ปฏิบัติการบุกเกียร์

หลังจากโดนเมินกลางอากาศ เพนนีกลับมาที่คอนโดหรูพร้อมกับอารมณ์ที่เดือดปุดๆ เธอโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาสั่งการลูกน้องทันที

"ไปสืบมาผู้ชายที่ฉันเจอหน้าคณะวิศวะเป็นใคร คนที่ชอบทำหน้าเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลานั่นน่ะ เป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน มีแฟนหรือยัง อ้อ แล้วสืบด้วยว่าไอติมร้านไหนที่เขามักจะไปกิน"

ไม่ถึงสองชั่วโมงข้อมูลทุกอย่างก็ถูกส่งเข้ามาในเครื่องของเพนนี เธอแสยะยิ้มเมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ในระบบนักศึกษาของผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเธอ

'อาร์ต อนันดางั้นเหรอ หน้าตาก็ดีหรอกนะแต่นิสัยเสียชะมัด'

เช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร

เสียงฝีเท้าจากรองเท้าสูงสีแดงดังกระทบพื้นคอนกรีตของลานเกียร์ เพนนีเดินมาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนที่ถือถึงขนมและกาแฟราคาแพงมาเต็็็มสองมือ

เธอจงใจใส่แว่นกันแดดสีชาและเดินเชิดหน้าผ่านดงหนุ่มวิศวะที่พากันนิ่งอึ้งจนลืมเคี้ยวข้าว

"นั่นใครน่ะ? นางฟ้าหลงมาถิ่นเกียร์เหรอวะ?" เสียงหนุ่มๆในคณะซุบซิบกัน

"นางฟ้าที่ไหนล่ะนั่นน่ะ เพนนี นิเทศฯ ยัยคุณหนูตัวร้ายที่เขาว่ากันว่าใครขวางทางจะต้องจบไม่สวยไงล่ะ!"

เพนนีไม่สนใจเสียงรอบข้าง เธอเดินตรงไปยังกลุ่มนักศึกษาปี3ที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่ใต้ตึก และใช่ เธอเจอเขานอนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะไม้หินอ่อนท่ามกลางเสียงจ้อกแจ้กของเพื่อนๆ

ปัง!

เพนนีตบโต๊ะเสียงดังจนอาร์ตสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยใบหน้ามึนงง

"นาย! ตื่นมาคุยกับฉันเดี๋ยวนี้" เพนนีสั่งเสียงเฉียบ

อาร์ตปัดผมที่ยุ่งเหยิงของเขาออก มองเพนรีด้วยตาปรือๆ

"คุณอีกแล้วเหรอ? รถซ่อมเสร็จไวจังนะ"

"รอยนั่นเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย แต่ที่นายกล้าเดินหนีฉันเมื่อวานมันคือเรื่องใหญ่!" เพนนีส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดวางกาแฟและขนมลงบนโต๊ะจนแทบไม่มีที่ว่าง

"นี่คือกาแฟที่แพงที่สุดในย่านนี้ ฉันซื้อมาแจกเพื่อนายทุกคน ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่นายต้องมาคุยกับฉัน"

พวกเพื่อนในกลุ่มของอาร์ต รวมถึง นิก หนุ่มวิศวะสายปาร์ตี้ตาโตขึ้นมาทันที

"โห ขอบคุณครับคุณคนสวย อาร์ตมึงก็ไปคุยกับเขาหน่อยเถอะ กาแฟแก้วละตั้งหลายร้อยเลยนะเว้ย"

อาร์ตมองกาแฟสลับกับหน้าเพนนี เขาหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาแก้วหนึ่งแล้วยื่นให้นักศึกษาปี1ที่เดินผ่านมาพอดี

"อะ ผมให้ ผมไม่กินกาแฟใส่นมครับมันหวานเกิน"

เพนนีหน้าตึง "นายว่าไงนะ?"

"ผมบอกว่าไม่กินไง แล้วก็ขอบคุณสำหรับขนมนะ แต่เพื่อนผมคงอิ่มกันแล้วเพราะพวกเราเพิ่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งหน้าคณะมา" อาร์ตพูดพลางลุกขึ้นยืนสะพายเป้เก่าๆของเขาเตรียมตัวเดินหนีอีกรอบ

"วันนี้ผมมีเช็คชื่อแล็บ ขอตัวนะครับ"

"เดี๋ยว! นายจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าจะยอมรับปากว่าจะไปทานข้าวกับฉันเพื่อไถ่โทษ!" เพนนีรีบเดินไปขวางทางเขาไว้แต่คราวนี้อาร์ตไม่ได้เดินเลี่ยง

เขาก้มหน้าลงมาจนใบหน้าเกือบจะชิดกับเพนนี กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆจากตัวเขาปะทะกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอ

เพนนีชะงักไปชั่วครู่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเสียดื้อๆ

"คุณหนูเพนนีครับ..." อาร์ตเรียกชื่อของเธอเป็นครั้งแรก

"โลกของคุณอาจจะหมุนรอบตัวคุณเอง แต่โลกของผมมันหมุนตามฟิสิกส์และในกฏของผมคุณคือแรงเสียดทานที่ผมไม่อยากให้มันมาถ่วงชีวิต เข้าใจไหมครับ?"

อาร์ตเดินอ้อมตัวเธอไปทิ้งให้เพนนียืนยิ่งอึ้งอยู่กลางลานเกียร์ ท่ามกลางสายตาของคนนับร้อย

'แรงเสียดทาน? นี่นายหาว่าฉันเป็นตัวถ่วงความเจริญงั้นเหรอไอ้บ้าอาร์ต!'

