ตอนที่ 10 : เดิมพันที่อันตราย

บรรยากาศที่โต๊ะหินอ่อนเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที เมื่ออาทิตย์โยนคำท้าทายทิ้งไว้แล้วเดินจากไป โน้ตกับเก่งหันมามองหน้ากัน ตาเป็นประกายเหมือนได้รับภารกิจระดับชาติ

"เฮ้ย มึงได้ยินใช่ไหม ไอ้เก่ง... ไอ้คนถือตัวอย่างไอ้อาทิตย์มันบอกว่าจะไป" โน๊ตลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา 

"งานนี้ถ้ากูนัดไม่ได้ กูเสียหมาแน่"

"เออดิ ร้อยวันพันปีชวนไปเปิดหูเปิดตาแม่งไม่เคยสน แต่วันนี้กลับยอมรับนัดน้องน้ำฝนง่าย ๆ" เก่งขมวดคิ้วพลางใช้ความคิด 

"กูว่ามันแปลกว่ะ เหมือนมันแค้นน้องเขามาตั้งแต่ชาติปางไหน"

"ช่างหัวมันเหอะ มึงรีบหาเบอร์เจ่เจ้มาให้กูเร็ว งานนี้ต้อง สายตรง เท่านั้น แชตเฟซบุ๊กน้องน้ำฝนคนก็คงทักเป็นหมื่น เจ่เจ้ไม่เห็นหัวพวกเราหรอก"

โน๊ตใช้วิชาชีพ สายปาร์ตี้ ติดต่อรุ่นพี่สายเที่ยวในกลุ่มไลน์อย่างรวดเร็ว ไม่นานนักเขาก็ได้เบอร์โทรศัพท์ลับของเอเจนซี่มือหนึ่งมา เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกดโทรออกกลางลานเกียร์ ท่ามกลางเสียงเจี๊ยวจ๊าวของนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา

(เสียงรอสายดังขึ้นไม่นานก่อนจะมีเสียงแหบเสน่ห์กดรับ)

"ฮัลโหล... เจ่เจ้พูดค่ะ ใครคะเนี่ย โทรมาเวลาพักผ่อนของเจ้"

"เจ่เจ้ครับ ผมโน้ตนะครับ ที่เคยไปโต๊ะวีไอพีกับพี่บอยวิศวะบ่อย ๆ ไงเจ้" โน๊ตดัดเสียงให้ดูภูมิฐานและเป็นงาน

"อ๋อ... น้องโน้ต วิศวะแก๊งนายแบบน่ะเหรอ มีอะไรยะ โทรมาซะสายด่วนเชียว"

"พอดีคืนนี้เพื่อนผม... เออ คือ 'เฮดว้าก' คณะผมเลยนะเจ้"

"เขาอยากหาที่พักผ่อนเงียบ ๆ แล้วเขาสนใจ 'น้องน้ำฝน' มากครับเจ้ พอจะมีคิวว่างให้พวกผมไหมครับ" ปลายสายเงียบไปอึดอัดครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงถอนหายใจยาว 

"ว้าย... น้องน้ำฝนเหรอคะ รายนี้เขางานชุกนะจ๊ะหนู แถมเพิ่งจะรับงานหนักไปเมื่อคืน เจ้กะจะให้พักสักหน่อย"

"เจ้ครับ... คืนนี้คืนเดียว เพื่อนผมมันร้อนรุ่มมากเจ้"

"เงินไม่ใช่ปัญหาครับเจ้บอกตัวเลขมาได้เลย"

"เพื่อนผมมันอยากเจอตัวจริงน้องน้ำฝนมาก ถ้าไม่ได้คืนนี้มันคงเรียนไม่รู้เรื่องแน่ ๆ" โน๊ตพยายามเซ้าซี้พลางส่งซิกให้เก่งเตรียมโอนเงินมัดจำ

"แหม๋... ร้อนรุ่มขนาดนั้นเลยเหรอคะ โอเค ๆ เห็นแก่ว่าน้องโน้ตเป็นลูกค้าเก่านะ"

"คืนนี้สี่ทุ่ม เจ้จะส่งน้องน้ำฝนไปที่ร้านเดิมที่แก๊งพวกเธอชอบไปกัน"

"แต่บอกไว้ก่อนนะ... น้องเขารับแค่ทานข้าว นั่งคุย เป็นเพื่อนดื่มเท่านั้นนะจ๊ะ อย่าไปทำอะไรรุนแรงกับลูกสาวเจ้ล่ะ"

"รับรองครับเจ้ พวกผมสุภาพบุรุษตัวพ่อของวิศวะเลยครับ" เมื่อวางสาย โน๊ตหันมาแท็กมือกับเก่งอย่างผู้ชนะ 

"เรียบร้อยมึง เจ่เจ้คอนเฟิร์ม คืนนี้สี่ทุ่ม ร้านเดิม"

