นางร้ายสายรุก

เพนนีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอาร์ต

ก่อนจะปัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณยัยคุณหนูตัวร้าย

​"มาทำไม? จะมาซ้ำเติมฉันล่ะสิ! ไปดูแลยัยโรสของนายโน่นไป๊!" เพนนีสะบัดหน้าหนี พยายามเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ

​อาร์ตไม่ตอบอะไร เขาถือวิสาสะนั่งลงบนพื้นไม้ไผ่ข้างๆ เธอ

"โรสไปนอนแล้ว... แล้วผมก็ไม่ได้จะมาซ้ำเติม แต่จะมาบอกว่าน้ำพริกที่คุณเทลงไปน่ะ ผมล้างหม้อแล้วทำใหม่ให้เด็กๆ กินหมดแล้ว ไม่ต้องร้อง"

​"นายไม่โกรธฉันเหรอ?" เพนนีหันมามองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ

​"โกรธสิ..." อาร์ตเอนหลังพิงเสา มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงตา

"แต่ผมแปลกใจมากกว่า... คนอย่างคุณที่มีทุกอย่าง ทำไมต้องลดตัวลงมาทำเรื่องไร้สาระเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนธรรมดาๆ แบบผมด้วย?"

​"ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ! ฉันแค่..." เพนนีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

"ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงสู้ยัยนั่นไม่ได้! ฉันพยายามแทบตาย แต่นายก็มองแค่โรส นายยิ้มให้แค่โรส... ฉันมันไม่มีค่าขนาดนั้นเลยเหรออาร์ต?"

​อาร์ตหันมามองเพนนี แววตาของเขาในความมืดดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด

​"เพนนี... คุณไม่ได้ไม่มีค่านะ แต่คุณ ปลอมจนมองไม่เห็นค่าของตัวเอง" เขาพูดนิ่งๆ

"คุณพยายามจะเป็นคนดีเพื่อเอาชนะคนอื่น แต่คุณไม่เคยลองเป็นตัวเองเพื่อให้ใครรักจริงๆ เลยสักครั้ง"

​"เป็นตัวเองเหรอ? ตัวเองของฉันคือนางร้ายที่ใครๆ ก็เกลียดไง! ถ้านายเห็นตัวตนจริงๆ ของฉัน นายจะยิ่งเกลียด!"

​"ผมชอบของแปลกนะ..." อาร์ตยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มแรกที่ส่งตรงมาให้เพนนี "และผมว่าความร้ายแบบตรงไปตรงมาของคุณ... มันก็น่าสนใจกว่าการแสร้งทำเป็นใจดีเยอะ"

​หัวใจของเพนนีกระตุกวูบ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั้งอก นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าความร้ายของเธอมันน่าสนใจ และเป็นครั้งแรกที่อาร์ตมองเธอที่ตัวตนจริงๆ ไม่ใช่ลูกสาวนักการเมือง

​"แล้ว... แล้วเรื่องโรสล่ะ?" เพนนีถามเสียงเบา

​สายตาของอาร์ตกลับไปนิ่งสงบเหมือนเดิม

"โรสคือความสบายใจของผม... เธอคือคนที่อยู่กับผมมาตั้งแต่เด็กๆ ไม่มีใครแทนที่ได้หรอก"

​เพนนีเม้มริมฝีปาก ความเจ็บจี๊ดกลับมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันต่างออกไป เธอไม่ได้อยากเอาชนะโรสด้วยแผนชั่วอีกแล้ว แต่เธออยากจะเป็นความสนใจของผู้ชายคนนี้ให้ได้ด้วยวิธีของเธอเอง

​"ได้อาร์ต ในเมื่อนายบอกว่าฉันน่าสนใจในแบบที่เป็นตัวเอง" เพนนีลุกขึ้นยืน เชิดหน้าขึ้นทั้งที่หน้ายังเลอะคราบมาสคาร่า

"งั้นฉันจะไม่แกล้งเป็นนางเอกแล้ว! ฉันจะเป็นเพนนีคนเดิมที่ตามตื้อนายแบบจัดหนักจัดเต็ม เตรียมใจไว้เลย เพราะจากนี้ไป นายจะไม่มีวันสลัดแรงเสียดทานอย่างฉันหลุดแน่!"

​อาร์ตหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ครับ... จะรอดู"

​เขาลุกขึ้นแล้วเดินกลับที่พัก ทิ้งให้เพนนียืนอยู่ท่ามกลางลมหนาวบนดอย แต่ในใจของเธอกลับร้อนรุ่มไปด้วยความมุ่งมั่นครั้งใหม่

​'ฉันรักนายเข้าแล้วจริงๆ สินะ... นายคนแปลก โรสอาจจะเป็นความสบายใจ... แต่ฉันจะเป็นความตื่นเต้นที่นายขาดไม่ได้เลยคอยดู! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาทางชนะใจนาย ฉันก็จะทำ!' เพนนีคิดในใจ

หลังจากกลับจากค่ายอาสา เพนนีไม่ได้มาในลุคแกะขาวอีกต่อไป เธอกลับมาเป็น เพนนีคนเดิมที่เพิ่มเติมคือ ความหน้าด้าน ที่เธอเรียกว่าความมุ่งมั่นแบบเลเวลอัพ!

​ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์ เวลา 12:00 น.

​รถสปอร์ตสีแดงคันเดิมมาจอดเทียบหน้าคณะ แต่คราวนี้สิ่งที่เพนนีขนมาไม่ใช่แค่กาแฟหรู เธอจ้างรถฟู้ดทรัก ร้านพาสต้าเส้นสดชื่อดังมาจอดทำกันสดๆ กลางลานเกียร์ พร้อมป้ายประกาศตัวเบ้อเริ่มว่า

"เลี้ยงหนุ่มวิศวะทุกคน ยกเว้นคนที่ชื่ออาร์ต!"

​"อ้าว น้องเพนนี ทำไมไม่ให้อาร์ตกินล่ะครับ?" นิก เพื่อนอาร์ตถามพลางเคี้ยวเส้นพาสต้าอย่างเอร็ดอร่อย

​"เพราะอาร์ตต้องไปกินสเต๊กสูตรพิเศษที่ฉันทำเองบนรถโน่น!" เพนนีชี้ไปที่โต๊ะพับสุดหรูที่เธอเซตไว้ข้างๆ รถสปอร์ต

"ไปลากตัวเขามาเดี๋ยวนี้ ถ้านายพาเขามาได้ ฉันจะแถมบัตรเติมน้ำมันให้หนึ่งปี!"

​"จัดไปครับเจ๊!" นิกและเพื่อนๆ แทบจะแบกอาร์ตที่เพิ่งเลิกเรียนออกมาจากตึก

​อาร์ตมองภาพความวุ่นวายตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนเดิม

"คุณหนู... คุณทำอะไรเนี่ย? คนเขาแตกตื่นกันหมดแล้ว"

​"ก็ทำตัวเป็นตัวเองไงคะอาร์ต" เพนนีเดินเข้าไปควงแขนเขาแบบไม่แคร์สายตาใคร "นายบอกเองว่าชอบคนร้ายตรงๆ ฉันอยากกินข้าวกับนาย ฉันก็แค่ปิดลานเกียร์เลี้ยงข้าวเพื่อนๆ นาย จะได้ไม่มีใครมาขวางเราสองคนไง"

​"ผมบอกว่าน่าสนใจ ไม่ได้บอกว่าชอบ" อาร์ตพยายามดึงแขนออก แต่เพนนีเกาะแน่นเป็นตุ๊กแก

​"เดี๋ยวก็ชอบเองแหละน่า... ไปนั่งทานสเต๊กที่ฉันจ้างเชฟทำดีกว่าค่ะ"

​ในขณะที่เพนนีกำลังจะลากอาร์ตไปที่โต๊ะ

โรสก็เดินถือกล่องข้าวเดินเข้ามาพอดี โรสชะงักมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาไหววูบเล็กน้อย ก่อนจะพยายามยิ้มเหมือนเดิม

​"อาร์ต... โรสทำข้าวผัดกระเทียมที่อาร์ตชอบมาให้" โรสชูขึ้นกล่องข้าวพลาสติกธรรมดาๆ

​บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบทันที หนุ่มๆ วิศวะมองสลับไปมาระหว่าง สเต๊กเนื้อวากิวระดับพรีเมียม ของเพนนี กับ ข้าวผัดกระเทียมในกล่องพลาสติกของโรส

​เพนนีเชิดหน้าขึ้น "โรสจ๊ะ... เก็บข้าวกล่องเธอไว้กินเองเถอะ อาร์ตเขาควรจะได้กินของดีๆ เพื่อบำรุงสมองบ้าง"

​อาร์ตมองกล่องข้าวในมือโรส แล้วหันมามองเพนนี

"ขอบคุณสำหรับสเต๊กนะคุณหนู... แต่วันนี้ผมอยากกินข้าวผัดกระเทียมมากกว่า"

​เขาเดินไปหาโรสแล้วรับกล่องข้าวมาถือไว้

"ไปกินที่ซุ้มม้าหินอ่อนกันเถอะโรส ผมหิวแล้ว"

​เพนนียืนนิ่งอยู่กลางลานเกียร์ มือที่เคยควงแขนอาร์ตตกลงข้างลำตัว ความมั่นใจที่พกมาเต็มเปี่ยมพังทลายลงในพริบตา เพื่อนๆ ในคณะเริ่มซุบซิบกันอีกครั้ง แต่คราวนี้เพนนีไม่โวยวาย

​เธอเดินตรงไปที่ถังขยะ หยิบจานสเต๊กวากิวราคาแพงระยับโยนทิ้งลงถังขยะต่อหน้าทุกคน!

​"นิก... บัตรเติมน้ำมันที่ฉันสัญญาไว้ ฉันให้เหมือนเดิม" เพนนีพูดเสียงสั่นแต่พยายามทำเป็นเข้มแข็ง

"แต่ฝากบอกเพื่อนสนิทนายด้วย... ว่าฉันไม่ได้โกรธที่เขาเลือกข้าวผัด แต่วันหลังฉันจะทำข้าวผัดที่อร่อยกว่ายัยนั่นร้อยเท่ามาให้เขาเอง!"

​เพนนีเดินขึ้นรถสปอร์ตแล้วเหยียบคันเร่งออกไปอย่างรวดเร็ว

​[ในรถสปอร์ต]

เพนนีกำพวงมาลัยแน่น

"ยัยโรส... เธอมันนางร้ายหน้าซื่อชัดๆ! รู้ทั้งรู้ว่าฉันชอบเขา ยังจะเอาข้าวกล่องมาขัดจังหวะอีก! ได้... ในเมื่อจะสู้กันด้วยเสน่ห์ปลายจวัก เพนนีคนนี้จะถอดชุดแบรนด์เนมเข้าครัวให้ดู!"