Mag-log in“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“ทำไมถึงลุกขึ้นมาแต่งแบบนี้ล่ะ?” “…ก็แค่อยากลองแต่งตัวดี ๆ ดูบ้างน่ะ” ไอมิเอะตอบเสียงเบา กลั้นใจไม่ให้มือที่วางบนตักสั่นพร่า สายตาของแก๊งผีเสื้อสมุทรยังคงมองมาอย่างเขม็ง บางคนถึงกับขยับตัวเหมือนพร้อมจะนินทาอีกรอบ “อันที่จริง ไม่แต่งตัวแบบนี้ก็สวยมากอยู่แล้วนะ”ตูมตามเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ
“มันหมายความว่าไง? เมื่อวานก็นั่งซ้อนบิ๊กไบค์ วันนี้ก็นั่งรถยนต์ด้วยกัน” “ทำไมพี่ไม่ถามจินเองคะ มาถามหนูทำไม” “เหอะ น้องรู้ตัวเองบ้างมั้ยว่ากำลังทำผิด” “...หนูทำผิดเรื่องอะไรคะ” ไอมิเอะก็ถามกลับไปตาแป๋ว ทำเอาอีกฝ่ายแทบจะกรี๊ดออกมาดังๆ ด้วยความหมั่นไส้ “อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย น้องกำลังแย
แต่ว่าคำตอบสั้นๆ นั้น ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะชะงักไปชั่วขณะ และในตอนนั้นเอง สายตาของจิน จับจ้องเหตุการณ์ทุกอย่างด้วยสายตาเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาวเคาะจังหวะสั้นๆ บนโต๊ะด้วยท่าทางที่ดูเหมือนไม่แคร์ แต่จริงๆ แล้วแรงเคาะที่แน่นขึ้นเรื่อยๆ กำลังแฉลบความไม่พอใจออกมาแบบแทบจะควบคุมไม่อยู่ ริมฝีปากหยักขบแน่น กร







