Masukประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
“ตอนเย็นจะไปกินหมูกระทะเหรอ?” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นสบาย ๆ ราวกับตัดบทสนทนาเมื่อครู่ไปดื้อ ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจของจิน เขากำลังวางเกม เขาไม่แน่ใจหรอกว่าจะเรียนวิศวะการบินจริง ๆ ไหม เขาแค่รู้ว่าตอนนี้ เขาอยากได้เธอมาก อยากเอาชนะเธอ อยากให้เธอรู้สึกผูกพันจนขาดเขาไม่ได้ เพราะฉะนั้นคำพู
“…กูแพ้กลิ่นแก่” คำพูดสั้น ๆ ออกมาจากปากจินด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่เย็นเฉียบเฉือนหน้า จินใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างเบื่อหน่ายก่อนจะเหยียดยิ้มเยาะ ทำเอาหญิงสาวชะงักไปทันทีเหมือนโดนฟาดหน้าด้วยฝ่ามือเสียงดังเพียะ ดวงตาเบิกเล็กน้อยอย่างตกใจ ริมฝีปากคลี่ยิ้มไม่สุด ราวกับกำลังกลืนความเสียหน้าลงคออย่
ตอนนั้นเขาไม่ได้พูดเพราะอิน ตอนนั้นไม่ได้รู้จักเธอจริงๆ ด้วยซ้ำ แค่เจอหน้าบ่อยๆ เพราะเรียนห้องเรียนเดียวกัน เท่านั้นเอง แต่เพื่อนทั้งสองดันจดจำคำพูดนั้นไว้อย่างฝังใจ มองว่านั่นคือ ‘รักแรกของจิน’ แล้วก็พยายามปั่น พยายามเชียร์ให้สมหวังมาตลอด ทั้งที่ความจริงแล้ว ตอนนั้นจินแค่พูดไปงั้น แบบเดียวกับที่
“ไม่ได้ชัดเหี้ยไรทั้งนั้น กูแค่เห็นว่าแม่งได้ยาก กูอยากได้ กูก็ต้องลงทุนหน่อย จีบแล้วไง ได้แล้วค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจะทิ้งหรือจะเก็บ” สำหรับจิน ของแบบนี้ มีก่อนได้ก่อน ที่เหลือค่อยคิดทีหลัง จะรักไม่รักไม่รู้ รู้แค่อยากได้ก่อน เดี๋ยวที่เหลือค่อยว่ากัน เอามาให้ได้ก่อน เรื่องรู้สึกค่อยเคลียร์ทีหลัง มี







