INICIAR SESIÓN“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
“…ยัง” คำตอบเบา ๆ เอ่ยออกมา ทั้งที่น้ำเสียงไม่ได้แข็งเลยสักนิด แก้มตุ่ย ๆ ของเธอ ทำให้จินเผลอยิ้มบาง ๆ ออกมา “หายงอนได้แล้ว” “ไม่…” “ต้องทำยังไงถึงจะหายงอน” จินกดจูบลงบนไหล่มนเบาๆ “อะไรวะ” ทำเอาทิศเหนือเพิ่งเดินเข้ามา เห็นภาพตรงหน้าแล้วชะงักทันที คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่น สมองยังประมวลผลไม่ทันว
บทที่ 193 จินมองตามทุกการเคลื่อนไหวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง แววตาของเขาตอนนี้มันลุกวาวราวกับเปลวไฟที่กำลังรอเชื้อเพลิงชั้นดี มันทำให้ไอมิเอะถึงกับใจเต้นรัว ยิ่งเห็นสายตาเร่าร้อนของเขา เธอก็ยิ่งได้ใจ ไอมิเอะค่อยๆ กดสะโพกกลืนกินแก่นกายของเขาเข้าไปช้าๆ จนสุดลำ แล้วก็เริ่มขยับกาย เธอโน้มตัวลง
พวกเขาแค่เดินผ่านก็ทำให้หลายคนเหลือบมองโดยอัตโนมัติ สายตาของจินกวาดไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่มองหาอาหาร แต่มองหาไอมิเอะ แล้วเขาก็เห็นเธอยืนต่อแถวอยู่คนที่สอง ท่าทางเรียบร้อย มือจับถาดอาหารไว้แน่น ดวงตากลมโตมองไปข้างหน้าอย่างว่าง่าย จินก็เดินแซงหน้าทุกคนไปเลย แถวที่ยืนกันเป็นระเบียบถูกแทรกอย
“เห็นหน้าแกแล้วน้ำเราไหลตลอด” เธอเอ่ยเสียงพร่าพลางช้อนตามอง คำพูดนั้นทำเอาเขานิ่งไปเลย หัวใจในอกซ้ายเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก จู่ๆ เธอก็จับมือเขาไปสัมผัสที่ใจกลางความเป็นสาวที่เริ่มฉ่ำเยิ้ม “น้ำตรงนี้เราไหลตลอด เวลาอยู่กับแกสองคน แล้วตอนนี้ก็ไหลแล้วด้วย” “....” เขานิ่งอึ้ง สัมผัสอุ่นชื้น