"มึงว่าไอ้อาทิตย์จะทำหน้ายังไงวะ ถ้าเห็นน้องน้ำฝนตัวเป็น ๆ มานั่งออดอ้อน 'พี่อาทิตย์ขา' อยู่ข้าง ๆ" เก่งหัวเราะร่า 

"กูอยากจะรู้นักว่าไอ้ท่าทางรังเกียจที่มันทำน่ะ จะทนได้นานแค่ไหน"

"เออ แต่กูก็ยังสงสัยนะ..." โน๊ตลดเสียงลง 

"ที่มันบอกว่าในคณะทำเป็นติ๋มนี่มันหมายถึงใครวะ หรือว่ามันเคยเห็นใครในคณะเราหน้าตาเหมือนน้องน้ำฝนจริง ๆ"

"โอ๊ย มึงก็คิดมากไปได้" เก่งปัดมือ

"ไอ้อาทิตย์มันก็แค่หาเรื่องด่าไปเรื่อยตามสไตล์มันนั่นแหละ มันอาจจะเห็นรุ่นน้องสักคนทำตัวเรียบร้อยเกินไปจนขัดตามันมั้ง เลยเอามาเปรียบเทียบกัน"

ทั้งสองคนเดินหัวเราะร่าออกไปจากลานเกียร์เพื่อเตรียมตัวสำหรับ 'เดิมพัน' คืนนี้ โดยที่ไม่ได้เฉลียวใจเลยว่า โทรศัพท์ที่พวกเขายกหูหาเจ่เจ้เมื่อครู่ คือการหยิบยื่น 'นรก' ให้กับรุ่นน้องร่วมคณะที่พวกเขากำลังสงสาร

ในขณะเดียวกัน... เรนที่เพิ่งกลับจากคอนโดเจ่เจ้ นั่งมองโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนจากเอเจนซี่

[Line - เจ่เจ้] : "เรน... คืนนี้สี่ทุ่มนะลูก ร้านเดิม ลูกค้าวีไอพีแก๊งวิศวะ"

"เขาบอกว่าอยากเจอแกมากเป็นพิเศษ"

"เจ้คัดมาให้แล้ว พวกนี้กระเป๋าหนักและเป็นสุภาพบุรุษ รับรองปลอดภัย... สู้ ๆ นะนังหนู เพื่อค่าผ่าตัดแม่"

เรนหลับตาลงพร้อมหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า วิศวะงั้นเหรอ... หัวใจเธอเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว เธอหวังเพียงอย่างเดียวว่า 'ลูกค้าวีไอพี' กลุ่มนั้น จะไม่มีใครที่ชื่อ อาทิตย์ รวมอยู่ด้วย

---

ที่คลับ ห้องวีไอพี คาราโอเกะ

บรรยากาศภายในร้านอาหารกึ่งบาร์ย่านหรูอบอวลไปด้วยเสียงดนตรีสดและกลิ่นอายความบันเทิงระดับพรีเมียม โน๊ตและเก่งนั่งยืดตัวอยู่ในโซนวีไอพีที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว พวกเขาดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ต่างจาก 'อาทิตย์' ที่นั่งนิ่งเป็นรูปปั้น มือหนาหมุนแก้วเหล้าในมือไปมา สายตาคมจ้องมองไปที่ทางเข้าเหมือนเสือที่กำลังรอตะครุบเหยื่อ

"มึงใจเย็นนะไอ้อาทิตย์ คอจะเคล็ดแล้วมั้ง จ้องขนาดนั้น" เก่งแซวพลางจิบเครื่องดื่ม 

"กูตื่นเต้นว่ะ อยากรู้ว่าตัวจริงน้องน้ำฝนจะ สวยหวานขนาดไหน"

"กูไม่ได้ตื่นเต้น" อาทิตย์ตอบเสียงเย็น 

"กูแค่จะมาดูให้เห็นกับตา... ว่าหน้ากากที่ใส่ไว้ มันจะหนาแค่ไหน"

พริบตานั้นเอง โทรศัพท์ของโน๊ตก็สั่นครืด เขาเขี่ยรับสายจากเจ่เจ้เพียงครู่เดียว ก่อนจะทำหน้าเซ็งสุดขีดจนอาทิตย์ขมวดคิ้วตาม

"มีอะไรวะ" อาทิตย์ถามเสียงนิ่ง

"เชี่ยเอ๊ย... เจ่เจ้โทรมาบอกว่าน้องน้ำฝนมาไม่ได้ว่ะ เจ่เจ้บอกว่าเมื่อกี้เข้าไปดูน้องที่ห้อง กะจะไปช่วยแต่งตัวแต่เจอน้องเป็นลมนอนกองอยู่ที่พื้น หน้าซีดเป็นไก่ต้ม ไข้ขึ้นสูงแถมยังปวดท้องบิดจนพูดไม่ออก เจ่เจ้เลยสั่งเบรกงานทันทีเพราะขืนส่งมาสภาพนั้นลูกค้าได้ตกใจกันพอดี" 

