LOGIN“มึงๆ กูไปรู้มาว่าอีเมย์มันไปทำจมูก เพื่อเตรียมตัวเข้ามหาวิทยาลัย คงกะจะเป็นดาวมหาวิทยาลัยละมั้ง” เส้นด้ายจีบปากจีบคอพูดขึ้นมา “อีอึ่งไข่นั่นน่ะนะ?” แก้มยุ้ยเอ่ยถาม “ทำจมูกแล้วก็น่าจะดูดไขมันด้วยเลย หรือไม่ก็ควรปักปากกา เพราะสภาพมันตอนนี้ดูไม่ได้เลย กูนึกว่าศพขึ้นอืด ลอยตามน้ำมา” “ก็จริง อย่างมันท
“และนี่ก็คือแลนด์มาร์กแห่งใหม่ของเชียงใหม่ค่ะ ที่นี่บรรยากาศดีมากๆ แล้วก็สวยมากๆ เลย ยังไงก็อย่าลืมมาเที่ยวกันเยอะๆ นะคะ^^” น้ำเสียงหวานบวกกับท่าทางอ้อนๆ นั้น ไม่เพียงแต่ส่งไปถึงคนดูในคลิป แต่ยังตกคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้าอย่างจัง จินที่เดิมทียืนหน้านิ่งมาตลอด ถึงกับชะงักไปนิด เขาเบือนสายตาหลบไป
ไอมิเอะผายมือไปทางร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยวันนี้จินอยู่ในชุดสูท วันนี้เขาสุภาพและเท่บาดใจเกินต้าน หลังจากผ่านไปสองเดือนกว่า จากผมหัวเกรียนสั้นกุดก็ยาวขึ้นพอให้เซ็ตทรงได้ เรือนผมสีดำสนิทปัดตกปลายนิดๆ ยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มยิ่งขึ้น นัยน์ตาคู่คมปลาบปัดมองลงมาด้วยสายตาเรียบตึงทว่าซ่อนความคล
“อีกนิดจะเป็นง่อยอยู่แล้วมั้งนั่น ตั้งแต่ได้เป็นคุณนายวูล์ฟ มาดไม่แผ่วเลยจริงๆ” เสียงพวกคนงานผู้หญิงบริเวณนั้นก้มหน้าซุบซิบกันเบาๆ พลางมองมาทางไอมิเอะด้วยความหมั่นไส้แกมประชด โดยที่เจ้าตัวไม่ทันได้ยินสักนิด อากาศช่วงสายเริ่มร้อนจัด จินเลยถอดเสื้อยืดออก เผยให้เห็นแผงอกตึงแน่นกับซิกซ์แพ็กเป็นลอนสวย ห
จินชะงักคันบังคับไปนิด นัยน์ตาคมกริบทอดมองต้นดอกรักสีขาวต้นนั้น ก่อนจะบังคับหัวตักเหล็กขนาดใหญ่ค่อยๆ ขุดช้อนลงไปใต้ดินอย่างเบามือและประณีตที่สุดเท่าที่จะทำได้ ขุดอุ้มยกขึ้นมาทั้งรากและพุ่มโคนโดยไม่ทำให้กิ่งก้านหรือดอกเสียหายแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวรถแม็กโครข้ามฝั่งมาจอดตรงหน้าใต้ร่มไม้ใหญ่ ยื่นหัวตักเ
จนเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จินยังคงขับรถต่อ ยังไม่ได้กินข้าวสักคำ ด้วยความสงสารและเป็นห่วง คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเดินตรงไปยังกลุ่มคนงานขับรถแม็กโครอีกคนที่กำลังนั่งกินข้าวพักผ่อนอยู่ “จะไปไหนอีก เดี๋ยวมันว่าง ก็ลงมากินเองนั่นแหละ อยู่เฉยๆ บ้าง ยิ่งท้องไส้อยู่” ไตเติลที่เห็นไอมิเอะเดินดิ่งไปทางนั้นก็รี
บทที่ 27 “…เข้ากับมิเอะดี” จินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย ราศีกับไทป์ของเธอมันเข้ากันได้ดีมาก หวานทั้งไทป์ หวานทั้งราศี ผู้หญิงราศีนี้ จะออกแนวสวยหวาน แบบเจ้าหญิง อ่อนไหว จินตนาการสูง ช่างฝัน แต่สายตาบางทีก็ฆ่าคนได้ คำพูดก็เฉือนใจได้ลึกกว่ามีด เป็นพวกที่ไม่ชอบพูด แต่ว่าจะพูดด้วยสายตาเก่ง บางทียังไม่ทั
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ







