เข้าสู่ระบบ“จิ้งจอกเฒ่า…” เขาค่อย ๆ หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะเค้นเสียงออกมาจากไรฟัน “สักวัน…อย่าให้ถึงตาผมบ้างก็แล้วกัน” ฝีเท้าของท่านรองนายกหยุดลง ก่อนที่คนเป็นพ่อจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “งั้นก็รีบโตให้ทัน” “…!!!” “ตอนนี้แกยังห่างจากคำว่าคู่ต่อสู้ของฉันอีกไกล” “...!!!” จินขบกรามแน่นขึ้นทันที แต่ท่านรองนายก
“.…” “แน่ใจเหรอว่าพ่อจะเลิกยุ่งกับเธอ” “.…” “จะไม่ส่งคนไปหาเธอ ไม่กดดันเธอ ไม่แตะต้องเธอ แล้วก็จะไม่ยุ่งกับลูกของผม” “.…” “ผมต้องการคำยืนยันจากพ่อ” “.…” “ถ้าผมทำตามเงื่อนไขทุกอย่าง” “....” “ถ้าผมไปชายแดน” “....” “ถ้าผมยอมทำในสิ่งที่พ่อต้องการ” จินหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ
ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง แม้แต่ท่านรองนายกยังชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า ‘เมียผม’ “ลูกของผมจะไม่สร้างปัญหาให้ใคร ผมรับประกัน ขอแค่พ่อไม่มายุ่งกับเมียและลูกของผม” “แกมันดื้อเหมือนแม่ไม่มีผิด” ท่านรองนายกถอนหายใจยาว ราวกับปวดหัวกับลูกชายตัวเองเต็มที “.…” “ฟังฉันให้ดี ห้ามบอกเรื่องนี้กับแม่แกเด็ดขา
“หึ” เสียงหัวเราะแหบต่ำดังขึ้น ท่านรองนายกยกมือขึ้นลูบหน้า ก่อนจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเหนื่อยล้า “หึ…” “….” “ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ” สายตาคมมองลูกชายตัวเองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ฉันเลี้ยงแกมาอย่างดี สุดท้ายก็ไม่รักดี เลี้ยงเสียข้าวสุก” “....” คชาหน้าซีดทันที แต่จินกลับ
บทที่ 263 “…!!!” ท่านรองนายกถึงกับนิ่งค้างไปหลายวินาที ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “แกมัน…” เสียงของท่านขาดหายไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังพยายามข่มอารมณ์ตัวเอง “แกมีสมองไว้ทำอะไร” “….” “ฉันเลี้ยงแกมาให้คิดเป็น รับผิดชอบชีวิตตัวเองได้ ไม่ได้เลี้ยงมาให้โตขึ้นแล้วทำเรื่องสิ้นคิด
“ผมไม่เคยโกหก” “นั่นแหละที่น่าปวดหัว” คนเป็นพ่อประสานมือเข้าด้วยกัน “เอมิโกะร้องไห้กลับบ้าน หุ้นของสองตระกูลผันผวนตั้งแต่เมื่อวาน นักข่าวกำลังตามเรื่องนี้อยู่ รวมถึงเรื่องที่แกต่อยไอ้เด็กนั่นกลางงาน มันยืนยันจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด” “....” ท่านรองนายกจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจิน “แล้วไหนจะเรื่อง
“นายไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ” ไอมิเอะเผลอมองไปที่บาดแผลบนใบหน้าของเสืออีกครั้ง คราบเลือดที่แห้งกรังตัดกับผิวขาวซีด ทำให้ใจเธอสะดุดวูบโดยไม่รู้ตัว “...ไม่” “อย่าบอกว่านายจะทำแผลเอง” “ทำไม คิดว่าฉันทำไม่ได้เหรอ ฉันอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ทำแผลเอง ทำอาหารเอง ทำทุกอย่างด้วยตัวเองจนชินแล้ว” น้ำเสียงนั้นไม่
พอได้เบอร์โทรมาแล้ว ไอมิเอะก็รีบกดโทรหานิติคอนโดทันที ทำให้รปภ.ด้านล่างขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นกุญแจถูกล็อกจากด้านนอกจริงตามที่ไอมิเอะบอก รปภ.ก็ทำหน้าไม่เชื่อสายตาอยู่เสี้ยววินาที ก่อนจะจัดการไขออกให้ “ไอมิจะอยู่คนเดียวได้ไหม เอาโยะยัดใส่กระเป๋าก็ได้นะ เขาไม่รู้หรอกว่ามีเด็กซ่อนอยู่ในกระเป๋า”
บทที่ 177 จินลากเธอไปจนถึงหลังอาคารเรียนที่ค่อนข้างลับตา ไม่มีใครเดินผ่านในเวลานี้ ทันทีที่ถึงกำแพงด้านหลัง ปึก! แผ่นหลังเล็กของเธอถูกดันชิดกำแพงอย่างรวดเร็ว มือของจินประคองกำแพงไว้อีกฝั่งหนึ่ง กันเธอไม่ให้หนีไปไหนได้แม้แต่ก้าวเดียว ลมหายใจของเขาแรงร้อน อัดเข้าหน้าเธอจนเธอสะท้านไปทั้งอก “ย้ายไป
เธอเลือกที่จะไม่ขึ้นไป ไม่ใช่วันนี้ แล้วหันหลังเปลี่ยนเส้นทาง เดินออกจากอาคารเรียน กลับบ้านแทน ปล่อยให้จินรออยู่ตรงนั้น ซึ่งบนดาดฟ้า จินยืนพิงราวเหล็ก สูบบุหรี่ค้างไว้ในมือ ดวงตาจับจ้องประตูทางขึ้นราวกับมั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องมา เขาเช็กโทรศัพท์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่มีข้อความใหม่ ไม่มีแม้แต่สายเรียกเ







