เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
เธอยังคงยิ้มตาหยี ใสซื่อ โลกสีชมพู ไม่รู้ตัวเลยว่าการพูดประโยคนี้ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้น เธอยื่นมือซ้ายไปตรงหน้าเขาเชิงให้เขาสวมแหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “ปากเก่ง พอเอาเข้าจริง จะทำได้แบบที่ปากพูดรึเปล่า” มือหนาจับมือเธอแล้วกดจูบลงบนนิ้วนางเล็กอย่างดุดัน ทำเอาเสียงหัวใจของเธอเต้นแรงอ
สุดท้าย เธอก็ค่อย ๆ ล้วงกระเป๋า หยิบบัตรสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าสตางค์ใบเล็กอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทันทีที่แสงจากไฟร้านสะท้อนกับผิวบัตรสีดำสนิท ตัวอักษรสีเงินที่สลักชื่อจินไว้เด่นชัด ทำเอาโต๊ะทั้งโต๊ะถึงกับเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนจะเกิดเสียงอุทานแทบพร้อมกัน “OMG! Black Card Limited!” เสียงหวีดดังขึ้นจนพนัก
“....” “...ฉันเป็นคนที่มีมาตรฐานสูง...คชา...นายทำงานกับฉันมานาน...นายรู้จักฉันดีกว่าใคร” “....” คชาก็กลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง “ในอนาคตเขาจะต้องได้ตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เพื่ออนาคตของเขา ฉันจำเป็นต้องทำ” “....” “ในอนาคตเขาจะต้องไปได้ไกลมากกว่าฉัน เขาคือความหวังของฉัน และเขาเป็นลูกชายเพียงคนเดียว
แขนแกร่งโอบรัดเธอไว้แน่นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง แล้วอุ้มเธอพาดบ่าทันทีโดยไม่พูดอะไรอีก เพราะตอนนี้สิ่งเดียวที่เขากลัวที่สุดในโลก ไม่ใช่การถูกเกลียด แต่คือการที่เธอจะหายไปจากชีวิตของเขาจริง ๆ เขาวางเธอลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้วจินก็นั่งลงตรงปลายเตียง มือหนาวางทิ้งไว้บนตักอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เขาเหลือบมองเธ







