กระชากหน้ากากยัยกุหลาบ

"นิสัยเรียบร้อยแบบนั้นน่ะเหรอที่นายชอบ? เหอะ ของปลอมทั้งนั้นแหละ"

เพนนีนั่งกอดอกอยู่ในคาเฟ่หรูใกล้คณะวิศวะ นิ้วเรียวยาวเคาโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพที่อาร์ตปกป้งโรสมันยิ่งทำให้เธออยากจะเอาชนะมากขึ้นเป็นทวีคูณ

เธอไม่ได้อยากได้แค่อาร์ตแล้วตอนนี้ แต่เธอต้องการทำให้เห็นว่าเธอนี่แหละคือตัวจริง

"กอหญ้าไปสืบมาว่ายัยโรสชอบไปไหน ทำอะไร แล้ววันนี้มีกินกรรมอะไรที่คณะวิศวะบ้าง" เพนนีสั่งรุ่นน้องปี1ที่กลายมาเป็นกึ่งๆเบี้ยล่างของเธอ

"วันนี้มีกิจกรรมซ่อมเพื่อน้องค่ะพี่เพนนี พวกวิศวะจะไปรวมตัวกันที่โรงรถหลังคณะเพื่อซ่อมจักรยานเก่าให้น้องๆมูลนิธิค่ะ เห็นว่าพี่โรสก็ไปช่วยทาสีด้วยนะคะ"

เพนนียกยิ้มร้าย "ทาสีเหรอ? หวานเลยสิฉันจะทำให้สีที่ยัยนั่นทากลายเป็นสีที่เปื้อนหน้ายัยนั่นเอง!"

ณ โรงรถหลังคณะวิศวะ

บรรยากาศเต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงเคาะเหล็ก อาร์ตกำลังก้มหน้าก้มตาเช็กโซ่จักรยาน โดยมีโรสนั่งยิ้มแย้มทาสีเหลืองสดใสอยู่ข้างๆ ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของหนุ่มๆทั้งคณะ

"ขอโทษนะคะ ขอกล่องสีตรงนั้นหน่อยได้ไหมคะ?" เสียงแหลมปรี๊ดของเพนนีดังขึ้น เธอมาในชุดที่ดูพยายามจะลุยสุดๆ คือกางเกงยีนส์แบรนด์เนมขาสั้นกับเสื้อครอปราคาแพงที่ไม่ได้เข้ากับสถานที่เลย

อาร์ตเงยหน้าขึ้นมอง "คุณมาทำอะไรที่นี่?"

"ฉันก็มาทำบุญไงคะ ฉันเป็นคนใจบุญนะนายไม่รู้เหรอ?" เพนนีเดินเข้าไปใกล้ฌรสที่กำลังถือแปรงทาสีอยู่

"นี่เธอส่งถังสีนั้นมาให้ฉันสิ ฉันจะช่วยทาเอง"

โรสยิ้มให้ "ได้ค่ะคุณเพนนี ระวังเปื้อนเสื้อนะคะสีนี้ซักออกยาก..."

ในจังหวะที่โรสกำลังจะส่งถังสีให้ เพนนีแกล้งทำเป็นสะดุดขาตัวเองแล้วปัดถังสุดแรง เธอตั้งใจจะให้สีราดลงบนชุดของโรสเพื่อให้ยัยแม่ชีนี่สติหลุดและด่าเธอออกมา อาร์ตจะได้เห็นธาตุแท้ว่ายัยนี่ก็ร้ายไม่ต่างจากใคร

เคร้ง!

แต่ผิดคาด... อาร์ตที่ไวอย่างกับนินจาคว้าตัวโรสเบี่ยงหลบไปได้ทันถ่วงที ผลที่ได้คือสีเหลืองสดใสกระเด็นใส่กระเป๋าแอร์แมสใบละล้านของเพนนีเต็มๆ

"กรี๊ดดดด! กระเป๋าฉัน!" เพนนีร้องลั่นด้วยความลืมตัว

"เป็นอะไรไหมโรส?" อาร์ตถามเพื่อนสนิทด้วยความเป็นห่วงโดยไม่แม้แต่จะมองเพนนีที่กำลังกระโดดโลดเต้น

"โรสไม่เป็นไรหรอกอาร์ต แต่คุณเพนนีสิกระเป๋าเปื้อนหมดเลย โรสขอโทษนะค..."

"ไม่ต้องมาขอโทษ! เธอตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหมยัยโรส" เพนนีชี้หน้าโรสอย่างเอาเรื่อง

"เธอมันร้ายเงียบ! แกล้งทำเป็นใจดีให้อาร์ตตายใจล่ะสิ!"

"คุณหนูเพนนี!" อาร์ตลุกขึ้นยืนเต็มความสูงสายตาเขาดุดันจนเพนนีชะงัก

"คนสะดุดล้มคือคุณ คนที่ปัดถังสีก็คือคุณ เลิกทำนิสัยเหมือนนางร้ายในละครซักทีมันน่ารำคาญ"

คำว่าน่ารำคาญเหมือนเข็มพันเล่มทิ่มลงที่กลางในเพนนี เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือดความเสียใจมันจุดอยู่ที่ลำคอจนเธอพูดไม่ออก

เธอแค่อยากให้อาร์ตสนใจในตัวเอง แต่ทำไมยิ่งทำ เขายิ่งเกลียดเธอนะ?

"เอ่อ อาร์ตคือกูเห็นว่าน้องเพนนีเขา..." นิกเพื่อนของอาร์ตพยายามจะช่วยไกล่เกลี่ย แต่สายตาอาร์ตทำให้เขาเงียบไป

เพนนีเชิดหน้าขึ้นทั้งน้ำตา

"เออ ฉันมันน่ารำคาญ แต่จำไว้นะยัยโรส ฉันไม่หยุดแค่นี้แน่!"

เธอหมุนตัววิ่งหนีออกมาจากตรงนั้นทันที อาร์ตมองตามแผ่นหลังที่สั่นเทาของเพนนีไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวของเขาวูบไหวไปชั่ววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิทตามเดิม

'ทำไม ทำไมฉันต้องมาร้องไห้เพราะผู้ชายประหลาดๆแบบนั้นด้วย? ยิ่งเขาปกป้องยัยนั่นฉันยิ่งอยากจะทำลายยัยนั่นให้ย่อยยับ! ไอ้บ้าอาร์ตสักวันนายจะต้องเสียใจที่พูดแบบนั้นกับฉัน!' เพนนีคิดในใจ