LOGIN“หึ” จินหัวเราะในลำคอหนาเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มลง “ซ่อนทำไม” “.…” “มองหน้าฉัน” “ไม่มอง” “ดื้อ” “ก็แกชอบแกล้งเรา…” จินมองคนบนเตียงนิ่งๆ ก่อนก้มลงจูบหน้าผากเธออีกครั้ง ทว่ามือหนากลับค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกรวดเร็วแล้วสะบัดทิ้งลงข้างเตียง ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียว สอดมือเข้าไปถกชุ
จินก็เพียงเหลือบมองเหตุการณ์ตรงหน้า มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบือนสายตาออก อย่างไม่ได้สนใจอะไรนัก ไอมิเอะที่เห็นเข้าเต็มตาก็อายจนหน้าแดงแปร๊ด รีบซุกใบหน้าหวานเข้าหากล้ามอกแกร่งของจินเพื่อบดบังสายตาตัวเองด้วยเขินแทนเพื่อน “เขินอะไร” “เราไม่ได้เขิน…” เสียงอู้อี้ดังออกมาจากอกเขา “แล้วทำไมไม่เงย
“บดเป็นใช่ไหม ก็คงเป็นแหละ ถ้าไม่เป็นก็คงไม่ท้องหรอก” คำพูดของเส้นด้ายจี้จุดเข้าจังๆ มีคนตัวโตนั่งอยู่ข้างๆ ไอมิเอะเลยแกล้งทำใจดีสู้เสือ ยืดตัวขึ้นนิดๆ แล้วทำเสียงเข้มใส่เพื่อนแก้เก้อ “พูดอะไรเนี่ย เงียบปากไปเลย” ทว่าความพยายามทำทรงเก่งต่อหน้าแฟนหนุ่มกลับโดนต้อนจนมุม เมื่อเจอเพื่อนตอกกลับทันควัน
“นี่ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม?” เส้นด้ายหันไปมองไตเติลทันที “ไม่ให้พึ่งบารมีพ่อแม่ อีจินจะทำได้เหรอ” ยี่หวาขมวดคิ้ว “มันก็ไม่แน่หรอก อย่าปรามาสมันขนาดนั้น นี่อสุรกายหนุ่มนะ เรื่องที่คนอื่นมองว่ายาก แต่ถ้าถึงมือมันอาจไม่ใช่เรื่องยากอะไรก็ได้ เชื่อในมือมันเถอะ” แก้มยุ้ยเอ่ย ทำเอาไตเติลหันขวับไปมองแก้มย
“บอกกูสามวิ กูจะทำให้มึงสามชั่วโมงเลย อย่าร้องขอชีวิตก่อนล่ะ” “แค่สามชั่วโมงเองเหรอ น้อยไปไหม ขอสามวันติดแบบไม่พักเลยได้ไหม” “หมกมุ่นจังวะ จิตไม่ปกติ” “แม้ แรกๆ บอกชอบ พอหมดโปรโมชั่นบอกกูจิตไม่ปกติ มีคนอื่นแล้วรึไง” “หึ มึงดุขนาดนี้กูจะกล้ามีใคร” “ให้มันจริง ถ้ากูจับได้กูจะเอาปลาร้ายัดจิ๋มชู้รั
บทที่ 283 ไอมิเอะนั่งหันหลังให้ประตูห้องรับแขก สองมืออุ้มจูเนียร์ไว้บนตักพลางฟังแก๊งเพื่อนสาวเม้าท์มอยกันอย่างเพลิดเพลิน เสียงหัวเราะครึกครื้นทำให้เธอไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าเบาหวิวของคนที่เพิ่งเดินเข้ามาเลยสักนิด กระทั่งเงาร่างสูงใหญ่ทอดทับลงมาจากทางด้านหลัง ไอมิเอะถึงได้เอะใจแล้วค่อยๆ เหลียวหน้าไปมอ
ป้ายห้องน้ำหญิงปรากฏตรงหน้า จินหยุดยืนเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนหน้าประตู เขายื่นมือไปเปิดประตู ทว่าประตูถูกล็อกจากด้านใน ทำเอาเขาขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิดมากขึ้นอีก ปึงๆๆๆ แล้วมือหนาก็ยกขึ้นเคาะประตูดังสนั่น เคาะแรงจนแผ่นประตูสั่น “มาคุยให้รู้เรื่อง” “ฮึก!” เสียงนั้นทำให้ไ
“กลิ่นเหล้าหึ่งเลยนะ” อาจารย์ก็เอ่ยแซวปนเอ็ด แล้วอาจารย์ก็หันไปมองที่ไตเติลทันที “ลำก่อเจ้า” “ลำขนาดครับ” ไตเติลก็ตอบติดตลกนิดๆ พยายามทำบรรยากาศให้เบาลง ทั้งที่ความจริงแล้วเมื่อคืนพวกเขาเหนื่อยจนแทบล้มตายเพราะจินเพียงคนเดียว จินเดินตรงไปยังโต๊ะของตนเองด้วยท่าทางไม่แคร์ใครสักนิด เขานั่งลงข้างไอมิเ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
“พูดแบบนี้….” เอมิโกะหัวเราะเบา ๆ แต่แฝงเล่ห์เย้ายวนในแววตาที่ช้อนมองขึ้นไปหาเขา “ถ้าซื้อของเสร็จแล้วก็ไปโรงแรม” จินพูดขึ้นตัดบทเสียงเรียบอย่างไร้อารมณ์ หญิงสาวก็ชะงักตกใจ มองหน้าเขาอย่างประหม่า “ให้ฉันสำรวจความอมชมพูของเธอ อยากรู้จริงๆ ว่าจะตรงปกเหมือนที่ปากพูดรึเปล่า” แต่ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่







