Masuk“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
จังหวะที่ขาเธอแยกออกจากกันเพียงเล็กน้อย เพราะโครงสร้างของรถ ทำให้จินมองเห็นแพนตี้สีชมพูอ่อนของเธอแว็บหนึ่ง และนั่นทำให้เขากลืนน้ำลายลงคอ ไอมิเอะก็ดิ้นตกใจจนรถโยกตามแรงดิ้น พลางรีบเอามือปิดตรงกลางหว่างขาอย่างไว จังหวะนั้นทำให้เธอเกือบจะตกรถ จินจึงรีบประคองหลังเธอเอาไว้ “ระวังล้ม...เดี๋ยวช้ำหมด” (ค
บทที่ 6 ความคิดแค่แวบเดียวก็เหมือนฟืนที่โยนเข้ากองไฟ มันทำให้ร่างกายเขาเดือดจัดขึ้นทันที เดือดจนแข็งโป๊กแล้ว จินมองเอวคอดๆ ของไอมิเอะอย่างเงียบงัน ไอมิเอะไม่จำเป็นต้องพูดอะไร ไม่ต้องยิ้ม ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีเฉยชาแบบนั้น มันก็กวนสัญชาตญาณเขามากพออยู่แล้ว ในหัว
“เคๆ รู้เรื่องๆ” เป็นเส้นด้ายเอ่ยขึ้น ทำเหมือนเข้าใจแต่แววตากรุ้มกริ่ม รู้มาก จนแทบปิดไม่มิด “ถ้างั้นก็ให้จินไปส่งไอมิแล้วกัน” ยี่หวาเอ่ยเสียงนิ่ง ราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ทั้งที่วางแผนไว้ตั้งแต่ก่อนจะมาถึงร้านนี้แล้ว “ไม่เป็นไร เราเกรงใจ เดี๋ยวเราเรียกแท็กซี่กลับก็ได้” ไอมิเอะรีบพูดขึ้นทันที เสียง
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะรอดพ้นจากคำนินทา พวกผู้หญิงบางกลุ่มในห้อง ที่ชอบจับผิดคนอื่นเป็นทุนเดิม มักเอาเธอไปพูดลับหลังอยู่บ่อย ๆ ว่าเธอ แรดเงียบ ทำเป็นไม่คุยกับผู้ชายในโรงเรียนก็จริง แต่จริง ๆ แล้วมีแฟนอยู่อีกโรงเรียน แถมอยู่กันคนละจังหวัดอีกต่างหาก ฟังดูเกินจริง แต่เมื่อคำพูดถูกเล่าซ







