로그인ประโยคนั้นทำให้เธอชะงักตกใจไม่น้อย มันก็จริงอย่างที่เขาพูด ถ้าเขาไปที่ชายแดน แล้วเกิดอะไรขึ้นจนถึงแก่ชีวิต เธอก็คงจะเสียใจมาก ที่ไม่ได้บอกรักเขา ในวันที่เขายังมีชีวิตอยู่ “...แกไม่ไปได้มั้ย” ไอมิเอะช้อนตาขึ้นถามเสียงเครือ “...ไม่ไปก็ไม่จบ” “แกจะตายมั้ย...เราไม่อยากให้ลูกไม่มีพ่อ” คนตัวเล็กขยับปา
“อยากแต่งงานกับฉันขนาดนั้นเลย?” “ใช่ ก็แกรวย” เธอตอบสวนกลับมาทันควันอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว แถมดวงตาคู่สวยยังใสซื่อแป๋วแหววไร้การเสแสร้งใดๆ ทั้งสิ้น ทำเอาคนที่คิดว่าจะได้ยินคำซึ้งๆ ถึงกับชะงักกึก จินถึงกับนิ่งใบ้แดกไปสามวิ ชายหนุ่มดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้มตัวเองเบาๆ พลางหรี่ตาคม
“เธอก็รู้ว่าช่วงนี้พ่อฉันต้องการคะแนนเสียงมากแค่ไหน ถ้าผ่านช่วงนี้ไปได้ทุกอย่างจะดีขึ้น ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอแน่นอน สัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเธอ จะดูแลทั้งเธอทั้งลูกให้ดีที่สุด” “....” “ที่สำคัญที่สุด ที่ฉันยอมตกลงไปชายแดน ก็เพื่อแลกกับการที่พ่อจะยอมยกเลิกงานหมั้นระหว่างฉันกับเอมิโกะด้วย” พอได้
“แกกำลังถักเปียหรือผูกเงื่อนกันแน่” “พยายามอยู่ ใจเย็นดิ” แม้จะเริ่มอารมณ์เสีย แต่จินก็ยังข่มใจสาละวนจัดแจงปอยผมให้เธอต่ออย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่มีใครเก่งตั้งแต่ครั้งแรก...ทนหน่อย...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” จินขมวดคิ้วเคร่งเครียด สายตาคมจ้องคลิปยูทูบสลับกับกลุ่มผมสลวยตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ มือหนาค่อยๆ จับป
“อยากถักเปียสองข้าง” “ทำยังไง ฉันทำไม่เป็น” “งั้นก็ไม่ต้องทำ” “เดี๋ยวทำให้” สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าขัดใจ จินลองแบ่งเส้นผมของเธอขึ้นมาสองช่อ แต่อย่างว่า คนมันเคยใช้แต่กำลัง พอต้องจับงานละเอียดอ่อนเลยกะแรงไม่ถูก มือหนาเผลอดึงรั้งผมช่อหนึ่งแรงไปหน่อยจนร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว “โอ๊ย! ดึงผมแรง” เสียงหวานร้
บทที่ 268 จริง ๆ อีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจินก็ต้องออกไปแล้ว แต่เขาก็ให้เธอลุกขึ้นมาแต่งตัวรอไว้ เพราะตั้งใจไว้ว่าพอไปเข้าคูหาเลือกตั้งเสร็จเรียบร้อยเมื่อไหร่ เขาจะรีบบึ่งรถกลับมารับเธอออกไปหาอะไรกินอร่อย ๆ นอกคอนโดทันที แต่แทนที่เขาจะรีบร้อนเคลียร์ตัวเองออกจากห้อง เขากลับยังขลุกอยู่กับเธอก่อน “มา
เขาไม่อยากให้เธอต้องรอนานจนค่ำมืดกว่าจะแตะครัวได้ จึงยอมให้มอเตอร์ไซค์ขับล่วงหน้าไปส่งของให้ก่อน เพื่อที่เธอจะได้เริ่มทำอาหารได้ พอส่งของให้พนักงานบริการส่งด่วนเสร็จ เขาก็รีบเดินไปที่รถตัวเอง อุ้มจูเนียร์ขึ้นไปนั่งบนเบาะข้างคนขับ แล้วคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างดี จูเนียร์ก็รู้งาน นั่งรอพ่อขึ้นรถตาแป๋ว
บทที่ 136 “น้องเป็นลูกหมาของจินเหรอคะ” เอมิโกะเอ่ยถามพลางเอื้อมมือเรียวขาวสะอาดไปลูบศีรษะของจูเนียร์บนตักของจินอย่างแผ่วเบา จูเนียร์เป็นลูกหมาที่ขึ้นชื่อว่ากัดทุกคนที่เข้าใกล้พ่อมัน ทว่าตอนนี้กลับนิ่งเฉยไม่แม้แต่จะเห่า ไม่เพียงแค่นั้น มันยังกระดิกหางเบา ๆ แถมเอียงหัวเข้าหามือของเธออย่างเต็มใจสุด
“แค่สวยเกินไป ก็ทำให้จินมองเอมิติดลบแล้วเหรอคะ ผู้หญิงสวยไม่ได้แปลว่าจะเข้ามาหลอกทุกคนนะคะ” “….” “เอมิไม่ใช่สเปคของจินเหรอคะ” เธอถามเขาตาแป๋ว “ฉันยอมรับว่าเธอเป็นสเปคฉัน แต่เธอมาช้าเกินไป” เขามองใบหน้าหวานเหมือนจะกลืนกินได้ทั้งตัว แววตาคมเข้มฉายแสงวูบหนึ่งราวกับความคิดบางอย่างกำลังแทรกเข้ามาใน
“ไม่ใช่” “...ไม่รู้...นึกว่าไซซ์นี้” “แกถอดชุดชั้นในของเราไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง แกจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเราคัพไหน” “....” จินถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน หัวใจก็เต้นแรงจนเธอแทบได้ยิน “มีอะไรจะแก้ตัวอีกไหม?” “ไม่ได้จะแก้ตัว แต่จากที่สัมผัส รู้สึกแบบนั้น” แล้วจินก




![HEART RATE ชีพจรหัวใจ [NC20]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


