Masukคำพูดนั้นทำให้ทุกคนเงียบไปพร้อมกัน จินมองตรงไปข้างหน้า ก่อนสตาร์ตรถ “จะไปไหน” ไตเติลขมวดคิ้วถาม “หาคนใหม่” “แล้วถ้าเขาปฏิเสธอีกล่ะ” “ก็หาใหม่...หาจนกว่าจะได้” “ถ้ามันยากขนาดนั้น กูว่าฉุดไอมิเถอะ ง่ายกว่าเยอะ” “มันไม่ได้ต้องการแค่เมีย แต่ต้องการการยอมรับ” เป็นทิศเหนือพูดขึ้น “ต้องการการยอมรับจ
“ผมทำเองทั้งหมดครับ” คราวนี้จินเงียบฟังอยู่นาน ก่อนตอบกลับเพียงสั้น ๆ “เข้าใจครับ” คนในสายพูดอะไรบางอย่างต่อ จินก็มองออกไปนอกรถ “ได้ครับ คุณลองพิจารณาดูก่อนก็ได้” “ครับ” “ขอบคุณครับ” “อย่าบอกว่าโดนปฏิเสธ” ทันทีที่สายถูกตัดลง ไตเติลก็มองหน้าจิน “....” จินไม่ได้ตอบ เพียงกดโทรออกหาเบอร์ถัดไปทัน
“อ้าวไอ้นี่ ดูถูกกู แล้วมึงมีรึไง” “กูมีครับ มีกว่ามึงอีก” ไตเติลตอบอย่างมั่นใจ “แต่ต้องรอให้พ่อแม่กูตายก่อน กูถึงจะได้มรดก” “มึงพูดเหมือนอยากให้พ่อแม่ตาย” “กูแค่พูดตามระบบการเงิน” ไตเติลหันไปทางทิศเหนือ “เออ กูได้ยินมาว่าพ่อแม่มึงทำประกันชีวิตไว้เยอะไม่ใช่เหรอ” “แล้ว?” ทิศเหนือขมวดคิ้ว “เห็นว่
“ไม่เอา” จินมองแต่ละแบบผ่าน ๆ ก่อนวางลงทีละแผ่น “แล้วมึงจะเอาอะไร” ทิศเหนือเลิกคิ้ว จินหยิบแฟ้มสุดท้ายออกมา ด้านหน้ามีข้อความเขียนด้วยปากกาสีดำ CHIANG MAI LANDMARK PROJECT เขาเปิดแฟ้มออก เผยให้เห็นภาพร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนกระดาษ เป็นพื้นที่ท่องเที่ยวครบวงจรที่รวมสวนธรรมชาติ ลานกิจกรรม จุดชมวิว
“กลับมาเร็ว ๆ นะ” จินหันไปทางห้องรับแขก ภาพตรงหน้าทำให้เขาหยุดเดินไปชั่วขณะ เพราะห้องที่เมื่อคืนยังเป็นระเบียบ ตอนนี้เละเทะจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ ขวดเหล้าวางเกลื่อนพื้น แก้วถูกทิ้งไว้ตามมุมต่าง ๆ เสื้อผ้ากระจัดกระจายเต็มพรม และถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วถูกทิ้งอยู่หลายจุดจนเขาต้องเบือนหน้าหนี ทิศเหนือนอ
จินชะงักไปนิด นัยน์ตาคมหลุบมองคนขี้อายที่เพิ่งหลุดปากพูดเรื่องวาบหวามออกมา ทำให้ใบหน้าคมคายจริงจังและเด็ดขาดขึ้นกว่าเดิม “งั้นต่อไปไม่ทำแล้ว” คำตอบเรียบนิ่งทว่าเด็ดขาดทำเอาไอมิเอะชะงัก ตาโตด้วยความตกใจ หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบช้อนตาขึ้นมองเขาทันที “มะ...หมายความว่าไงที่ไม่ทำแล้ว” “หลังจากนี้จ
“จ...จะ...จุก...อื้อ!” อาการจุกตรงท้องน้อยเข้าเล่นงานอย่างหนัก มือบางกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้ หวังจะช่วยผ่อนคลายอาการจุกตรงบริเวณท้องน้อยลงได้บ้าง แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย เพราะเขาดันแก่นกายเข้ามาอย่างแรง จนความแน่นลึกพุ่งขึ้นไปจนถึงท้องน้อย ราวกับจะทะลุถึงสะดือ ความเจ็บแล่นวาบขึ้นมาจนเธอจุกทวี
“O.O” ฮิเดโยะทำตาโตจนแทบถลน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เสียงใคร?” ไอมิเอะก็หรี่ตาถามด้วยความสงสัย “เพื่อนโยะเอง!” ฮิเดโยะพูดจบก็กลิ้งหลุน ๆ ลงจากโซฟาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น แล้ววิ่งตู้มตรงไปยังประตูห้องอย่างกับมีปีกติดเท้า “ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีเพื่อน?” ไอมิเอะย่นคิ้วท้วงเสียงเรียบ แต่คำตอบไ
“เดี๋ยวโยะพาไปอาบน้ำเอง!” ฮิเดโยะรีบเสนอพลางคว้ามือของจินแล้วลากไปทางห้องน้ำด้วยความกระตือรือร้น จินก็ไม่ขัดขืนเลยสักนิด แถมยังหัวเราะเบา ๆ ก่อนปล่อยให้ตัวเองถูกลากไปโดยไม่ยอมขืนแรงเลยแม้แต่น้อย ทั้งสองคนเหมือนเป็นคู่หูที่ซ้อมกันมาหลายรอบ เข้าขากันชนิดไม่ต้องมองตาก็รู้ใจ “โยะ!!” ไอมิเอะถึงกับร้อง
บทที่ 62 ไอมิเอะเดินตรงไปยังบล็อกกิ้งของตนเอง ตรงตำแหน่งที่ซ้อมไว้เมื่อวาน ทันทีที่เธอยืนประจำจุด ทุกสายตาในยิมก็พลันจับจ้องมาที่เธอเป็นตาเดียวกัน “สวยจัด” แล้วเสียงซุบซิบจากรุ่นน้องชายก็ดังขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “โห~ สวยมาก” แล้วเสียงซุบซิบของรุ่นน้องผู้หญิงก็ดังขึ้นไม่แพ้กัน “ใช่! สวยมาก โครงหน้







