Mag-log inShare
ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้อง
Petsa ng paglalathala:
2026-05-12 10:02:37ตอนที่ 4 จับผิดเด็กรุ่นน้อง
โรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ (โรงช้าง) เวลา: 12:15 น.
บรรยากาศที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนตัวยาวของแก๊งเฮดว้ากปี 4 ดูเคร่งเครียดกว่าปกติ อาทิตย์วางสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าเฟซบุ๊กของ "น้ำฝน" ค้างไว้ สายตาคมกริบจ้องสลับไปมาเปรียบเทียบระหว่างหญิงสาวพราวเสน่ห์ในจอ กับร่างเล็กในชุดช็อปโคร่งที่กำลังเดินเข้ามาหา
"รินรดา มานี่"
เสียงทุ้มกังวานทำให้เรนสะดุ้งจนไหล่สั่น เธอจำต้องเดินลากขาเข้ามานั่งข้างเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ตามคำสั่ง
"พี่อาทิตย์มีอะไรกับ... เรน หรือเปล่าคะ"
เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามหลบสายตาคมกริบคู่นั้นที่ดูเหมือนจะอ่านความคิดเธอได้ทุกอย่าง
"รู้จักคนในรูปนี้ไหม"
อาทิตย์เลื่อนโทรศัพท์ไปตรงหน้าเธอช้ าๆ จงใจให้ปลายนิ้วของเขาเฉียดผ่านมือเธอ เรนใจหายวาบเมื่อเห็นรูปตัวเองในชุดเดรสสีแดงกำมะหยี่ คนในรูปเซ็กซี่สะดุดตา
"มะ... ไม่รู้จักค่ะ ใครเหรอคะสวยจัง" เธอแสร้งตอบด้วยเสียงซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามบังคับไม่ให้เสียงสั่น
"สวยเหรอ... เออ กูก็ว่าสวย" อาทิตย์จงใจใช้สรรพนามสนิทสนมจนคนฟังขนลุก
"แต่แปลกนะ พี่เห็นรูปนี้แล้วนึกถึงเราขึ้นมาเฉยเลย... ทั้งที่คนหนึ่งดู แรง แต่อีกคนดู นิ่ง จนจืดชืด"
เขานิ่งไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นแป้งเด็กผสมกุหลาบจาง ๆ จากตัวเธอ กลิ่นที่เขาจำได้แม่นยำกว่ารูปถ่าย
"ถ้าลองถอดแว่นหนา ๆ นี่ออก แล้วรวบผมให้ดี... พี่ว่าเรนอาจจะขโมยความลับของใครมาซ่อนไว้ก็ได้นะ"
ในขณะที่เรนกำลังจะถูกต้อนจนมุมด้วยสายตาคมกริบที่เหมือนจะมองทะลุเลนส์แว่นเข้าไปถึงความจริง อยู่ ๆ แรงสั่นสะเทือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงยีนของเธอก็ดังขึ้น เรนสะดุ้งเฮือก รีบดึงโทรศัพท์ขึ้นมาดูเหมือนได้เจอทางรอด
[สายเรียกเข้า: โรงพยาบาล...]
