Mag-log inท่านี้มัน.... จะดีนะ ทำเอานัยน์ตาคู่สวยสุกใสสั่นระริก แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับท่านั่งแนบชิดและแนบแน่นขนาดนี้ “บอกแล้วว่ามันไม่สบายตัว...จะลงไปไหม” จินเอี้ยวหน้ากลับมามองคนข้างหลัง นัยน์ตาคมกริบก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่ลง” ไอมิเอะส่ายหน้าพรืดทันที สองมือเล็กกระชับกอดรอบไหล่หนา
งานส่วนแรกของวันคือการปรับหน้าดินและถอนตอไม้ใหญ่หลายจุด แต่ก็ติดปัญหาล่าช้าเพราะคนงานไม่พอ เนื่องจากอีกทีมติดงานใหญ่ที่ไซต์อื่น คนงานเท่าที่มีอยู่จึงทำไม่ทันเวลาที่กำหนด จินจึงตัดสินใจจะขับรถแม็คโครเพื่อถอนตอไม้ด้วยตัวเอง จึงหันไปสั่งคนงานให้เอารถมาให้ ระหว่างรอคนไปเอารถมา จินก็เดินกลับมาหาไอมิเอะท
“ไม่เอาก็แล้วแต่ครับ แต่ผมจะวางไว้ตรงนี้ ถือว่าพวกผมนำมาคืนแล้ว ต่อไปนี้ก็เลิกแล้วต่อกัน ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” “เก็บกลับไป” คุณศิวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทิศเหนือถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากทิ้งไว้ตรงนี้คงได้มีเรื่องใหญ่ตามมาแน่ จึงยื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินกลับคืนมาแต่โดยดี ก่อนจะลากแขนธีโอและไตเติ
“ทำไม...ไม่ขยับเลย” เสียงหวานอ้อมแอ้มถามข้างหู “เดี๋ยวเธอเจ็บอีก” จินยื่นมือหนาขึ้นมากอดรัดแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ ไอมิเอะผละหน้าออกเล็กน้อย มองสบสายตาคมกริบเพื่อดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนประโยคไม่คาดฝันจะหลุดออกจากปากคนตัวเล็ก “แก...มีคนอื่นเหรอ” จินชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเลย เพราะเขาทำง
จินช้อนตัวอุ้มร่างบางลอยขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินออกจากห้องน้ำตรงมายังเตียงกว้างทันที ระหว่างที่เดิน คนในอ้อมแขนยังคงทำหน้างอนตุ๊บป่อง จินหลุบสายตาลงมองคนตัวเล็กเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยกขึ้นบางเบาจนเธอสังเกตไม่เห็น นัยน์ตาคู่คมทอดมองแก้มป่องๆ นั้นด้วยความเอ็นดู ทว่าใบหน้าส่วนใหญ่ยังคงเรียบนิ่ง เขาวา
“เธอไม่ว่าฉันเหรอ” จินหันมามองหน้าเธอตรงๆ “จะว่าทำไม ก็แกอยากขอ เราจะห้ามอะไรแกได้ ชีวิตแก แกอยากทำอะไรก็ทำเลย” น้ำเสียงฟังดูเหมือนอนุญาตทุกอย่าง แต่สีหน้าไม่ใช่แบบนั้นเลย “พูดจริงเหรอ” “อืม ตามสบาย...ก็แล้วแต่จิตสำนึกแก” ไอมิเอะตอบพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที คำว่า ‘แล้วแต่จิตสำนึก’ ดังก้องกร
“พูดแบบนี้….” เอมิโกะหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงเล่ห์เย้ายวนในแววตาที่ช้อนมองขึ้นไปหาเขา “ถ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ไปโรงแรม” จินพูดขึ้นตัดบทเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวก็ชะงักตกใจ มองหน้าเขาอย่างประหม่า “ให้ฉันสำรวจความอมชมพูของเธอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะตรงปกเหมือนที่ปากพูดรึเปล่า” แต่ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่
“กูพูดไม่ดีตรงไหน มันเป็นคนเดินเข้ามาหาเรื่องกูก่อน จะให้กูยอม เรื่องอะไรกูต้องยอม มันเป็นพ่อกูรึไง” “แกก็เป็นซะแบบนี้” เธอพูดเสียงเบาราวกับสิ้นหวัง “กูเป็นแบบนี้แล้วจะทำไม กูต้องทำตัวเป็นคนดี ยอมมันเหรอ กูถึงจะได้ใจมึง” คำพูดสุดท้ายหลุดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เต็นท์ทั้งหลังเหมือนเงียบกริบ ไอม
(อีกอย่าง ส่วนกลางของคอนโดนี้ก็เริ่มเสียหายเยอะเหมือนกัน มีโอกาสสูงที่โครงสร้างรวมจะทรุดหรือพัง ผมแนะนำให้ย้ายออกไปอยู่ที่อื่นก่อนดีกว่าครับ เพื่อความปลอดภัยของทุกคน) “I have a condo that I barely use. If you don’t mind, you and your daughter could stay there for a while. Once this place is fully r
จนเวลาผ่านไปห้านาที เธอก็ยังคงเอาแต่นั่งเงียบ จินก็ถอนหายใจแรง ๆ ออกมาด้วยความเหนื่อยใจ แววตาคมที่มักใช้ข่มคนทั้งโรงเรียน วันนี้กลับมีแต่ความอ่อนลง เพราะเขาไม่รู้จะง้อเธอยังไงดี มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบแบงค์พันเป็นปึกออกมา แล้วกดวางบนโต๊ะดังปึก จากนั้นกองเงินหนากว่าเกือบห้าหมื่นบ







