LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
จากนั้นก็ ค่อย ๆ ชูนิ้วชี้เล็ก ๆ ขึ้นมา แล้วจิ้มไปที่หน้าอกซ้ายของจิน เชิงบอกว่าตรงนี้ไงหมาป่า ทำให้จินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนก้มลงมองรอยสักที่อกซ้ายของตัวเอง ซึ่งคือภาพหมาป่าคำรามใต้แสงจันทร์ สักไว้ด้วยเส้นสายดุดัน ป่าเถื่อน โชว์กล้ามเนื้อแน่นตึงของอกซ้าย “ออกไปได้แล้ว” จินเอ่ยเสียงต่ำแฝงความข่มอาร
บทที่ 70 “มีเด็กอยู่ด้วย พูดอะไรระวังหน่อย” ไอมิเอะก็เอ็ดเขาเบา ๆ ทั้งที่หน้าแดงก่ำ มือก็ป้อนข้าวน้องชายไปพลางอย่างพยายามไม่สบตา “หึ” จินก็ยกยิ้มมุมปากกึ่งเย้ยกึ่งเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย ๆ เท้าแขนลงกับพนัก พาดขาไขว้อย่างเจ้าของบ้าน สายตาคมกริบกวาดมองเธอผ่านไอน้ำจากกาแฟในมือ
จนเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง เธอก็ยังไม่หลับ จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง เปิดอินสตาแกรม ไม่รู้ทำไมถึงอยากเปิดดู ทั้งที่ปกติตัวเองไม่ค่อยเช็คอินสตาแกรม เธอกดเข้าไปดูที่คนดูสตอรี่ ก็ชื่อของเพื่อน ๆ ในห้องเรียนขึ้นเรียงราย ห้องเรียนของเธอมีนักเรียนทั้งหมด ห้าสิบคน ในนี้มีสี่สิบเก้าคนที่ติดตามเธอ เข้ามา
แต่จินกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาก้าวผ่านหน้าหล่อนไปราวกับหล่อนไม่มีตัวตน ไม่มีแม้กระทั่งสีหน้า หรือแววตาว่าเคยรู้จักกัน และเฉยเมยเสียยิ่งกว่าคำว่าไม่แคร์ ทำเอาหล่อนชะงักเล็กน้อย ยิ้มค้าง เหมือนถูกสะบัดหน้าทิ้งต่อหน้าฝูงชนโดยไม่ทันตั้งตัว จินเดินเข้ามาหาไอมิเอะก่อนจะหยุดยืนข้างเธอ เว้นระยะตรงกลางเ



![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



