เข้าสู่ระบบ“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 176 “เมาแล้วเสียเส้น สมงสมองไปหมดแล้ว” ทิศเหนือบ่นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างเวทนาเต็มทน “ห้องมึงติดกล้องวงจรปิดไม่ใช่รึไง ไปเปิดดูสิ จะเดินหาให้เหนื่อยทำไม” จินก็ยืนโงนเงนอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนสมองประมวลผลช้าเพราะเหล้ายังตีขึ้นหัวเต็มที่ ก่อนจะฝืนลากขาเดินกลับไปยังห้องนอนตัวเองอย่างทุลักทุเล
“อย่ามายุ่ง” จินชักสีหน้ารำคาญ สายตาดิบแข็งกวาดมองทุกคนอย่างเอาเรื่อง “จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไง ก็คุณมาโวยวายเสียงดังกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว มันรบกวนเพื่อนบ้านคนอื่น จะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะกันที่อื่น อย่าทำให้คนอื่นเขาต้องเดือดร้อนไปกับคุณด้วย” จินเอาหน้าผากแตะขมับเธอแน่นๆ ท่าทีเหมือนง้อ แต่แรงรั้งกลับไม่
เมื่อเดินออกจากห้องพักครู ไอมิเอะกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม ความกลัวไม่ได้หายไป มันแค่เปลี่ยนรูปจากความกลัวเรื่องคนอื่น กลายเป็นความกลัวเรื่องปากท้องและภาระที่เธอแบกไว้คนเดียว @อีกด้าน “เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จะปล่อยให้โตไปแบบนี้ไม่ได้ เขาจะต้องถูกดัดนิสัย” คุณปู่ของจินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแรงก
“ทำไมไม่กลับบ้าน ปู่ถามถึงไอมิทุกวันเลยนะ” น้ำเสียงของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความห่วงใยจริงจังอย่างน่ารักเกินวัย “…พี่ยังไม่พร้อม” คำพูดนี้ทำให้อากาศในห้องเงียบลงชั่วครู่ ไอมิเอะก้มหน้าเล็ก ๆ ปลายผมสะบัดลงมาปิดแก้มที่เริ่มแดงจากการกลั้นน้ำตา ความเศร้า ความรู้สึกผิด ความยังทำใจไม่ได้ ตีกันวุ่นในอก ตอนน