พริบตานั้น ใบหน้าที่เคยพยายามทำให้นิ่งกลับซีดเผือดเหมือนกระดาษ มือที่ประคองโทรศัพท์สั่นระริกจนอาทิตย์สังเกตเห็นได้ชัด เรนไม่ได้สนใจสายตาจับผิดของเขาอีกต่อไป เธอรีบกดรับสายด้วยนิ้วที่สั่นเทา
" ค่ะ... รินรดาพูดค่ะ... "
"อะไรนะจ๊ะ คุณแม่เป็นอะไรนะคะ"
เสียงของเรนขาดห้วงไป แววตาภายใต้เลนส์แว่นเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวอย่างที่สุด อาทิตย์ที่ตั้งท่าจะต้อนเธอให้จนมุมถึงกับชะงักเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ดู "ช็อก" ของจริง
"เรน... เกิดอะไรขึ้น" ก้อยที่ยืนคอยอยู่ใกล้ ๆ ถามด้วยความตกใจ
เรนไม่ได้ตอบก้อย มือเล็กที่ถือโทรศัพท์สั่นจนแทบจะร่วงหล่นลงพื้น นัยน์ตาหลังเลนส์แว่นหนาเตอะนั้นสั่นระริกและรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอขึ้นมาทันควัน
ลมหายใจของเธอหอบถี่เหมือนคนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ความหวาดกลัวที่ถูกอาทิตย์ไล่ต้อนเมื่อครู่หายวับไปสิ้น เหลือเพียงความวิตกกังวลมหาศาลที่กัดกินใจจนเธอทำอะไรไม่ถูก
เธอกวาดข้าวของบนโต๊ะลงกระเป๋าอย่างบ้าคลั่ง มือไม้พันกันพัลวันจนสมุดจดเล่มหนึ่งหล่นพื้น แต่เธอก็แทบไม่สนใจจะเก็บมันให้ดี เรนหันไปหาอาทิตย์ สายตาที่ลนลานและอ้อนวอนของเธอมองสบประสานกับนัยน์ตาคมของเขาโดยลืมตัว
"พี่อาทิตย์... เรนขอโทษนะคะ"
"เรน... เรนต้องรีบไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้ เรนขอตัวนะคะ"
เสียงของเธอสั่นเครือจนเกือบจะฟังไม่เป็นภาษา ทันทีที่พูดจบ ร่างเล็กก็หมุนตัววิ่งฝ่าฝูงชนในโรงอาหารออกไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งจานข้าวที่ยังไม่ได้แตะและสมุดที่ตกอยู่ไว้เป็นอนุสรณ์ ทิ้งให้ก้อยได้แต่ยืนเคว้งมองตามเพื่อนไปด้วยความงุนงง
"เฮ้ย น้องมันเป็นไรวะ หน้าซีดเหมือนจะช็อก" เก่งถามพลางมองตามหลังร่างที่ กึ่งวิ่งกึ่งกระหืดกระหอบนั้นไปจนลับตา
อาทิตย์ขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาคม ที่เคยฉายแววสนุกจากการไล่ต้อนเหยื่อบัดนี้กลับวูบไหวและเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ความสงสัยที่เคยมีแค่เรื่อง 'ตัวตน' เริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกหน่วงในอกเมื่อเห็นน้ำตาและความหวาดกลัวของจริงในดวงตาคู่นั้น
อาทิตย์ลดสายตาลงมองที่พื้น เขาขยับเท้าเล็กน้อยก่อนจะก้มลงหยิบสมุดโน้ตเล่มหนาที่เรนทำตกไว้ขึ้นมาปัดฝุ่นออกเบา ๆ ปกสมุดมีสติกเกอร์รูปตัวการ์ตูนเล็ก ๆ แปะอยู่ มุมหนึ่งเขียนชื่อ 'รินรดา' ด้วยลายมือตัวบรรจงที่ดูสะอาดตา
"อ้าว เรนลืมสมุดไว้นี่นา" ก้อยอุทานอย่างตกใจเมื่อเห็นสมุดในมือรุ่นพี่ เธอทำท่าจะยื่นมือมาขอรับไป
"พี่อาทิตย์คะ ส่งมาให้ก้อยก็ได้ค่ะเดี๋ยวก้อยเอาไปคืนให้เรนเอง ยัยนั่นน่าจะกำลังสติหลุด คงต้องรีบตามไปดูหน่อย"
