Mag-log in“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 91 พอฉลองเสร็จแล้ว จินก็จูงมือไอมิเอะเดินออกมา ตรงไปยังห้องแต่งตัวของนักกีฬา แม้บรรยากาศโดยรอบจะยังคึกคักจากชัยชนะของเขา แต่กลับไม่มีใครสนใจเรื่องการแข่งขัน เท่าผู้หญิงตัวเล็กข้างกายเขาเลยแม้แต่น้อย “คุณจินคะ! ขอสัมภาษณ์หน่อยค่ะ!” เสียงนักข่าวสาวคนหนึ่งตะโกนไล่หลังมา พร้อมเสียงฝีเท้าของทีมงา
“ผมไม่ร้อนเงิน” แต่จินกลับเงยหน้าขึ้นตอบตรง ๆ จนผู้หญิงทั้งสองคนหน้าเหวอ แล้วความเก้อเขินก็เริ่มปกคลุมสีหน้าของผู้หญิงทั้งสอง พวกเธอเหลือบมองกันด้วยความลำบากใจ แต่ความอยากได้ภาพก็ยังไม่หายไป เพราะทั้งสองคน หล่อ สวย เดินเคียงกันแบบนี้ มันชวนให้จิ้นเกินห้ามใจ ถ้าได้อัปลงติ๊กต็อก ยอดวิวคงพุ่งไม่หยุด
“...ค่ะ” “เราอยากได้ไปเลี้ยงสีอะไร สีขาวมั้ย เข้ากับเราดี” “…หนูชอบ…หมาป่าสีดำค่ะ” เธอตอบเสียงเบาเกือบเป็นกระซิบ ดวงตากลมโตยังคงจับจ้องก้อนขนสีดำที่นอนซุกตัวในมุมกรง “อ้าวเหรอ พี่นึกว่าน้องจะชอบหมาป่าสีขาวซะอีก เพราะปกติผู้หญิงมาซื้อร้านพี่ก็จะชอบซื้อสุนัขสีขาวไปเลี้ยง ไม่ค่อยเห็นใครซื้อสีดำ งั้
ไอมิเอะเองถึงกับชะงักยืนแข็งทื่อ ใบหน้าตื่นตระหนก หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เธอไม่คิดว่าตัวเองจะถูกสนใจขนาดนี้ “พี่ไอมิครับ ขอจับมือหน่อยยย!” เด็กผู้ชายจากห้อง EIS เอื้อมมือมาจะขอจับมือ แต่ถูกแก้มยุ้ยกันออกไป “พวกน่ารำคาญ” จินเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในหอประชุมเอ่ยเสียงพึมพำต่ำหลุดจากริมฝีปากหนาพร้อมคิ้






