ログイン“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 158 “แกอยากทำอะไรก็ทำไปเลย” พอเขาไม่ตอบ ไม่พูดอะไรเลย เธอก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแฝงความน้อยใจ จ้องออกไปนอกกระจกรถ ไม่มองหน้าเขาเลย มือก็กอดอกแน่นขึ้นอีก พยายามข่มความหงุดหงิดไว้ในใจ “….” เขาก็ยังคงเงียบ ขับรถต่อไป สายตาเฉียงมองถนน ทว่าแอบมองเธอผ่านกระจกอยู่เรื่อย ๆ เธอไม่รู้ว่าเขาตั้งใจเม
บทที่ 159 “ทำไมแก้มแดง” เส้นด้ายยืนอยู่ข้างๆ ไอมิเอะเอ่ยท้วง ทันทีที่เห็นว่าเธอแก้มแดง ทำให้ไอมิเอะสะดุ้งตกใจ รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดแก้มตัวเองทันที ผิวแก้มของเธอร้อนผ่าวเหมือนมีไฟแผ่วอุ่นแผ่ซ่านอยู่ข้างใน หัวใจก็เต้นแรงจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองดังตุ้บๆ อยู่ในอก “จริง” แก้มยุ้ยก็หันมามองอ
ไอมิเอะกัดริมฝีปากตัวเอง เธอเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างช้า ๆ พลางใจเต้นแรงทุกก้าว เห็นจินวิดพื้นเธอก็ไม่สามารถละสายตาออกไปได้เลย ด้วยความกล้าเล็ก ๆ เธอค่อย ๆ ย่อตัวลง แล้วนั่งคร่อมบนหลังของเขา ทำให้จินเงยหน้าขึ้นเพียงแป๊บเดียว ดวงตาคมจับจ้องเธอผ่านกระจกบานใหญ่ตรงหน้า แต่ไม่ได้ดุหรือห้าม จากนั้นก็กลับไปว
บทที่ 154 ส่งผลให้ช่องทางรักมีน้ำหวานสีใสไหลเยิ้มออกมาเปียกชุ่มไปทั่วบริเวณ “แฉะขนาดนี้ เจลหล่อลื่นคงไม่ต้องแล้วมั้ง” จินเอ่ยเย้าแหย่ ทำเอาคนตัวเล็กเขินอายหน้าแดงเป็นอย่างมาก จินสอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากนุ่มพลางเลื่อนใบหน้าลงมาหยุดที่กลางหว่างขา ใช้จมูกถูไถปุ่มกระสันเบาๆ จนปุ่มแข็งเป็นไต ยิ่งโดนถูแ