"ไม่ต้อง" อาทิตย์บอกสวนทันควันพลางชักสมุดหลบมือก้อยอย่างรวดเร็ว เขาเก็บมันไว้ข้างตัวของตัวเองด้วยท่าทางเรียบเฉย
"เอ่อ... แต่ว่า" ก้อยอึกอัก มองหน้าประธานรุ่นอย่างไม่เข้าใจ
"เมื่อกี้บอกจะไปดูเพื่อนนี่...ไปดูแลเพื่อนเธอเถอะ" อาทิตย์ตัดบท น้ำเสียงนิ่งลึกแต่ทรงพลัง
"ส่วนสมุดเล่มนี้... ถ้าเจ้าของเขาอยากได้คืน ก็ให้มาเอาคืนที่ลานเกียร์ในวันพรุ่งนี้ด้วยตัวเอง"
"เฮ้ยไอ้ทิตย์ มึงจะไปแกล้งน้องมันทำไมอีกวะ" เก่งขมวดคิ้วทัก
"น้องมันยิ่งหน้าสิ่วหน้าขวานอยู่ มึงไม่สงสารน้องมันบ้างเหรอ"
อาทิตย์ไม่ตอบคำถามเพื่อน เขาเพียงแต่ใช้ปลายนิ้วลูบผ่านชื่อบนหน้าปกสมุดเบา ๆ นัยน์ตาคมกริบฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เขารู้ดีว่าสมุดเล่มนี้คือ 'ข้ออ้าง' ชั้นดีที่จะทำให้เขาได้เจอตัวรินรดาอีกครั้ง... ในแบบที่เธอหนีเขาไม่ได้
"กูไม่ได้แกล้ง... กูแค่จะเก็บรักษาไว้ให้เจ้าของเขาก็เท่านั้น"
เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินแยกตัวออกจากกลุ่มเพื่อนมุ่งหน้าไปยังลานเกียร์ ทิ้งให้เก่งกับโน้ตมองหน้ากันอย่างงุนงง ส่วนก้อยก็ได้แต่ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูกกับท่าทีที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของเฮดว้ากจอมโหดคนนี้
ก้อยรีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามออกไปทางหน้าโรงอาหาร สายตาสอดส่ายหาเพื่อนสนิทอย่างลนลาน แต่สิ่งที่เห็นมีเพียงฝูงชนที่เดินขวักไขว่และรถโดยสารภายในมหาวิทยาลัยที่กำลังเคลื่อนตัวออกไปพอดี
"เรน! เรน!"
ก้อยตะโกนเรียกเสียงดัง แต่ไร้เสียงตอบรับ เธอยืนหอบหายใจพลางมองตามท้ายรถที่หายลับไปทางโค้งตึก มือบางยกขึ้นเกาหัวอย่างจำใจ
"ไปไวชะมัดเลยยัยคนนี้..."
ก้อยพึมพำกับตัวเองด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าสมุดของเพื่อนยังอยู่ที่เฮดว้ากหน้าดุคนนั้น เธอกดโทรศัพท์หาเรนหลายสาย แต่ปลายเป็นสายไม่ว่างตลอดเวลา คงเพราะเรนกำลังคุยสายกับใครอยู่ ก้อยจึงตัดสินใจพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ในแอปพลิเคชันไลน์แทน
Koy: เรน แกถึงไหนแล้ว ไม่ต้องห่วงทางนี้นะ เดี๋ยวฉันเช็กชื่อคาบบ่ายให้
Koy: อ้อ... แล้วก็สมุดโน้ตแก พี่อาทิตย์เก็บไว้นะ เขาบอกว่าถ้าแกอยากได้คืน... ให้ไปเอาที่เกียร์เอง
ก้อยถอนหายใจยาวพลางมองกลับไปที่โต๊ะม้านั่งหินอ่อนที่ตอนนี้ว่างเปล่า ความกังวลเรื่องของเรนก็ส่วนหนึ่ง แต่ความกังวลที่เพิ่มเข้ามาคือสายตาของพี่อาทิตย์ตอนที่บอกว่า 'ให้มาเอาคืนด้วยตัวเอง' นั่นแหละ มันดูไม่ใช่การแกล้งเพื่อความสะใจเหมือนทุกที แต่มันดูเหมือน... เขากำลังวางกับดักรอให้เรนเดินเข้าไปหาเสียมากกว่า
"ขอให้แกปลอดภัยจากพี่อาทิตย์ด้วยเหมือนกัน" ก้อยพึมพำเบา ๆ ก่อนจะเดินคอตกกลับเข้าไปเตรียมตัวเรียนคาบบ่ายเพียงลำพัง
Pinakabagong kabanata
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 56 : ฟ้าหลังฝน... มีตะวันคอยนำทาง (จบ)
