LOGIN“....” ไอมิเอะเงียบฟังอยู่ตลอด ยิ่งฟัง ยิ่งรู้สึกถึงความต่างระหว่างตัวเองกับเขาชัดขึ้นเรื่อย ๆ โลกของจินมันใหญ่เกินไป ใหญ่จนเธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะยืนอยู่ข้างเขาได้จริงไหม จินเหลือบมองสีหน้าสลดลงของเธอ ก่อนขมวดคิ้วนิดหนึ่ง “แต่ฉันกับผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรเกินเลย...ฉันมีแค่เธอ” หัวใจของไอมิเอะกระตุก
“บอกให้รอ” มือหนาปล่อยจากต้นคอ เปลี่ยนเป็นคว้าเอวเธอแทน แล้วดึงเข้าหาตัวอย่างง่ายดาย ทำให้ร่างบางเซเล็กน้อย ก่อนจะถูกพาให้เดินไปข้าง ๆ เขาโดยที่หนีไม่ได้ จินไม่ได้มองเธอ แค่พาเดินตรงไปยังทางเข้าร้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ไม่อยากรอ” “อย่าดื้อ” “งั้นก็ปล่อย” ไอมิเอะพยายามขยับหนีเล็กน้อย “อยู่เฉ
“….” จินขบกรามแน่นอีกครั้ง เห็นชัดเลยว่าเขายังไม่โอเคกับเรื่องนี้เลยสักนิด แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้ให้เธออยู่ดี “เราขอร้อง” “แม่งเอ๊ย…” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนหักพวงมาลัยตีโค้งออกจากเส้นทางโรงพยาบาลทันที ไอมิเอะก็ถึงกับถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ อย่างโล่งอก จินเหลือบมองอาการนั้นผ่านหางตา ก่อนจะยิ่งหงุดหงิดกว่าเด
อีกทั้งบ้านของไอมิเอะก็เหมือนปิดตายจากโลกภายนอก พอเธอกลับเข้าบ้าน ประตูก็ปิด เงียบสนิท ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างใน ลูกน้องของเขารายงานแค่ว่าเธอกลับถึงบ้านแล้ว แล้วเรื่องก็จบแค่นั้น ไม่มีใครเอะใจรวมถึงตัวเขาด้วย จินหลับตาลงช้า ๆ มือกำแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเส้นเลือดบนหลังมือปูด ยิ่งเห็นรอยบนตัวเธอ
บทที่ 255 “จิน...พ...พูดอะไรเนี่ย…” “ถอด” “เราไม่อยากถอดตรงนี้” “เอาหลังมาดู บาดเจ็บมาใช่มั้ย” “คือ...เรา…เราแค่” เธอรีบหาข้ออ้างทันที สมองก็ตื้อไปหมด “ใช่...แต่ตอนนี้มันไม่ได้เจ็บแล้วจริง ๆ แค่” หมับ! ยังพูดไม่ทันจบ จินก็ดึงชุดราตรีลงทันที “อ๊ะ!” แรงดึงรวดเร็วจนร่างบางแทบตั้งตัวไม่ทัน ผ้าเน
“ดื้ออีกแล้ว” จินยกมือแตะคอตัวเองเบา ๆ ก่อนมองปลายนิ้วที่เปื้อนเลือดนิดหน่อย แล้วหันกลับมามองเธอ ไอมิเอะก็ได้แต่นั่งนิ่ง เมื่อครู่ยังฮึดฮัดอยู่เลย แต่พอเห็นเลือดจริง ๆ กลับทำตัวไม่ถูกขึ้นมาทันที สายตาเธอเหลือบมองแผลตรงคอเขาอีกครั้งอย่างรู้สึกผิดนิด ๆ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเหมือนอยากพูดอะไรสักอย่าง แ
บทที่ 203 ทิศเหนือขบกรามแน่นพลางกระชับอ้อมกอดรัดเอวเส้นด้ายไว้จนจมอก ราวกับพยายามจะผนึกความแรดของเมียตัวเองไม่ให้ฟุ้งกระจายไปมากกว่านี้ ในขณะที่ทิศเหนือกำลังสติแตก สายตาของไตเติล กลับไม่ได้สนใจความวุ่นวายตรงหน้าเลยสักนิด เพราะตอนนี้ความหิวของเขามันพุ่งทะลุขีดจำกัดไปแล้ว ไตเติลนั่งจ้องหน้าอกหน้าใ
“ชอบสีไหน?” จินถามเสียงเรียบพลางชูชุดบิกินี่ทั้งสองชุดขึ้นตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสซื่ออย่างคาดคั้น ไอมิเอะก็หน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอพยายามหลบสายตาคู่นั้นที่เหมือนจะแผดเผาเสื้อผ้าของเธอให้ละลายหายไปเสียเดี๋ยวนี้ “...ต้องใส่ด้วยเหรอ” เธอถามเสียงแผ่ว พลางบีบมือตัวเองแน่นด้วยความเ
“มึงสวยจัง” คำชมสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายหยาบกระด้างอย่างเขา ทำเอาไอมิเอะนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วยิ่งกระหน่ำแรงจนแทบจะหลุดออกมา ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาจุกที่อกจนเธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่เสหลบสายตาคมกริบนั้น “ทำไมยังเรียกกูมึงอยู่” แล้วพึมพำตอบกลับเพื่อกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังพ
“พระเอกมาก เท่ห์สุดๆ เลย” เธอพูดออกมาอย่างจริงใจ ดวงตาเป็นประกายใสซื่อ “หึ พระเอกเหรอ” เขากระตุกยิ้มมุมปาก แสยะยิ้มเหมือนขำ “ทำไมยิ้มแบบนั้น แกจะบอกว่าตัวเองไม่ใช่พระเอกเหรอ” เธอมองเขาตาแป๋ว ใสซื่อจนแทบไม่รู้เลยว่าคำพูดตัวเองกำลังยั่วอะไรบางอย่าง เขาเอนตัวเข้ามาใกล้ ศอกเท้าพนักเก้าอี้ “เรากำลังช