โน๊ตถ่ายทอดคำพูดของเจ่เจ้ที่แต่งเรื่องขึ้นมาได้อย่างแนบเนียนเพื่อปกป้องรินรดา

"น่าจะอาหารเป็นพิษหรือเครียดอะไรสักอย่าง น้องฝากขอโทษพวกเราอย่างด่วนเลยว่ะ"

อาทิตย์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้ากลางอากาศ ความโกรธที่เตรียมจะระเบิดใส่ 'รินรดา' กลายเป็นความว่างเปล่าที่น่าหงุดหงิดกว่าเดิม

'ปวดท้องงั้นเหรอ... เป็นลมงั้นเหรอ หรือว่ารู้ตัวเลยแกล้งป่วยชิ่งหนีก่อน' 

เขาตั้งคำถามในใจด้วยความระแวง แต่ภาพใบหน้าซีดเผือดของยัยแว่นตอนที่วิ่งหนีเขาไปเมื่อวานกลับแวบเข้ามาในหัวไม่ยอมหยุด

"แต่เจ่เจ้บอกว่ากลัวพวกเราเสียเที่ยว เลยส่งน้องส้มหวานมาแทน" โน๊ตพูดต่อพลางชี้มือไปทางบันได 

"เจ่เจ้รับประกันว่าสวย งานดี และดีกรีพรีเมียมพอ ๆ กับน้ำฝนเลย"

ไม่นานนัก หญิงสาวในชุดเดรสสั้นสีแชมเปญทองก็เดินตรงเข้ามาที่โต๊ะ เธอสวยสะดุดตา ผิวขาวจัด และมีรอยยิ้มที่ละลายใจชายได้ไม่ยาก 'ส้มหวาน' วางตัวอย่างเป็นงาน เธอขยับเข้าไปนั่งข้างโน้ตและเก่ง พร้อมพูดจาฉอเลาะอย่างเป็นธรรมชาติ

"ขอโทษแทนพี่น้ำฝนด้วยนะคะพี่ ๆ พอดีพี่เขาอาการไม่ค่อยดีจริง ๆ คืนนี้ให้ส้มหวานดูแลแทนนะคะ"

"โอ้โห... เจ่เจ้ไม่ได้หลอกพวกกูว่ะ งานดีจริง" เก่งตาโตพลางรีบขยับที่ให้สาวสวย 

"ไม่เป็นไรครับน้องส้มหวาน น้องน้ำฝนไม่มาไม่เป็นไร เจอส้มหวานพวกพี่ก็โอเคแล้ว"

โน๊ตและเก่งเริ่มสนุกไปกับบทสนทนาที่ลื่นไหลและการปรนนิบัติอย่างดีของสาวสวยตรงหน้า แต่คนที่นั่งเป็นส่วนเกินที่สุดกลับคืออาทิตย์ เขาจ้องมองส้มหวานด้วยสายตาว่างเปล่า ต่อให้เธอจะสวยแค่ไหน หรือจะพยายามส่งยิ้มหวานมาให้เขาเพียงใด แต่มันกลับไม่มี "ความรู้สึก" อะไรเกิดขึ้นในใจเขาเลย

ความคาดหวังที่จะได้กระชากหน้ากากผู้หญิงที่ชื่อรินรดา มันพังทลายลงจนเขารู้สึกเบื่อหน่าย

"อาทิตย์ มึงเป็นไรวะ น้องเขาก็สวยขนาดนี้ มึงไม่คุยด้วยสักคำ" โน๊ตสะกิด อาทิตย์วางแก้วเหล้าลงบนโต๊ะเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนส้มหวานถึงกับชะงัก  ในความออร่า ทะลุออกมา

"พวกมึงสนุกกันไปเถอะ กูหมดอารมณ์แล้ว"

"เฮ้ย จะรีบไปไหนวะ นัดมาเองแท้ ๆ " เก่งทักอย่างเสียดาย

"คนที่กูอยากเจอ... ไม่ใช่คนนี้"

อาทิตย์ทิ้งประโยคปริศนาไว้แค่นั้น ก่อนจะคว้าแจ็กเกตแล้วเดินดุ่ม ๆ ออกจากร้านไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสองคนมองตามอย่างไม่เข้าใจ ส่วนในใจของอาทิตย์ตอนนี้มันว้าวุ่นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

รินรดา... เธอรอดตัวไปได้อีกครั้งนะ

เขาขับรถกลับคอนโดด้วยความเร็วที่มากกว่าปกติ ในหัวนึกถึงแต่ใบหน้าซีดเซียวของยัยแว่นตอนที่วิ่งหนีเขาไปเมื่อวาน ถ้าเธอปวดท้องจริงๆ ... เธอก็คงนอนซมอยู่ที่ไหนสักแห่งโดยไม่มีคนดูแล

ความห่วงใยที่ปนมากับความรังเกียจทำให้เขายิ่งเกลียดตัวเองที่สลัดความรู้สึกพวกนี้ทิ้งไปไม่ได้เสียที!