บรรยากาศใต้ต้นจามจุรีกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง อาทิตย์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบและรังสีอำมหิตของตนเอง ชายหนุ่มรีบหันขวับกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที ทันใดนั้น...แววตาดุดันขึงขังเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล ห่วงใย และหวาดกลัวว่าคนรักจะได้รับความกระทบกระเทือนใจ“เรนครับ... เรนเป็นอะไรไหมครับ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า พี่ขอโทษ... ปล่อยให้พวกมันมาปากดีใส่เธอแบบนี้” อาทิตย์เอ่ยเสียงสั่นเครือ มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมไปจับไหล่บางของรินรดาเบา ๆ พลางสำรวจร่างกายของเธอด้วยความลนลาน รินรดามองท่าทางเลิ่กลั่กของชายหนุ่มตรงหน้าแล้วความตึงเครียดทั้งหมดก็มลายหายไป หญิงสาวส่งยิ้มละมุน ยื่นมือนุ่มทั้งสองข้างไปกุมมือหนาของเขาเอาไว้ “เรนไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะพี่อาทิตย์ ไม่ได้เจ็บตรงไหนเลย แล้วก็ไม่ได้ร้องไห้ด้วย... เห็นไหมคะ”อาทิตย์มองใบหน้าหวานที่ไร้หยาดน้ำตาและเต็มไปด้วยความเข้มแข็งสตรองเด็ดเดี่ยวของรินรดาแล้ว ชายหนุ่มก็ลอบถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก หัวใจที่เต้นรัวค่อย ๆ สงบลง เขาขยับเข้าไปใกล้ดึงร่างบอบบางของเธอเข้ามาโอบกอดหมับไว้อย่างแส
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 55 : วันแห่งความสำเร็จ
เสียงเพลงมาร์ชประจำมหาวิทยาลัยดังแว่วมาตามสายลมโชยอ่อน บรรยากาศรอบอาณาเขตหอประชุมใหญ่คราคร่ำไปด้วยฝูงชนในชุดแต่งกายสุภาพ เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันใจผุดขึ้นให้เห็นในทุกตารางนิ้ว วันนี้คือวันพิธีพระราชทานปริญญาบัตร บรรดาบัณฑิตใหม่ในชุดครุยวิทยฐานะสีดำขลิบแถบสีตามคณะต่างพากันยืนถ่ายรูปคู่กับครอบครัวและกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างชื่นมื่นหนึ่งในนั้นคือกลุ่มวิศวกรรมศาสตร์... และบัณฑิตป้ายแดงที่เป็นจุดสนใจของคนเกือบทั้งคณะคงหนีไม่พ้น ‘อาทิตย์’ ประธานรุ่นและเฮดว้ากจอมโหดผู้ที่จะเป็นตำนานของรุ่นนี้“เฮ้ย ไอ้อาทิตย์ ทางนี้โว้ย หันหน้าหล่อ ๆ ของมึงมาทางกล้องนี่หน่อย”เสียงตะโกนของโน้ตดังแหวกฝูงชนพร้อมกับชูกล้องถ่ายรูปในมือขึ้น เก่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบขยับเข้าไปกอดคอเพื่อนสนิทที่วันนี้อยู่ในชุดครุยวิศวะเต็มยศ ใบหน้าคมคายของอาทิตย์ที่มักจะบึ้งตึงดุดันอยู่เสมอ บัดนี้กลับประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างกังวาน แววตาคู่คมฉายประกายแห่งความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด“ในที่สุดมึงก็จบจนได้นะไอ้ประธานรุ่นกิตติมศักดิ์ เรียนจบก่อนเมียมันรู้สึกยังไงบ้างวะ” โน้ตเอ่ยแซวขำ ๆ หลังจากกดชัตเตอร์รัว ๆ ไปหลายภา
