Mag-log in“....” “สอง เงินสามร้อยล้าน ต้องจ่ายเป็นเงินสดเท่านั้น จ่ายภายในสามวันนับจากวันนี้” นิ้วที่สองตามมา “สาม” “....” “นักเลงอย่างแก ประวัติโชกโชน ไม่ใช่แค่เรื่องความอันธพาล แต่รวมถึงเรื่องผู้หญิงด้วย” “....” “ประวัติเรื่องผู้หญิงของแกแย่พอ ๆ กับความชั่วของแก” “นี่ล่ะปัญหาใหญ่สุด” ไตเติลเริ่มหันไป
“อายุสิบสามปี ทำร้ายลูกชายของอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนจนกระดูกแขนร้าว ลงมือกดหัวลูกชายนักการเมืองท้องถิ่นลงน้ำ เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้เด็กผู้ชายคนนั้นสมองพิการ ต่อมาอีกสองเดือน มีเรื่องชกต่อยกับนักศึกษามหาวิทยาลัยxxxจนอีกฝ่ายเบ้าตาแตก” “เลวจัดเลยไอ้เวร มึงเคยมีช่วงชีวิตที่ไม่ต่อยใครบ้างไหม” ไตเติลพึม
“กูก็ไม่รู้” ไตเติลกัดฟันเอ่ยเบาๆ ในลำคอ “มึงไปยิงเขาตอนไหน กูไม่เห็นรู้เรื่องนี้” “อายุเก้าขวบ ขับเฟอร์รารีชนครูที่โรงเรียนจนขาหัก หมายเหตุ เพราะครูพูดไม่เข้าหู” คุณพ่อของไอมิเอะเปิดหน้าถัดไป “ไอ้เหี้ย…” ไตเติลหลับตา “แค่พูดไม่เข้าหู มึงเล่นขับรถชนเลยเหรอ กูอายแทน” “อายุสิบขวบ ยิงลูกชายของนักการ
“สามพันล้าน ค่าสินสอด?” ทิศเหนือที่ปกติแทบไม่ออกความเห็นถึงกับเลิกคิ้ว “สามร้อยล้านสำหรับหมั้นหมาย ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่สามพันล้าน รวมกันสามพันสามร้อยล้าน นี่ซื้อบริษัทได้เลยนะ” “เงินขนาดนี้ ซื้อบริษัทยังเหลือเงินทอน” ไตเติลกัดฟันพูด “หุบปาก” จินพูดขึ้นทันที คราวนี้น้ำเสียงของเขาไม่ได้เย็นชาเหมือ
คุณพ่อของไอมิเอะไม่ได้ต้องการให้จินทำสำเร็จ แค่กำลังวางกำแพงที่สูงจนแทบไม่มีใครปีนข้ามได้ ถ้าจินทำไม่ได้ ก็แค่เลิกกับลูกสาวของท่าน จบ นั่นแหละคือสิ่งที่ท่านต้องการเห็น แต่คนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับไม่ได้มีสีหน้าสิ้นหวังอย่างที่ทุกคนคิด สามเดือน เขายอมรับว่ามันสั้นเกินไป สั้นจนแม้แต่เขาเองยังต้องคิด
บทที่ 281 จินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ หนึ่งครั้ง สองครั้ง แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกยาว ๆ กรามที่เคยเกร็งแน่นค่อย ๆ คลายออกทีละน้อย จินลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้ายังคงเรียบนิ่งเหมือนเดิม เพียงแต่ปลายนิ้วที่วางอยู่บนเข่ายังคงกำแน่นอยู่ “ดี…” ทิศเหนือพึมพำอย่างโล่งใจ เมื่อกี้ลุ้นสุดชีวิต
“เฮ้ย” เสียงเดียวสั้น ๆ แต่หนักแน่นจนทำให้ทั้งกลุ่มชะงัก หันมาแทบพร้อมกัน “อะไรวะ?” กอล์ฟเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง “....” จินไม่ตอบ แต่ก้าวเข้าไปใกล้อีกก้าว สายตาคมกริบราวกับจะเฉือนคนตรงหน้าให้ขาดครึ่ง เฉพาะกอล์ฟเท่านั้นที่จินโฟกัส แววตาของจินไม่ใช่แค่ไม่พอใจ แต่มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะฆ่า โดยไม่ม
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
“ทำไมถึงลุกขึ้นมาแต่งแบบนี้ล่ะ?” “…ก็แค่อยากลองแต่งตัวดี ๆ ดูบ้างน่ะ” ไอมิเอะตอบเสียงเบา กลั้นใจไม่ให้มือที่วางบนตักสั่นพร่า สายตาของแก๊งผีเสื้อสมุทรยังคงมองมาอย่างเขม็ง บางคนถึงกับขยับตัวเหมือนพร้อมจะนินทาอีกรอบ “อันที่จริง ไม่แต่งตัวแบบนี้ก็สวยมากอยู่แล้วนะ”ตูมตามเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยเสียงทุ้ม
“ก็จริง” ยี่หวาก็พยักหน้าเห็นด้วย “อีกอย่าง คนที่จินเคยคบก็มีแต่ผู้หญิงแรง ๆ ทั้งนั้น ไอมิเป็นคนเงียบ ๆ พูดน้อย เถียงไม่สู้ใคร เผลอ ๆ โดนพวกอีแก่ยกพวกมารุมตบแบบไม่ทันตั้งตัวอีก” “แต่เรื่องนี้กูจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนี้แน่!” เส้นด้ายพูดอย่างหนักแน่น สายตาจริงจังเกินกว่าจะเป็นคำขู่เล่น “กูจะไปพูดกับจิ







