิเอะส่ายหน้าพรืดทันที สองมือเล็กกระชับกอดรอบไหล่หนา
งานส่วนแรกของวันคือการปรับหน้าดินและถอนตอไม้ใหญ่หลายจุด แต่ก็ติดปัญหาล่าช้าเพราะคนงานไม่พอ เนื่องจากอีกทีมติดงานใหญ่ที่ไซต์อื่น คนงานเท่าที่มีอยู่จึงทำไม่ทันเวลาที่กำหนด จินจึงตัดสินใจจะขับรถแม็คโครเพื่อถอนตอไม้ด้วยตัวเอง จึงหันไปสั่งคนงานให้เอารถมาให้ ระหว่างรอคนไปเอารถมา จินก็เดินกลับมาหาไอมิเอะท
“ไม่เอาก็แล้วแต่ครับ แต่ผมจะวางไว้ตรงนี้ ถือว่าพวกผมนำมาคืนแล้ว ต่อไปนี้ก็เลิกแล้วต่อกัน ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” “เก็บกลับไป” คุณศิวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทิศเหนือถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากทิ้งไว้ตรงนี้คงได้มีเรื่องใหญ่ตามมาแน่ จึงยื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินกลับคืนมาแต่โดยดี ก่อนจะลากแขนธีโอและไตเติ
“ทำไม...ไม่ขยับเลย” เสียงหวานอ้อมแอ้มถามข้างหู “เดี๋ยวเธอเจ็บอีก” จินยื่นมือหนาขึ้นมากอดรัดแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ ไอมิเอะผละหน้าออกเล็กน้อย มองสบสายตาคมกริบเพื่อดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนประโยคไม่คาดฝันจะหลุดออกจากปากคนตัวเล็ก “แก...มีคนอื่นเหรอ” จินชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเลย เพราะเขาทำง
จินช้อนตัวอุ้มร่างบางลอยขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินออกจากห้องน้ำตรงมายังเตียงกว้างทันที ระหว่างที่เดิน คนในอ้อมแขนยังคงทำหน้างอนตุ๊บป่อง จินหลุบสายตาลงมองคนตัวเล็กเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยกขึ้นบางเบาจนเธอสังเกตไม่เห็น นัยน์ตาคู่คมทอดมองแก้มป่องๆ นั้นด้วยความเอ็นดู ทว่าใบหน้าส่วนใหญ่ยังคงเรียบนิ่ง เขาวา
“เธอไม่ว่าฉันเหรอ” จินหันมามองหน้าเธอตรงๆ “จะว่าทำไม ก็แกอยากขอ เราจะห้ามอะไรแกได้ ชีวิตแก แกอยากทำอะไรก็ทำเลย” น้ำเสียงฟังดูเหมือนอนุญาตทุกอย่าง แต่สีหน้าไม่ใช่แบบนั้นเลย “พูดจริงเหรอ” “อืม ตามสบาย...ก็แล้วแต่จิตสำนึกแก” ไอมิเอะตอบพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที คำว่า ‘แล้วแต่จิตสำนึก’ ดังก้องกร
“ง่าย ๆ เลยนะน้อง ถ้ามึงคิดกับใครเกินเพื่อนไปแล้ว คนนั้นก็ไม่ใช่เพื่อนของมึงอีกแล้ว ในเมื่อคิดเกินเพื่อนไปแล้วก็จีบเลยดิ รอเหี้ยไรล่ะ เพราะยังไงก็คิดเกินเพื่อนอยู่แล้ว จะเลิกคบไม่เป็นเพื่อนกันก็ไม่เห็นเป็นไร เพราะไม่ได้คิดจะเป็นเพื่อนตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ถ้าไม่เสี่ยง จะรู้เหรอว่าเพื่อนก็ชอบมึงเหมือนกั
“คนอื่น? แกเคยถามเรื่องของเรากับคนอื่นเหรอ” เสียงเธอเบาลงกว่าเดิม ดวงหน้าหวานขึ้นสีแดงจาง ๆ ด้วยความเขินปนกังวล “....” จินชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำถามนั้นสะกิดบางอย่างในใจ ก่อนจะตอบเสียงนิ่งแต่ไม่ยอมสบตา “เคยได้ยิน” “…คนอื่นพูดถึงเราว่ายังไง” น้ำเสียงของเธออ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ปลายนิ้วเรียวบีบชายก
เขาก็ไม่พูดอะไรต่อ ไม่มองเธอ ไม่อธิบาย แค่เขียนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ร่างของเธอกลับเหมือนถูกทิ้งไว้กลางพายุที่ไม่มีทางออก หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบช้า ๆ ไม่รู้ว่าเพราะคำถามนั้นมันเจ็บ หรือเพราะเขาพูดมันออกมาได้เฉยชาเกินไป เธอไม่ได้อยากเป็นแค่สิ่งเบี่ยงเบนความเหงา ไม่ได้อยากเป็นประโยชน์ชั่วค
บทที่ 27 “…เข้ากับมิเอะดี” จินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย ราศีกับไทป์ของเธอมันเข้ากันได้ดีมาก หวานทั้งไทป์ หวานทั้งราศี ผู้หญิงราศีนี้ จะออกแนวสวยหวาน แบบเจ้าหญิง อ่อนไหว จินตนาการสูง ช่างฝัน แต่สายตาบางทีก็ฆ่าคนได้ คำพูดก็เฉือนใจได้ลึกกว่ามีด เป็นพวกที่ไม่ชอบพูด แต่ว่าจะพูดด้วยสายตาเก่ง บางทียังไม่ทั