เพนนีกำหมัดแน่นน้ำตาแห่งความโกรธและเสียหน้าคลออยู่ที่เบ้า แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกอยากเอาชนะมันพุ่งทะลุปรอทไปแล้ว

"นายนั่นแหละอาร์ต ถ้านายหาว่าฉันเป็นแรงเสียดทาน ฉันก็จะเสียดทายนายไปจนกว่านายจะไปไหนไม่ได้เลยคอยดู!"

หลังจากโดนอาร์ตปฏิเสธหน้าหงายที่ลานเกียร์ เพนนีไม่ยอมแพ้เธอสั่งให้คนขับรถจอดรถรออยู่หน้าตึกวิศวะเพื่อดักรออาร์ตเลิกแล็บ

แต่ภาพที่เธอเห็นกลับทำให้ความโกรธเปลี่ยนเป็นความรู้สึกหน่วงๆที่หน้าอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อาร์ตที่ปกติจะทำหน้าซังกะตายเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลา กำลังเดินยิ้มกว้างออกมาจากตึกเรียนเคียงข้างกับผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักศึกษาถูกระเบียบเรียบร้อยเส้นผมยาวตรงดิ่งสีดำสนิทและรอยยิ้มที่่ดูอ่อนโยนจนน่าหมั่นไส้

"อาร์ตเหนื่อยไหม วันนี้แล็บยากหรือเปล่า?" เสียงหวานๆของผู้หญิงคนนั้นดังเข้าหูของเพนนี

"นิดหน่อยน่ะโรส แต่พอได้เห็นหน้าโรสก็หายเหนื่อยแล้วนะ" อาร์ตตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแบบที่เพนนีไม่เคยได้ยินมาก่อน

เพนนีกำพวงมาลัยรถแน่นจนมือสั่น

'ยัยคนนี้เป็นใคร ทำไมตาบ้าอาร์ตถึงต้องทำท่าเหมือนคนคลั่งรักขนาดนั้นด้วย!'

เธอก้าวลงจากรถสปอร์ตทันทีเดินตรงเข้าไปขวางหน้าทั้งคู่ด้วยท่าทางราชินีผู้สง่างามแต่ข้างในร้อนเป็นไฟ

"หยุดเดี๋ยวนี้! นายหนีฉันมาเพื่อมาหาผู้หญิงจืดๆแบบนี้เนี่ยนะอาร์ต?" เพนนีตวัดสายตาไปมองโรสตั้งแต่หัวจรดเท้า

"นี่เหรอรสนิยมของนาย? เรียบร้อยจนดูเหมือนแม่ชีหลงยุค"

โรสชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ได้ดูโกรธจัดเหมือนที่เพนนีคาดไว้แต่กลับมองเพนนีด้วยสายตาสงสัย

"เอ่อ คุณคือคนที่เอากาแฟมาแจกเพื่อนๆอาร์ตเมื่อเช้าใช่ไหมคะ? ฉันชื่อโรสค่ะเป็นเพื่อนสนิทของอาร์ต"

"ฉันไม่ได้ถามชื่อเธอ!" เพนนีแผนเสียง

"อาร์ตนายต้องไปทานข้าวกับฉันเดี๋ยวนี้!"

อาร์ตขยับมาบังโรสไว้ทันทีสายตาของเขาที่มองเพนนีเปลี่ยนเป็นเย็นชาจนน่าขนลุก

"คุณหนูเพนนีอย่าเสียมารยาทกับโรสนะ โรสน่ะไม่เหมือนคุณ เธอไม่เคยบังคับใครและไม่เคยเอาเงินมาฟาดหัวคนอื่นเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ"

"นี่นายว่าฉันงั้นเหรอ?" เพนนีเสียงสั่น "เพราะยัยนี่ใช่ไหมนายถึงไม่เคยมองฉันเลยทั้งที่ฉันสวยกว่า รวยกว่าและพร้อมจะเปย์นายทุกอย่าง!"

"ใช่ครับ เพราะโรสไม่ใช่คุณและต่อให้คุณจะพยายามแค่ไหน คุณก็แทนที่โรสไม่ได้" อาร์ตพูดจบก็คว้าข้อมือโรสให้เดินตามไป ทิ้งให้เพนนียืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

ในสายตาของเพนนีตอนนี้โรสไม่ใช่แค่ผู้หญิงเรียบร้อยคนหนี่งอีกต่อไป แต่คือนางร้ายที่แฝงตัวมาในคราบของนางเอก

ยัยนี่ต้องทำของใส่เขาแน่ๆหรือไม่ก็ต้องใช้ความใสซื่อมาหลอกล่อให้อาร์ตตายใจ

"เฮอะ เพื่อนสนิทเหรอ โกหกทั้งเพฉันจะกระชากหน้ากากยัยกุหลาบอาบยาพิษนี่ออกมาเอง ไอ้บ้าอาร์ตจะได้รู้ว่าผู้หญิงที่ควรคู่กับเขาจริงๆคือฉัน ไม่ใช่ยัยแม่ชีนี่!"

ยัยโรสเนี่ยนะดูยังไงก็เสแสร้งชัดๆ ยิ้มหวานแบบนั้นน่ะเหรอที่หมอนั้นชอบ? ได้ถ้าหมอนั้นชอบแนวนั้นเธอจะจัดให้หนักกว่าเดิมร้อยเท่า