LOGIN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“อย่าก่อเรื่อง” ท่านรองนายกฯ หันไปกัดฟันบอกลูกชาย พูดเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน “ถึงแกไม่กลัวตาย...แต่ยัยเด็กนั่น...” “...!!!” ประโยคสุดท้ายทำให้จินชะงัก เหลือบตามองผู้เป็นพ่อ ทว่าสายตาคมจัดยังคงเต็มไปด้วยไฟหึงที่เดือดพล่าน ไม่ลดลงสักนิด แม้ถูกเตือน เขาดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด บ่า
บทที่ 167 จินขยับเข้ามาจากด้านหลังโดยไม่บอกไม่กล่าว ท่อนแขนแข็งแรงโอบเอวเธออย่างถือสิทธิ์จนคนตัวเล็กเซไปข้างหน้าเล็กน้อย กลิ่นเหงื่อหลังวิ่งคบเพลิงเจือกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ลอยคลุมท้ายทอยเธอ ทำเอาไอมิเอะชะงักอย่างห้ามไม่ได้ แม้สีหน้าเธอจะพยายามนิ่ง แต่แก้มกลับขึ้นสีแดงจาง ๆ “วันนี้สวยจัง” เสียงทุ้มเฉ
บทที่ 173 ไอมิเอะนั่งตัวเกร็งอยู่บนถังน้ำมันของบิ๊กไบค์ ใบหน้าก็แดงจัดจนร้อนผ่าว เธอพยายามก้มหน้าหลบ ไม่กล้าเงยขึ้นไปสบตาคนด้านหลังที่กำลังกอดเอวเธอไว้แน่นด้วยหนึ่งแขน มืออีกข้างจับแฮนด์แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะร่วงหล่นไป เธอกัดริมฝีปากอย่างพยายามควบคุมตัวเอง แต่ก็ยังเผลอเหลือบตาขึ้นไปมองเสี้ยวหน้าคม
“ทำขายหน้าจริงๆ ฉันไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว จบงานนี้คงต้องคุยกันอย่างจริงจัง” คุณพ่อของจินพูดเสียงต่ำกับคชา แต่ดวงตา ไม่ใช่ดวงตาโกรธเกรี้ยว คล้ายพยายามเก็บสีหน้าไม่ให้ใครจับได้ว่ารู้สึกยังไง (My girl, I truly regret hurting you. I’m sorry. I love you, baby) ตัวอักษรภาษาอังกฤษขึ้นมารอบใหม่ที







