Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“…ทำไมเงียบ” เขาเลยขยับตัวเข้ามาใกล้อีกนิด น้ำเสียงอ่อนลงอีกระดับ เหมือนลดความเป็นจินลงไปเกือบหมด “ปกติก็เงียบ” เสียงตอบของไอมิเอะเรียบมาก เรียบจนจินแทบอยากเดินออกไปซื้อดอกไม้กับช็อกโกแลตมาง้อ “…กับใบเตยไม่มีอะไร” “....สนิทกันเหรอถึงเรียกครูคนนั้นแค่ชื่อ?” น้ำเสียงของเธอไม่ใส่อารมณ์ แต่กลับเฉือน
บทที่ 46 “ดูแค่แป๊บเดียวเอง” คำพูดนั้นทำเอาไอมิเอะถึงกับขนลุกวาบ แม้จะรู้ว่ามันผิดเวลา ผิดที่ผิดทาง แต่ร่างกายกลับไม่ยอมฟังเหตุผลใดๆ ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวหนี จินก็รั้งเรียวขาของเธอให้แยกออกจากกันอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด รุนแรงจนทำให้เธอสะดุ้งเฮือก “จิน!” เสียงหลุดลอดจากลำคอเธออย่างตกใจ ดวงตาก
บทที่ 45 “….” ไอมิเอะหลุบตาลงพลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น เสียงในอกตะโกนดัง แต่เสียงจริงกลับเบาเหมือนลมหายใจ “แล้วชอบเด็กแบบไหน…” เธอถามโดยไม่กล้ามองหน้าเขา ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้คำตอบ แต่เพราะกลัวจะเจอสายตาที่ไม่จริงจัง กลัวว่าตัวเองจะเผลอหวั่นไหวกับคำลวง “....” จินก็ชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะหั
ส่วนไอมิเอะ เธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ด้วยมือขวาโดนน้ำร้อนสาดกระเซ็นไปโดนเล็กน้อย มือขวากำลังเริ่มแดงช้ำ “ไอมิ!! โดนเยอะไหม!?” เส้นด้ายก็รีบวิ่งเข้ามาคว้ามือไอมิเอะไว้ สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตกใจและเป็นห่วง “....” ไอมิเอะไม่ตอบ เธอหันไปมองตามทิศทางที่ลูกบาสพุ่งมากระแทกใบหน้าของฟ้า ด้วยหัวใจที่ยังเต้







