Masuk“อ๊ะ…” ไอมิเอะสะดุ้งเจ็บเบา ๆ แม้เขาจะพยายามเบามือ แต่ว่าเขาเป็นคนมือหนัก จึงทำให้เธอเจ็บไม่น้อย “ขอโทษ” เสียงของจินแผ่วลงกว่าปกติ เขาค่อย ๆ ดึงหมอนมารองไว้ให้เธอนอนคว่ำได้สบายขึ้น “....” “เจ็บหน่อยนะ” เขาเตือนเบา ๆ ก่อนค่อย ๆ แตะสำลีลงบนแผล “อึก…” ไอมิเอะสะดุ้งทันที นิ้วเล็กกำผ้าปูที่นอนแน่น จ
“...ไม่ต้องเช็ดก็ได้” “....” ไอมิเอะชะงัก “เป็นแบบนี้ก็ยังน่ารักอยู่ดี” จินมองหน้าเธอนิ่ง ดวงตาคมอ่อนลงเล็กน้อย “.…” ไอมิเอะก็นิ่งไปเลย แม้แต่เสียงสะอื้นยังหยุด ใบหน้าค่อย ๆ แดงขึ้นทีละนิด จินก็ยกมุมปากขึ้นบาง ๆก่อนจะลูบหัวเธอเบา ๆ “ทีนี้หันหลังมา ฉันจะทำแผลให้” ไอมิเอะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะค่
นิ้วเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่น แต่ครั้งนี้เธอไม่ได้ขยับหนี จินมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดประตูรถ แล้วเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ เขาเลือกขับรถเอง โดยไม่เรียกคนขับรถ โดยไม่พูดอะไรอีก เครื่องยนต์ถูกสตาร์ตขึ้น ไฟหน้ารถสว่างวาบกลางความมืด ลูกน้องหลายคนที่อยู่ด้านหลังรีบขึ้นรถอีกสองคันตามมา ก่อนขบวนรถจะค่อย
คุณพ่อยืนขวางอยู่หน้าประตู สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ไม่ยอมเปิดทางแม้แต่นิดเดียว จินเหลือบตามองเพียงนิด ก่อนจะเอ่ยออกมาสั้น ๆ “เคลียร์ทาง” น้ำเสียงเขาเรียบมาก เรียบเสียจนลูกน้องทุกคนรีบขยับตัวทันที “ช่วยหลีกทางด้วยครับ” “ฉันไม่หลีก” “….” “วางลูกสาวฉันลง” “….” จินมองว่าที่พ่อตานิ่ง นิ่งจนคุณปู่เ
บทที่ 261 “นายน้อยครับ!” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมา ก่อนลูกน้องของจินหลายคนจะวิ่งเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว แล้วรีบยืนคั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่ายทันที “นายน้อยครับ ใจเย็นก่อนครับ” “ถอยไป!” คุณพ่อของไอมิเอะตวาดลั่น พลางสาวเท้าเข้ามาอีกครั้ง “เอาลูกสาวฉันคืนมา!” “ขออภัยครับ” ลูกน้องคนหนึ่งก้มศีรษะลงเล็ก
“แก!” “คุณเอาแต่พูดเหมือนทำเพื่อเธอ แต่เคยถามเธอสักคำรึยังว่าเธอต้องการอะไร” “ฉันเป็นพ่อ!” “นั่นไม่ใช่เหตุผลให้คุณตัดสินชีวิตเธอแทนทุกเรื่อง” คุณพ่อของไอมิเอะกำหมัดแน่นขึ้นจนตัวสั่น จินก็จ้องกลับตรง ๆ ไม่มีแม้แต่ความคิดจะหลบสายตา “ผมจะบอกที่บ้านมาสู่ขอ ผมจะทำทุกอย่างให้ถูกต้องและผมจะไม่ยอม
เธอเลือกที่จะไม่ขึ้นไป ไม่ใช่วันนี้ แล้วหันหลังเปลี่ยนเส้นทาง เดินออกจากอาคารเรียน กลับบ้านแทน ปล่อยให้จินรออยู่ตรงนั้น ซึ่งบนดาดฟ้า จินยืนพิงราวเหล็ก สูบบุหรี่ค้างไว้ในมือ ดวงตาจับจ้องประตูทางขึ้นราวกับมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องมา เขาเช็กโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแม้แต่สายเรียกเ
คำว่าย้ายผู้หญิง ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที จินชะงัก มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเอ็นปูด “ถ้าไม่เซ็นก็ลาออกจากโรงเรียนนี้ไปซะ นี่คือคำสั่งจากเบื้องบน” คำว่าเบื้องบน ไม่ต้องอธิบายต่อ ทุกคนในห้องรู้ดีว่าหมายถึงใคร เสือเหลือบหางตามองจิน ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้น แล้วหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นชื่ออย่าง
“เมียมึงมันไม่เป็นอะไรหรอก ไปนอนก่อน พรุ่งนี้ตื่นแล้วค่อยไปหามัน” “เออ ยังไงพรุ่งนี้มันก็ต้องไปโรงเรียนอยู่แล้ว” “มึงขับ” แต่จินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขายังคงดื้อด้าน หยิบกุญแจรถ แล้วโยนไปให้เพื่อน เพื่อให้เพื่อนขับพาออกไปหาไอมิเอะให้ได้ “ขับเหี้ยอะไรอีก ตอนนี้ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมียมึงอยู่ไหน มึงจะให
(ฮัลโหล คนสวยขา) เสียงของเสือดังออกมาจากสาย ทำให้กรามของจินแข็งขึ้นทันที เขาหันขวับกลับมามองไอมิเอะอย่างเอาเรื่อง ไอมิเอะก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามขยับตัว พยายามลุกจากเตียงทั้งที่แรงแทบไม่เหลือ ปลายนิ้วเกาะผ้าปูแน่น คอก็หดลงโดยไม่รู้ตัว “คืนโทรศัพท์มา…” เสียงเธอแหบพร่า สั่นจนแทบไม่ได้ยิน







