Mag-log in“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“กรี๊ดดดดดดดดดด” ทุกคนในห้องเห็นอย่างนั้นก็กรีดร้องออกมาไม่หยุด วิ่งหนีหลบเข้าหามุมห้อง ครูฝ่ายปกครองกับ รปภ. ก็ยืนเฝ้าระวัง มองอยู่ห่าง ๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ “เด็กมันกลัว” จินกดเสียงต่ำ จ้องหน้าคนบ้าอย่างเย็นชา ดวงตาคมดุราวกับจะกรีดอากาศได้ ทำให้ลุงสติไม่ดีหยุดชะงักไปชั่วขณะ “ไปให้พ้น” คนรอ
“ขึ้นบนหลังเสือแล้วคิดจะลง ไม่ง่ายหรอกนะนังหนู” จู่ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยแผ่วขึ้นมา ทำให้เธอชะงักไปอีกครั้ง “จะเลิกกับกูน่ะได้ แต่ต้องรอให้กูตายก่อน” “งั้นชาตินี้เราคงไม่ได้เลิกกับแก เพราะคนเลวตายยาก” “โอ้ เดี๋ยวนี้ปากเก่งขึ้นเยอะนี่นังหนู ไม่ธรรมดาจริงๆ” “ก็จำมาจากคนเลว” เธอสวนกลับเสียงนิ่ง ทำเ
บทที่ 160 “แล้วไอมิล่ะ มึงเอาน้องกวางน้อยของมึงไปไว้ที่ไหน” “นั่นดิ กับคนนี้มึงไปล่อมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่เห็นเล่าให้พวกกูฟัง” ทิศเหนือเอ่ยกระซิบ “นั่นมัน…ท่านหญิงเอมิโกะหนิ” ผู้หญิงโต๊ะฝั่งตรงข้ามเอ่ยขึ้นด้วยความตกใจ ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น โต๊ะทั้งโต๊ะก็โน้มหน้าเข้ามาใกล้กันอย่างพร้อมเพรียง
บทที่ 156 จินสอดนิ้วเข้าไปเพิ่มถึงสองนิ้ว ก่อนที่เขาจะรัวนิ้วใส่ด้วยความเร็ว กระหน่ำแทงนิ้วใส่อย่างแรงจนเธอต้องกัดมือตัวเองไว้เพื่อเก็บเสียงร้องจากความเสียวซ่าน “อื้อ!!!!” มือบางขยุ้มผมเขาเพื่อระบายความเสียวซ่านพลางแหงนหน้าขึ้นสูงเมื่อนิ้วแกร่งงัดขึ้น “อร้าย อ๊า!” เธออ้าปากค้างทันทีที่เขากระแทก







