로그인“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
บทที่ 123 คุณแม่เผลอยกมือขึ้นกุมอกแน่น ความไม่พอใจแล่นพล่านอยู่ในอก แต่กลับมีแววอ่อนโยนบางอย่างฉายแวบออกมา เพราะลูกสาวที่กำลังหลับตาพริ้มกอดจินไว้แน่นดูมีความสุขเหลือเกิน ริมฝีปากของคุณแม่เม้มแน่น สีหน้าเรียบแต่แฝงความขัดใจปนเอ็นดู จ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบาเหมือนยอมรับทั้งที่ไม่อย
บ๊อก ๆ เจ้าจูเนียร์หายใจลำบาก จึงเห่าเบา ๆ แต่เสียงนั้นไม่ดังมากนัก แต่ก็สามารถทำให้สองคนนั้นหันมามองเล็กน้อย ทำให้เธอตกใจเป็นอย่างมาก แต่พวกเขาก็ไม่ได้เอ่ยอะไร จินโน้มตัวลงมองไอมิเอะ แค่สบตาเธอก็รู้สึกถึงความมั่นคงและการปกป้อง เขาเลื่อนมือปัดซิปกระเป๋าให้กว้างขึ้นเล็กน้อย เพื่อให้จูเนียร์หายใจสะด
ทันทีที่เข้ามา คุณแม่ไอรินะก็ลงมือเตรียมอาหารญี่ปุ่นที่ลูกสาวโปรดปรานทันที ทงกัตสึทอดร้อน ๆ เท็มปุระกรอบฟู และยากิโซบะหอมฉุย กลิ่นน้ำมันและซอสลอยอบอวลไปทั่วห้องอย่างชวนหิว แต่สิ่งที่ทำให้ไอมิเอะอึ้งจนเผลอกะพริบตาถี่กลับไม่ใช่กลิ่นอาหาร หากเป็นจิน ผู้ไม่เคยสนใจใคร สนใจแค่ตัวเองมาโดยตลอด อยู่ ๆ ก็ก้
จนเวลาผ่านไปห้านาที เธอก็ยังคงเอาแต่นั่งเงียบ จินก็ถอนหายใจแรง ๆ ออกมาด้วยความเหนื่อยใจ แววตาคมที่มักใช้ข่มคนทั้งโรงเรียน วันนี้กลับมีแต่ความอ่อนลง เพราะเขาไม่รู้จะง้อเธอยังไงดี มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะหยิบแบงค์พันเป็นปึกออกมา แล้วกดวางบนโต๊ะดังปึก จากนั้นกองเงินหนากว่าเกือบห้าหมื่นบ







