Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 10 “เอ้า อะไรยังไง? หรือว่ามีอะไรในกอไผ่ที่พวกกูไม่รู้?” เส้นด้ายก็หันขวับมาถามทันที “สองคนกำลังแอบคบกันอยู่เหรอ?” ยี่หวาวางช้อนลง พร้อมยื่นหน้าเข้าไปมองไอมิเอะ ดวงตาเป็นประกายซน ๆ เต็มไปด้วยความอยากรู้ “จะบ้าเหรอ...ไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย…” ไอมิเอะพูดออกไปเสียงเบาแทบไม่เป็นคำ ใบหน้าที่พ
“กูจะไปเรียนคนเดียว ใครใช้ให้มึงตามกูไป” “บ้าผู้หญิง เดี๋ยวมึงได้ตายเพราะhee ถ้าตระกูลมึงรู้คงภูมิใจในตัวมึงกันทั้งตระกูล” ไตเติลประชดอย่างแรง พร้อมตีมือกับทิศเหนือที่แอบหัวเราะแล้วหลบสายตาแอบขำไม่ให้ใครเห็น จินไม่ได้ตอบ เขาแค่ถอนหายใจเบาๆ ไม่อยากต่อความยาว ขณะเดียวกัน ยี่หวากับเส้นด้ายกำลังมองภา
บทที่ 16 “ใช่” เสียงจากแก้มยุ้ยดังเข้ามาร่วมวง ขณะเดินเข้าใกล้ๆ “มึงอายุสิบแปดแล้วนะ อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบมอหกแล้ว แต่ยังไม่เคยมีแฟนเลย มึงต้องหาแฟนให้ได้ก่อนเรียนจบ เข้าใจไหม?” “....” “ถ้าไม่อย่างนั้นนะ วันปัจฉิมมึงจะไม่ได้ลูกโป่ง มึงจะไม่ได้ตุ๊กตา จะไม่ได้ดอกไม้ จะไม่ได้ของขวัญวันจบ จะไม่มี
ความกลัวว่าจะถูกคนที่บ้านเข้าใจผิดว่าจินเป็นแฟน จึงทำให้เธอแทบตัวแข็งอยู่บนเบาะ จินเหมือนจะรับรู้ได้ถึงความลังเลและประหม่า จึงกดปุ่มปิดเครื่องยนต์อย่างรวดเร็ว เสียงคำรามของเครื่องดับลงเหลือเพียงเสียงล้อที่ไหลไปตามแรงส่งช้า ๆ บิ๊กไบค์สีดำคันใหญ่เคลื่อนตัวอย่างเงียบกริบ ไฟหน้ารถดับลงทันที ทิ้งให้พื้น







