Masuk“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
(ทำไมมึงไม่โทรมาบอกพวกกูก่อนว่ะ ดีนะกูไหวพริบเร็ว มึงจะมีเมียเป็นตัวเป็นตน แต่ยังไม่เลิกสันดานเดิม ยังอยากมีกิ๊ก อยากเย็ดเรี่ยราดอยู่ มึงก็ต้องอุดรูรั่วทุกอย่างเว้ย) คำว่า ‘กิ๊ก’ ทำให้ดวงตาของไอมิเอะสั่นวาบวับ จินก็ก้มหน้าแทบจะซุกเตียง มือข้างหนึ่งลูบผมตัวเอง อีกข้างกุมขมับ เขาอยากแถ แต่ตอนนี้สมองม
บทที่ 137 จินซุกใบหน้าลงตรงซอกคอขาวระหงของหญิงสาว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดจนผิวเนียนจนเธอสะท้านไปทั้งร่าง เอมิโกะเบี่ยงหน้าหลบพลางตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามควบคุมลมหายใจที่เริ่มถี่เร็ว แล้วมือหนาก็แตะลงบนเรียวขาสวย ทำให้เธอสั่นสะท้าน “ฮึก!” เสียงสะอื้นหลุดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ร่างบางสะดุ้งเ
“ซื้อกินก็ได้ ไม่อยากให้ลำบาก” “แค่ทำอาหารเอง ไม่ได้ลำบากอะไร เว้นแต่ว่าแกไม่อยากทานอาหารฝีมือเรา” ไอมิเอะเอียงหน้าเอ่ยเสียงแผ่ว ราวกับงอนเล็ก ๆ “ยังไม่ได้พูดเลยนะว่าไม่อยากทาน” เขาหันมามองเต็มตา แววตาคมกริบจับจ้องใบหน้าแดงระเรื่อของเธอ แล้วจู่ ๆ ก็ยกมือเธอขึ้นมาจูบเบา ๆ โดยไม่สนว่าผู้คนรอบข้างยั
พอพูดแล้วน้ำตาก็แทบไหล แต่เธอยังคงพยายามทำตัวเข้มแข็ง ไอมิเอะกัดริมฝีปากแน่น ดวงตาใสเต็มไปด้วยความเจ็บปนความรัก เธอรักจินมาก แต่จินไม่รู้ เพราะรักมาก ถึงได้รอ ไม่ยอมเข้าไปนอนก่อน เพื่อรอที่จะทานข้าวพร้อมเขา แม้จะหิวก็ไม่ยอมทานก่อน จะรอทานพร้อมเขาอย่างเดียว และก่อนหน้านี้ เธอก็เดินลงไปรอเขาที่ด้า