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 54 : ยอดดวงใจของประธานรุ่น
การกลับเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยอย่างเต็มตัวของรินรดาหลังจากวันนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นและเปี่ยมไปด้วยพลัง หญิงสาวตั้งหน้าตั้งตาเรียนเพื่อชดเชยเวลาที่ขาดหายไปอย่างไม่ย่อท้อ สิ่งที่เพิ่มเข้ามาในกิจวัตรประจำวันของเธอก็คือ การทำขนมไทยโบราณส่งขายตามออร์เดอร์ของอาจารย์และกลุ่มนักศึกษาในมหาวิทยาลัย เพื่อหารายได้เสริมสร้างความภาคภูมิใจให้แก่ตนเอง โดยมีพื้นที่ห้องครัวกว้างขวางในคอนโดมิเนียมหรูของอาทิตย์เป็นฐานบัญชาการใหญ่ และแน่นอนว่า... คนที่กระตือรือร้นกับเรื่องนี้ที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นประธานรุ่นคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้เคยหยิ่งผยองคนนั้นนั่นเอง“เรนครับ... กล่องขนมชั้นล่างสุดนี่เอาไปส่งที่คณะอักษรศาสตร์ใช่ไหมครับ”อาทิตย์ในชุดเสื้อช็อปวิศวะขัดมัน ซ้ำยังตั้งใจพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นมัดกล้ามสมชายชาตรี เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มผิดกับมาดดุดันในอดีตยามที่เขาก้มลงยกตะกร้าหวายใบใหญ่ซึ่งอัดแน่นไปด้วยกล่องขนมเปียกปูนและวุ้นมะพร้าวอ่อนหอมกรุ่นขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน เฮดว้ากหน้าดุเสือยิ้มยาก บัดนี้ได้กลายร่างเป็น ‘พ่อบ้านใจกล้า’ เดินหิ้วตะกร้าขนมไทยสีหวานเดินตามหลังนักศึกษาหญิงตัวเล็ก ๆ สลับกับคอยสะพายกระเป๋
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 53 : รอยยิ้มที่ต้องปกป้อง
ตามข้อตกลงที่ให้ไว้ก่อนกลับกรุงเทพฯ อาทิตย์สัญญาว่าจะไม่เข้ามาวุ่นวายหรือบงการชีวิตของเธอในมหาวิทยาลัยจนทำให้เธออึดอัด ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะนั่งฟังเงียบ ๆ ปล่อยให้รินรดาได้ระบายความอัดอั้นและพูดคุยหัวเราะกับก้อยอย่างเต็มที่ ดวงตาคู่คมทอดมองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของคนรักด้วยความรู้สึกอุ่นซ่านในใจ... นี่แหละคือรอยยิ้มที่เขาเคยทำลาย และจากนี้เขาจะเป็นคนปกป้องมันเอง“เออเรน... แล้วเรื่องค่าเทอมกับค่าหอพักในเทอมนี้แกจัดการยังไง ให้ฉันช่วย...” ก้อยเอ่ยถามด้วยความห่วงใยตามประสาเพื่อนที่รู้ว่าฐานะทางบ้านของรินรดาไม่ได้ร่ำรวย“เรื่องนั้น...” รินรดาอึกอัก หันไปมองคนข้างกาย“เรื่องค่าใช้จ่ายทุกอย่างของเรน... กูจัดการเคลียร์ให้หมดแล้ว ทั้งทุนการศึกษา ค่าเทอม ค่าใช้จ่ายส่วนตัว” อาทิตย์เป็นคนตอบแทนน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทำเอาโน้ตและเก่งถึงกับพ่นน้ำออกจากปาก“เฮ้ย มึงสายเปย์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอ้อาทิตย์” โน้ตอุทาน“กูแค่ดูแล... คนรักของกู” อาทิตย์ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงหนักแน่นจนรินรดาต้องแอบหยิกหมับเข้าที่ต้นขาแกร่งใต้โต๊ะด้วยความหมั่นไส้ ชายหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อยแต่กลับคว้ามือนุ่มมาจับกุมไว้แน่นใต้โต๊ะไม่ยอม
