LOGINประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
(อายทำไม แค่ดู) “....” (อยู่ไกล ดูดไม่ได้ อยู่ใกล้ค่อยว่าไปอย่าง) “...ทำไมแกเป็นคนแบบนี้” (หึ ไม่เงี่ยนเหรอ?) “O_O!” (มีคนเคยบอกมั้ยว่ามึงน่าเยx) “…เราเป็นผู้หญิงนะ...พูดจาอ่อนโยนกับเราหน่อยไม่ได้เหรอ…” เสียงของไอมิเอะสั่นน้อย ๆ ขณะพยายามขึงตาใส่โทรศัพท์ ใบหน้าก็มุ่ยจนคิ้วแทบจะชนกัน ทำให้จินช
บทที่ 47 “พวกมึงก็เลิกแกล้งมันได้แล้ว เดี๋ยวมันก็ร้องไห้หรอก” เสียงของยี่หวาดังขึ้น ทำให้เพื่อนอีกสองคนหยุดหัวเราะได้ในทันที แก้มยุ้ยกับเส้นด้ายก็สบตากัน ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ “เออ” แก้มยุ้ยรับเสียงเบาอย่างขอไปที แล้วยกแก้วน้ำขึ้นดูดแล้วปรายตามองไปทางอื่น “ไม่แซวก็ได้ เดี๋ยวขี้แยอีก” เส้นด้ายว่าตาม
“มึงทำอะไรไอมิ?” ทิศเหนือถามขึ้นทันที สีหน้าเริ่มจริงจัง ขณะที่มือข้างหนึ่งเท้าราวบันไดไว้ราวกับขวางทาง “ไม่บอก” “อย่าทำให้กลัว เดี๋ยวมึงจะแห้ว” ทิศเหนือเอ่ยเตือน เพราะเพื่อนรุกแรงเกินไป จึงกลัวว่าไอมิเอะจะตกใจกลัวจนพยายามถอยหนี “ค่อยๆ เป็น ค่อยๆ ไป อย่าใจร้อน” “ไม่” จินตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนเพ
บทที่ 31 (เดี๋ยวสิ คุยต่ออีกหน่อย) ประโยคนั้นเหมือนบีบหัวใจดวงน้อยให้หยุดเต้น ไอมิเอะชะงัก มือที่ถือโทรศัพท์อยู่แทบสั่น “.…” (กูไม่รับคืน) “เราต้องคืนแกจริงๆ ถ้าไม่คืน ป้าเราจะโกรธ” (ไม่ได้ใช้เงินป้าซื้อ มีสิทธิ์อะไรมาโกรธ) “.…” (ถ้าจะเอามาคืน ต้องจ่ายดอกเบี้ย) น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ของเขาทำเอาหั







