เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“มะรืนจะเดินพาเหรดแล้ว พรุ่งนี้เราขอไปนอนที่ร้านแต่งหน้านะ” “....” จินเลิกคิ้ว หันมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ แววตาคมกริบก็ฉายแววขุ่นทันที “นอนกับใคร” “ก็นอนกับผู้หญิงห้องเราไง” “....” เขาจ้องเธอแน่น เหมือนพยายามหาคำโกหกจากสีหน้าเธอ “ให้ช่างมาแต่งให้ที่คอนโด” “เราต้องใช้ช่างแต่งหน้าคนเดียวกับเพื่อนค
รสา : ใครหนอ สวยระดับราชนิกุล อยากรู้เลย ยี่หวาเห็นท่าไม่ดีรีบส่งสายตาคลายความตึงเครียดให้ไอมิเอะ เชิงบอกว่าอย่าใส่ใจ แต่คนที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นกลับยิ่งปั่นต่อ ยิ่งเห็นไอมิเอะโกรธเล็กน้อยก็ยิ่งฮึกเหิม ปั่นคอมเมนต์กันสนุกสนาน นานา : อยากถ่ายมาให้ดูมากว่าสวยขนาดไหน แต่การ์ดกันเอาไว้ไม่ให้ถ่าย ลด
ก่อนเปิดประตูร้าน เธอหันหลังกลับไปมองจินแวบหนึ่ง ซึ่งจินยังคงพิงเบาะมองมา เขาเลียมุมปากอย่างช้า ๆ ทำเอาเธอแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ใจสั่นจนแทบยืนไม่ไหว ก่อนจะรีบผลักประตูร้านเข้าไป พอไอมิเอะก้าวเท้าเข้าไปในร้าน แผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอก็เกร็งขึ้นทันทีเมื่อทุกสายตาหันมามอง บรรยากาศในร้านที่กำลังวุ่นวายด้วยก
“…ขอเอาคอนซีลเลอร์ปิดให้ได้ไหม” เธอเสียงสั่นมากกว่าเดิม อีกนิดเดียวก็จะร้องออกมาแล้ว “ดื้อ” จินพูดแค่นั้น ก่อนขับรถตรงเข้าคอนโด ดวงตาคมจับมองถนนตรงหน้า แต่หางตายังเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่นั่งตัวเกร็งเงียบอยู่เบาะข้าง ใบหน้าเธอซีดนิด ๆ ดวงตาก้มต่ำ มือจิกชายกระโปรงแน่นจนปลายนิ้วซีด ทำเอาเขาแอบยิ้มในใจ




![พี่เถื่อนคนนี้ น่ารักจะตาย [ราชาxไอริน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


