تسجيل الدخولประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ใครมาส่ง?” “เอ่อ…ก็…ก็…” ฮิเดโยะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ทันที เหลือบตาขึ้นมองคุณพ่อ พยายามหาทางรอด แต่ไม่เจอ แล้วมองกลับไปที่รถแท็กซี่ของพี่สาวกำลังเคลื่อนออกไป “เพื่อนครับ…เพื่อนไอ…เอ่อ…เพื่อนโยะมาส่ง” คุณพ่อก็มองไปที่แท็กซี่คันนั้น แล้วไม่เอ่ยถามซ้ำ ไม่ไล่ต้อนให้จนมุม เพียงมองนิ่ง ๆ ด้วยสายตาราวกับร
“จะเอาใช่ไหม?” กรามเขาขบกันแน่นจนขึ้นรูปอีกครั้ง เส้นเอ็นคอก็ปูดขึ้น แล้วมือหนาก็พุ่งไปขยุ้มเส้นผมตรงท้ายทอยของเธอ แรงกระชากนั้นทำให้ศีรษะเธอเงยขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าเธอหงายขึ้นจนลำคอกางโชว์ นัยน์ตาของไอมิเอะสั่นระริก น้ำตาคลอทันที ไม่ใช่เพราะเจ็บเท่านั้น แต่เพราะตกใจสุดขั้ว “เฮ้ย!” การกระทำ
บทที่ 180 “มึงติดใจอะไรมันนักหนา” “รึติดความทรงจำช่วงโปรโมชั่น มันฝังในหัวเอาออกยาก?” “เพิ่งเดือนเดียวเอง แต่หมดโปรโมชั่นแล้ว หมดเร็วเกินไปไหม” “แล้ววันนี้เอาไง จะให้พวกกูนอนเป็นเพื่อนไหม?” ยี่หวาเอ่ยถามพลางมองหน้าไอมิเอะด้วยความอ่อนใจ “….” ไอมิเอะก็นิ่งไป สายตาจ้องไปยังปลายเตียงราวกับกำลังมองบ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ







