เข้าสู่ระบบ“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“.…” “แล้วจะมาแปลกใจอะไร” จินหัวเราะเย็น ๆ “หรือพ่อลืมไปแล้ว ว่าตอนวัยรุ่นพ่อบ้ามากกว่าผม” “อย่ามายอกย้อนฉันนะจิน แกคิดว่าทุกคนจะโชคดีเหมือนฉันงั้นเหรอ? คิดว่าเกเร ใช้กำลังแก้ปัญหา แล้ววันหนึ่งจะได้ขึ้นไปนั่งอยู่จุดสูงสุดเหมือนกันหมด ถ้าแกคิดแบบนั้น แกคิดผิด สมัยฉันกับสมัยแกมันไม่เหมือนกัน ยุคนี้ค
“เปราะบาง…” เสียงทุ้มพึมพำเบา ๆ สายตามองใบหน้าคนหลับราวกับมองสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต ก่อนโน้มตัวลงจูบหน้าผากเธอเบา ๆ นานกว่าปกติ ราวกับไม่อยากลุกไปไหน “เธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมา” แม้รู้ว่าเธอไม่ได้ยิน แต่เขาก็ยังอยากบอก เขามองอยู่แบบนั้นอีกหลายวินาที ก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้น เดินออกจากห้องนอน “น
“.…” “ฉันมองเธออยู่ตลอด” ประโยคนั้นทำให้ไอมิเอะนิ่งไปเลย ไม่มีแรงแม้แต่จะถามอะไรต่อ เธอได้แต่นอนซบอยู่กับอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอ สมองเธอยังมึนไปหมด ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องเด็กในท้อง แล้วก็เรื่องที่เขาบอกว่ารู้มานานแล้ว “…แล้วทำไมแกไม่บอกเรา” เธอเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอ
“อ๊ะ! เจ็บนะจิน!” ไอมิเอะเบ้หน้าพลางอุทานประท้วงเสียงสั่น ร่างเล็กกระตุกเฮือกด้วยความเจ็บปนเสียวซ่านที่แล่นริ้วขึ้นสมอง ทว่าเธอกลับไม่ได้ขยับหนีหรือปัดป่ายเรียวแขนขัดขืนแม้แต่น้อย เธอทำเพียงแค่นอนคว่ำหน้านิ่ง ซุกพวงแก้มแดงแจ๋ลงกับหมอนนุ่ม ก่อนที่ใบหน้าหวานจะแอบชำเลืองหางตาหันกลับมามองค้อนคนที่อยู่ด
บทที่ 262 ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าคร่อมทับช่วงสะโพกและเรียวขาของไอมิเอะเอาไว้ แต่เขาระวังตัวเต็มที่โดยการทิ้งน้ำหนักลงบนเข่าทั้งสองข้าง ไม่ได้กดทับลงไปบนตัวเธอเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าร่างบางยังระบมกับแผลอยู่ สายตาคมกริบเลื่อนลงมองกระโปรงส่วนที่เหลือซึ่งยังพันธนาการช่วงล่างของเธอไว้ อารมณ์ดิบปนความหงุดหง
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
บทที่ 176 “เมาแล้วเสียเส้น สมงสมองไปหมดแล้ว” ทิศเหนือบ่นอย่างอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างเวทนาเต็มทน “ห้องมึงติดกล้องวงจรปิดไม่ใช่รึไง ไปเปิดดูสิ จะเดินหาให้เหนื่อยทำไม” จินก็ยืนโงนเงนอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนสมองประมวลผลช้าเพราะเหล้ายังตีขึ้นหัวเต็มที่ ก่อนจะฝืนลากขาเดินกลับไปยังห้องนอนตัวเองอย่างทุลักทุเล
“อย่ามายุ่ง” จินชักสีหน้ารำคาญ สายตาดิบแข็งกวาดมองทุกคนอย่างเอาเรื่อง “จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไง ก็คุณมาโวยวายเสียงดังกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว มันรบกวนเพื่อนบ้านคนอื่น จะทะเลาะกันก็ไปทะเลาะกันที่อื่น อย่าทำให้คนอื่นเขาต้องเดือดร้อนไปกับคุณด้วย” จินเอาหน้าผากแตะขมับเธอแน่นๆ ท่าทีเหมือนง้อ แต่แรงรั้งกลับไม่
เมื่อเดินออกจากห้องพักครู ไอมิเอะกำสายกระเป๋าแน่นกว่าเดิม ความกลัวไม่ได้หายไป มันแค่เปลี่ยนรูปจากความกลัวเรื่องคนอื่น กลายเป็นความกลัวเรื่องปากท้องและภาระที่เธอแบกไว้คนเดียว @อีกด้าน “เขาควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จะปล่อยให้โตไปแบบนี้ไม่ได้ เขาจะต้องถูกดัดนิสัย” คุณปู่ของจินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงแรงก







