Masuk
“หัวใจเต้นแข็งแรงดี อยู่ที่หนึ่งร้อยสี่สิบแปดครั้งต่อนาที ความยาวตัวประมาณยี่สิบแปดเซนติเมตร น้ำหนักราวๆ สี่ร้อยห้าสิบกรัม สมบูรณ์ตรงตามอายุครรภ์ยี่สิบสองสัปดาห์” อาหมออธิบายพลางกดคีย์บอร์ดวัดค่าความยาวกระดูกต้นขาและรอบท้องอย่างเชี่ยวชาญ “แล้ว...เพศล่ะ” จินเอ่ยถามขึ้นทันที แม้ใบหน้าคมจะยังคงราบเรีย
ทันทีที่จินเปิดประตูรถตู้แล้วแทรกตัวเข้ามา ชายหนุ่มก็นิ่งชะงักไปเล็กน้อย แม้ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไอมิเอะจะเคยถ่ายรูปและคอลให้ดูท้องที่โตขึ้นเรื่อยๆ แต่การได้มาเห็นด้วยตาตัวเองในระยะใกล้ชิดแบบนี้เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งเดือน ก็ทำให้อกข้างซ้ายของเขาสั่นสะท้านไปหมด จินรวบตัวไอมิเอะเข้ามาในอ้อมกอด ก้มล
“อ๊ะ...จิน...ใจเย็นก่อน...กะ...เกรงใจคนอื่นบ้าง” ไอมิเอะพยายามดันอกแกร่งไว้เบาๆ ด้วยความเขินอายเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีลูกน้องนั่งอยู่ด้านหน้า “ช่างพวกมัน” จินเอ่ยเสียงพร่าแหบชิดริมฝีปาก “วันนี้อย่าหวังว่าจะได้ลุกจากเตียง” พูดจบ จินก็ประกบจูบปิดปากหวานแน่นกว่าเดิม มือหนาฟอนเฟ้นบีบขยำสะโพกมนและหน้าอกให
บทที่ 279 - วันลาพัก ทหารใหม่นับร้อยยืนเข้าแถวเป็นระเบียบเรียบร้อยเพื่อรอรับอนุญาตออกจากค่าย โดยมีญาติและแฟนสาวมารอต้อนรับกันแน่นขนัด ไอมิเอะยืนรออยู่ตรงจุดเยี่ยมญาติ ดวงตากลมโตสอดส่องมองหาจินอย่างใจจดใจจ่อ ก่อนจะปล่อยตัว ครูฝึกเดินถือกล่องพลาสติกใบใหญ่บรรจุถุงยางอนามัยเดินแจกทหารทุกคนตามระเบียบภ
ช้างที่รู้ว่าจะได้ลาพักกลับไปหาแฟนสาวพรุ่งนี้ก็ดีดดิ้น ขึ้นไปยืนแยกขาคร่อมเก้าอี้ โก้งโค้งยืดขาไปข้างหลัง แล้วยักย้ายยักเอวสอบ เด้าลมใส่โซฟาอย่างเนิบนาบ ข้างๆ ทิศเหนือก็ยืนแอ่นอกหนา หน้าเชิดมองฟ้า ทำหน้านิ่งขรึม แต่สองมือกลับยกดัมเบลขึ้นลง ฟิตร่างกายเพื่อปลดปล่อยอย่างจัดหนักจัดเต็ม ไตเติลก็ไม่ยอมน
“ฮือ...จิน...” มือหนาตะปบเข้าที่เอวบางแน่นจนรอยนิ้วขึ้นชัด ชายหนุ่มพลิกกลับมาเป็นฝ่ายควบคุม บดจูบตอบรับอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นหนาเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างดุดัน ก่อนจะสวนสะโพกสอบตอกกระแทกกลับเข้าใส่ “อ๊ะ!” ไอมิเอะเชิดหน้าครางลั่น ร่างสูงก็โถมกายเข้าใส่รอบใหม่ด้วยความหื่นกระหาย จินจับร่างเล็กพลิกหันหลั
“กูพูดไม่ดีตรงไหน มันเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องกูก่อน จะให้กูยอม เรื่องอะไรกูต้องยอม มันเป็นพ่อกูรึไง” “แกก็เป็นซะแบบนี้” เธอพูดเสียงเบาราวกับสิ้นหวัง “กูเป็นแบบนี้แล้วจะทำไม กูต้องทำตัวเป็นคนดี ยอมมันเหรอ กูถึงจะได้ใจมึง” คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เต็นท์ทั้งหลังเหมือนเงียบกริบ ไอม
@เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ปึก! ปึก! ปึก! สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นเข้าใส่อย่างรุนแรงและหนักแน่นไม่ลดละ ไม่ยอมผละจากร่างเธอแม้แต่วินาทีเดียว ไอมิเอะยกแขนเล็ก ๆ ขึ้น มาปิดใบหน้าตัวเองไว้ด้วยความอับอายและความเจ็บปวด พลางน้ำตายังคงไหลไม่หยุด ร่างกายก็โยกคลอนไปตามจังหวะแรงกระแทกอย่างน่าเวทนา RrrrrrRrr
เขามองมันอยู่หลายวินาที ก่อนจะส่ายหัวลบความเมากับอีโก้ที่สั่นไหว ทำให้เขากดส่งออกไปโดยไม่ตั้งใจ ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนในห้องนอนของไอมิเอะดังขึ้น เธอเพิ่งจะหลับตาลง แต่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอเอื้อมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา และพอเห็นชื่อของจินบนหน้าจอ ใจเธอก็แทบหลุดจาก
ปึก!! เขากระแทกอีกครั้ง แล้วชะงัก “…มิ” เขาเรียกชื่อเธอสั้น ๆ เสียงพร่าติดเหล้าแผ่วเบา ก่อนจะชะงักไป ร่างสูงหยุดนิ่ง เงยหน้าขึ้นมองร่างบางใต้ร่างที่ไร้เสียงตอบรับ เธอสลบไปแล้ว ร่างบางไม่ไหวอีกต่อไป แต่ถึงกระนั้นเขากลับไม่ยอมหยุด เขาหลับตาแน่น กัดฟันกรอด ก่อนจะเคลื่อนไหวสะโพกสอบอีกครั้ง อย่างไม่ส