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 52 : คืนสู่รัง
กลิ่นอายของละอองฝนและละอองดินของบ้านสวนในต่างจังหวัดค่อย ๆ เลือนหายไปตามระยะทาง แทนที่ด้วยทัศนียภาพของตึกสูงระฟ้าและจราจรที่ติดขัดอันเป็นเอกลักษณ์ของกรุงเทพมหานคร รถยนต์คันหรูของอาทิตย์เคลื่อนตัวเข้าสู่เขตเมืองหลวงอย่างนิ่มนวล โดยมีตัวเขาทำหน้าที่เป็นสารถีอย่างแข็งขันตลอดการเดินทางหลายชั่วโมงตลอดการเดินทาง ชายหนุ่มแทบจะไม่ยอมให้มือเรียวของเธอต้องขยับทำอะไรเลยแม้แต่น้อย น้ำดื่มถูกเปิดฝาเตรียมพร้อม ทิชชู่ถูกส่งให้ถึงมือ ซ้ำยังคอยเอื้อมมือหนามากุมมือเธอไว้บนตักเบา ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะเปลี่ยนใจกระโดดหนีลงจากรถไปเสียดื้อ ๆ สรรพคุณความเอาใจใส่ระดับสิบเต็มสิบนี้ทำเอารินรดาแอบอมยิ้มและรู้สึกหน้าร้อนผ่าวอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งรถยนต์คันหรูเลี้ยวเข้าจอดในอาณาเขตคอนโดมิเนียมระดับพรีเมียมใจกลางเมืองของอาทิตย์“ถึงแล้วครับเรน... นั่งรออยู่บนรถก่อนนะ เดี๋ยวพี่เดินไปเปิดประตูให้” อาทิตย์เอ่ยเสียงนุ่มรีบดับเครื่องยนต์แล้วถลันลงจากรถราวกับกลัวจะทำหน้าที่บกพร่อง ชายหนุ่มเปิดประตูฝั่งคนนั่ง ยื่นมือแกร่งไปรองรับมือบางของเธอให้ก้าวลงมาจากรถอย่างทะนุถนอม รินรดามองมือกว้างที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้าคมคาย
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 51 : ปลดล็อกหัวใจของเกียร์
แสงทองวันใหม่ทอประกายลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านผืนเก่า ขับไล่ความมืดมิดและหยาดฝนที่เพิ่งซาเม็ดไปเมื่อรุ่งสาง ไอเย็นของฝนเมื่อคืนยังคงหมุนเวียนอยู่ภายในห้องนอนสี่เหลี่ยม บนเตียงไม้หลังเดิมบรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยร่องรอยของความวาบหวามจากค่ำคืนที่ผ่านมารินรดาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่จู่โจมเข้าสู่โสตประสาทคือความอุ่นจากแผงอกแกร่งที่เธอหนุนนอนอยู่ แขนแกร่งของอาทิตย์ยังคงพาดรองคอของเธอ มืออีกข้างโอบกอดร่างบางของเธอเอาไว้แนบชิดราวกับสมบัติล้ำค่าที่กลัวว่าจะหลุดลอยหายไป หญิงสาวก้มลงมองเรือนร่างของตัวเองที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความระบมช่วงกลางลำตัวและรอยรักสีกุหลาบที่ตีตราอยู่ตามผิวเนื้อขาวผ่อง เป็นหลักฐานชิ้นดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน พลันหัวใจดวงน้อยก็ดิ่งวูบลงสู่ความเงียบงัน น้ำตาเม็ดโตเริ่มเอ่อคลอหน่วยตาด้วยความสับสนและหวาดกลัว‘เราทำอะไรลงไป... ทำไมเราถึงใจง่ายยอมเขาอีกแล้ว’ความคิดแง่ลบเริ่มรุมเร้าเข้ามาในสมอง รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อกั้นเสียงสะอื้น เธอรู้สึกสมเพชตัวเองที่ปล่อยให้อารมณ์และความโหยหาชั่ววูบอยู่เหนือเหตุผล และที่เหนือสิ่งอื่นใดปมในใจที่ใหญ่ที่สุ
