Masuk“ฟังดูเป็นนักเลงมากเลยนะ” “งั้นเหรอ” “ก็ใช่น่ะสิ” “แต่เธอก็ยังชอบนักเลงคนนี้อยู่ดีไม่ใช่เหรอ” “พูดอะไรเนี่ย” ไอมิเอะสะดุ้งทันที มือที่กำลังถือแปรงแต่งหน้าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ หัวใจก็เต้นแรงขึ้น แก้มที่เพิ่งหายแดงกลับร้อนวูบขึ้นมาอีกครั้ง “เราบอกตอนไหนว่ายังชอบแกอยู่” “สายตาเธอมันบอกทุกอย่าง”
“ใครหึง” เธอก็รีบหลบตา “คิดไปเองทั้งนั้น” “หึงก็บอกมาเถอะ” “ไม่ได้หึง!” “ฉันชอบเวลาที่เธอหึง” “…!!!” ประโยคนั้นทำเอาไอมิเอะแทบทำแปรงหลุดมือ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่ แก้มนวลก็ร้อนวูบขึ้นมาทันที “เมื่อกี้ก็แค่อยากให้เธอหึง ก็เลยพูดไปแบบนั้น อย่าโกรธเลย ยังไงฉันก็มีแค่เธอคนเดียว เป็นเธอม
“ตกใจทำไม” จินเลิกคิ้ว “ไม่เห็นแผลบนหน้าฉันรึไง” “....” ไอมิเอะกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนมองรอยแตกตรงหางคิ้วกับมุมปากของเขา ถึงจะเป็นแผลเล็ก ๆ แต่ถ้าต้องขึ้นเวทีต่อหน้าคนเป็นหมื่น ก็เห็นชัดอยู่ดี “ฉันไม่ได้อยากแต่ง” จินถอนหายใจเบา ๆ อย่างไม่เต็มใจนัก “…เหรอคะ?” “ถ้าวันนี้ไม่ต้องขึ้นเวที คิดว่าฉันจะแต่ง
บทที่ 264 09.00 น. ไอมิเอะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของจินที่กำลังหลับอยู่ใกล้ ๆ เธอนิ่งมองอยู่พักใหญ่ ไม่บ่อยนักที่เขาจะหลับลึกขนาดนี้ คิ้วเข้มที่ชอบขมวดอยู่ตลอดเวลาคลายออก สีหน้าดูสงบกว่าปกติ จนเธออดยิ้มไม่ได้ ปลายนิ้วเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นแตะแก้มของเขาเบา ๆ แล้วลากผ่านสันจมูกโด่งอย่
“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
บทที่ 181 “ใช้แค่นี้ทำแผลเหรอ” เธอหันมามองถุงยาในมือของเสือ “แค่นี้ก็พอแล้ว” น้ำเสียงของเสือเรียบเฉย ราวกับไม่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลก “มันยังไม่พอ ตอนนี้ร้านขายยายังเปิดอยู่ นายไปซื้ออุปกรณ์ทำแผลเพิ่มสิ” ไอมิเอะพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเป็นห่วงหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว “เป็นห่วงฉันเหรอ” “...มะ..
“นายไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ” ไอมิเอะเผลอมองไปที่บาดแผลบนใบหน้าของเสืออีกครั้ง คราบเลือดที่แห้งกรังตัดกับผิวขาวซีด ทำให้ใจเธอสะดุดวูบโดยไม่รู้ตัว “...ไม่” “อย่าบอกว่านายจะทำแผลเอง” “ทำไม คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ ฉันอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ทำแผลเอง ทำอาหารเอง ทำทุกอย่างด้วยตัวเองจนชินแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่
พอได้เบอร์โทรมาแล้ว ไอมิเอะก็รีบกดโทรหานิติคอนโดทันที ทำให้รปภ.ด้านล่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นกุญแจถูกล็อกจากด้านนอกจริงตามที่ไอมิเอะบอก รปภ.ก็ทำหน้าไม่เชื่อสายตาอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะจัดการไขออกให้ “ไอมิจะอยู่คนเดียวได้ไหม เอาโยะยัดใส่กระเป๋าก็ได้นะ เขาไม่รู้หรอกว่ามีเด็กซ่อนอยู่ในกระเป๋า”
บทที่ 177 จินลากเธอไปจนถึงหลังอาคารเรียนที่ค่อนข้างลับตา ไม่มีใครเดินผ่านในเวลานี้ ทันทีที่ถึงกำแพงด้านหลัง ปึก! แผ่นหลังเล็กของเธอถูกดันชิดกำแพงอย่างรวดเร็ว มือของจินประคองกำแพงไว้อีกฝั่งหนึ่ง กันเธอไม่ให้หนีไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว ลมหายใจของเขาแรงร้อน อัดเข้าหน้าเธอจนเธอสะท้านไปทั้งอก “ย้ายไป