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 17 ความลับที่หน้าห้อง ICU
ในขณะที่ก้อยกำลังลนลาน เจ้าหน้าที่นิติบุคคลกลับก้าวเข้ามาขวางหน้าทั้งสองคนไว้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"เดี๋ยว พวกคุณสองคนยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" นิติบุคคลเอ่ยเสียงเข้มพลางชี้ไปที่ประตูห้องที่มีรอยเท้าช้ำจากการโดนถีบ "ถึงคนข้างในจะไม่อยู่ หรือ ไม่เป็นอะไรแล้ว แต่พวกคุณบุกรุกเข้ามาในหอพักสตรี แถมยังทำล
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 10 : เดิมพันที่อันตราย
บรรยากาศที่โต๊ะหินอ่อนเริ่มร้อนระอุขึ้นมาทันที เมื่ออาทิตย์โยนคำท้าทายทิ้งไว้แล้วเดินจากไป โน้ตกับเก่งหันมามองหน้ากัน ตาเป็นประกายเหมือนได้รับภารกิจระดับชาติ"เฮ้ย มึงได้ยินใช่ไหม ไอ้เก่ง... ไอ้คนถือตัวอย่างไอ้อาทิตย์มันบอกว่าจะไป" โน๊ตลนลานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "งานนี้ถ้ากูนัดไม่ได้ กูเสียหมาแน่""เ
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 9 : การตัดสินใจครั้งนี้
ณ ลานเกียร์ (อีกมุมหนึ่ง) ในขณะที่ก้อยกำลังเป็นห่วงเรน อาทิตย์ที่นั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนก็ยังคงตกอยู่ในภวังค์ความโกรธ สายตาของเขามองไปยังกลุ่มเด็กปีสองที่กำลังเดินผ่านไป แววตาคมกริบนั้นวูบไหวเมื่อไม่เห็น 'ยัยแว่น' อยู่ในกลุ่มนั้นจริงอย่างที่เพื่อนว่า"มึงว่าน้องมันจะโกรธจนลาออกเลยเปล่าวะ" โน้ตยังไม
วิศวะหลงสาว Sodeline ตอนที่ 8 : ตัดสินคนจากเปลือก
ตอนที่ 8 : ตัดสินคนจากเปลือกเช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์บรรยากาศที่ลานเกียร์ในเช้านี้ดูผิดตาไปอย่างประหลาด ปรกติแล้วช่วงเช้าตรู่ก่อนเข้าเรียนจะเป็นเวลาของการเรียกรวมตัวรุ่นน้องเพื่อเช็กระเบียบหรือซ้อมร้องเพลงเชียร์ แต่วันนี้กลับเงียบเชียบ รุ่นพี่กลุ่มเฮดว้ากที่เคยยืนคุมเข้มกลับแยกย้ายกันนั่งเ
Maaari mong magustuhan
คุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย729.6K viewsภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.8K viewsเกิดใหม่ทั้งที ขอหนีจากผู้ชายเฮงซวยคนนี้เถอะ
อี้เสี่ยวเหวิน89.4K viewsห้ามหย่าร้าง นายลู่คุกเข่าทุกคืนเกลี้ยกล่อม
เฟเธอร์ในลมอ่อน131.9K viewsความลับสาวใหญ่
สนามอารมณ์542 viewsหอบลูกหนีคุณสามีใจร้าย
คิมฮานึล455 viewsTATTOO CRUCIFIX หลง(รัก)ยัยตัวร้าย #ไม้เมืองxมาเฟีย
โคตรเลวX2176 viewsดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha452 views
