ตอนที่1 ผู้ทรงอิทธิพล

คณะวิศวกรรมศาสตร์วันแรกเต็มไปด้วยความกดดัน เสียงกลองและความตึงเครียดจากเหล่านักศึกษาปีสองและปีสามที่ยืนล้อมรอบ ทำเอาเด็กปีหนึ่งหลายคนเริ่มเหงื่อตก

"แก... ฉันอยากกลับบ้านแล้วอ่ะ น่ากลัวชะมัด" มีนา เพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ กระซิบพลางดึงเสื้อเซลีนแน่น

"ใจเย็นยัยมีน ไม่มีอะไรหรอก"

เซลีนกระซิบตอบ ด้านหน้าซึ่งมีพี่ว้ากปีสามยืนอยู่สี่คน แต่ท่าทางของพวกเขาดูกังวลแปลก ๆ เหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่

"เฮ้ย... ตกลงว่าไงวะ เฮียจะเข้าไหม" รุ่นพี่ปีสามคนหนึ่งหันไปกระซิบถามเพื่อนเสียงเบา แต่เพราะลานเชียร์เงียบสนิท เซลีนที่นั่งแถวหน้าสุดเลยได้ยินชัดเจน

"ไม่รู้ว่ะ มึงโทรตามดิ่" เพื่อนอีกคนเอ่ยขึ้นพลางส่ายหน้าเล็กน้อย

"มึงจะบ้าเหรอ? ใครจะกล้าโทรตามพี่โรมวะ? วันก่อนมีคนไปกวนตอนเฮียอยู่ที่อู่ กูได้ยินว่าแม่งโดนสั่งให้ออกจากมหาลัยเฉย"

"เออ! พ่อพี่แกเป็นถึงระดับมหาเศรษฐีของประเทศเลยนะเว้ย อธิการบดีภาษียังต้องเกรงใจเลย"

"เออ...แต่กูงงตรงที่ว่า เฮียแม่งไม่เคยเข้าเรียน แต่ได้เกรดเฉลี่ยสี่จุดศูนย์ได้ไงวะ?"

"คนอัจฉริยะไง มึงไม่เคยได้ยินอ่อ? ไม่เข้าเรียน แต่เกรดแม่งก็ไม่เคยตก"

"ตกลงจะเอาไง... จะตาม? หรือจะว้ากเอง?"

"อาจารย์ยังไม่กล้าว่าที่แกโดดเรียนเลย แล้วพวกเราเป็นใครจะกล้าไปสั่งให้พี่แกมาว้ากปีหนึ่งวะ"

"เออว่ะ... บารมีเฮียโรมมันค้ำคอจริง ๆ ตัวไม่อยู่ แต่ชื่อก็ทำคนขวัญเสียได้ละ บ่นไปก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี"

เซลีนที่นั่งฟังอยู่ได้ยินทุกรายละเอียดที่รุ่นพี่คุยกัน

โรม งั้นเหรอ? รุ่นพี่ปีสี่ที่ชอบโดดกิจกรรมไปนอนเล่นที่อู่รถตัวเอง แต่ทุกคนกลับยอมก้มหัวให้เพราะความรวยและอิทธิพลเนี่ยนะ?

เหอะ...! น่าหมั่นไส้ชะมัด คนอะไรทำตัวเหนือกฎเกณฑ์อยู่คนเดียว!

ตึง!!

เฮดว้ากปีสามทุบโต๊ะเพื่อเรียกสติ และซ่อนความอึดอัดของตัวเอง ก่อนจะแสร้งตะโกนใส่ปีหนึ่งเสียงดัง

"จริง ๆ แล้ววันนี้พวกคุณต้องเจอพี่ปีสี่มาเปิดเชียร์ แต่... เพราะพี่เขามีภารกิจด่วน เออ... หมายถึงภารกิจสำคัญระดับคณะ พวกผมเลยต้องมาทำหน้าที่แทน"

น้ำเสียงของพี่ปีสามดูอ้อมแอ้มอย่างเห็นได้ชัด เมื่อพูดถึงรุ่นพี่ว้ากปีสี่ บ่นก็บ่นได้ไม่เต็มปากนัก เพราะเขาเอง ก็กลัวอิทธิพลมากเช่นกัน

"และในเมื่อพวกคุณมากันครบแล้ว แต่พี่ปีสี่เขาไม่ว่าง... พวกคุณปีหนึ่งทุกคนต้องรับผิดชอบร่วมกัน ลุกขึ้นยืนแล้วกอดคอ ลุกนั่งห้าสิบครั้ง ปฏิบัติ!!"

"โห้ยยยยย! แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราเนี่ย!"

"ใช่ ๆ โมโหให้รุ่นพี่ปีสี่ แต่มาลงกับรุ่นน้องปีหนึ่งเนี่ยนะ? โครตจะเริ่ดเลยละ!"

เด็กปีหนึ่งเริ่มครางประท้วงเบา ๆ แต่ด้วยความกลัวระบบระเบียบ ทุกคนจึงทำท่าจะยันตัวลุกขึ้นด้วยความจำยอม... ยกเว้นก็แต่เซลีน

"ขออนุญาตค่ะรุ่นพี่!"

เสียงหวานของเซลีนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เธอไม่ได้ลุกขึ้นยืน แต่จ้องหน้าพี่ว้ากปีสามตรงๆ

"มีอะไรปีหนึ่ง!" พี่ว้ากเดินเข้ามาหา ท่าทางถมึงทึง

"หนูอยากทราบว่า ภารกิจสำคัญระดับคณะที่พี่พูดถึง คือการที่พี่ปีสี่เขาโดดเชียร์ไปอยู่แต่อู่รถของตัวเองใช่ไหมคะ?"

คำถามตรงประเด็นของเซลีนทำเอาพี่ว้ากปีสามถึงกับหน้าถอดสี พวกเขาต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะไม่มีใครคิดว่าเด็กปีหนึ่งจะใจกล้าขนาดกล้าพาดพิงถึงบุคคลผู้อยู่เหนือห่วงโซ่อาหารของคณะขนาดนี้

"ปีหนึ่ง! อย่ามาพูดจาลามปามถึงรุ่นพี่ปีสี่นะ!" พี่ว้ากพยายามขู่เสียงเข้ม แต่ซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด

"หนูไม่ได้ลามปามค่ะ หนูแค่พูดตามความจริง" เซลีนเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยว "ในเมื่อพี่ปีสี่คนนั้นเขายังโดดเชียร์ได้ตามใจชอบเพราะมีอิทธิพล แล้วทำไมพวกหนูที่มาตรงเวลา และไม่ได้ทำอะไรผิด ถึงต้องมารับบทลงโทษไร้สาระนี่ด้วยคะ? ถ้าคนผิดไม่โดนลงโทษ... พวกหนูก็ขอปฏิเสธที่จะลุกนั่งค่ะ!"

"..."

เสียงเงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ... เพื่อนปีหนึ่งหลายร้อยชีวิตต่างพากันหันมามองเซลีนเป็นตาเดียว แววตาของทุกคนผสมปนเปไปด้วยความอึ้ง และนับถือในความใจเด็ดของเธอ ไม่มีใครคาดคิดว่าเด็กปีหนึ่งจะใจกล้าบ้าบิ่นพอที่จะลุกขึ้นมาท้าทายอำนาจมืด และห่วงโซ่อาหารสูงสุดของคณะได้ขนาดนี้

"น้องปีหนึ่ง! หุบปากเดี๋ยวนี้!" พี่เฮดว้ากปีสามหน้าถอดสี เดินดิ่งเข้ามาหยุดตรงหน้าเซลีนทันที น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่แฝงไปด้วยความตื่นตระหนก

"..."

"รู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดถึงใครอยู่? อย่ามาปากดีพูดจาลามปาม! ถ้าเรื่องนี้เข้าหูเขาขึ้นมา... ไม่ใช่แค่เธอหรอกนะที่จะเดือดร้อน แต่พวกฉันก็จะซวยไปด้วย!"

คำเตือนที่หลุดออกมาจากปากรุ่นพี่ ยิ่งตอกย้ำความน่าเกรงขามและอิทธิพลอันล้นพ้นของโรม จนคนในลานเชียร์พากันหน้าซีดลงไปอีก แต่สำหรับเซลีน... มันยิ่งจุดประกายความไม่พอใจในใจเธอให้ลุกโชน

"แล้วทำไมหนูจะพูดไม่ได้คะ ในเมื่อมันคือเรื่องจริง!" เซลีนเชิดหน้าตอบโต้กลับไปอย่างไม่ยอม ดวงตากลมโตสบสายตากับพี่ว้ากตรง ๆ

"..."

"กฎของคณะบอกว่าทุกคนต้องเข้าเชียร์อย่างเท่าเทียม แต่ทำไมรุ่นพี่ปีสี่คนนั้นถึงมีสิทธิ์โดดไปนอนเล่นที่อู่รถตัวเองได้ตามใจชอบ โดยที่ไม่มีใครกล้าทำอะไร ในขณะที่พวกหนูเป็นรุ่นน้อง... นอกจากจะต้องมานั่งตากแดดร้อน ๆ ยังต้องมารับบทลงโทษไร้สาระแทนคนที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนั้นอีก ระบบแบบนี้มันยุติธรรมแล้วเหรอคะ?!"

"เซลีน... พอเถอะแก" มีนา เพื่อนสนิทที่นั่งข้าง ๆ หน้าซีดเผือด พยายามดึงชายเสื้อเธอสุดชีวิตด้วยความกลัวว่าเรื่องจะบานปลาย

"หยุดเดี๋ยวนี้!! ปีหนึ่ง!!" พี่เฮดว้ากตะโกนลั่นลานเชียร์จนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าถมึงทึงดุดันจนบรรยากาศรอบตัวเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที

"..."

"ที่นี่คือคณะวิศวะ! มีระบบ มีระเบียบ! ถ้าเธอยังคิดจะอยู่ที่นี่ ก็ไม่มีสิทธิ์มาตั้งคำถาม หรือกล่าวล่วงเกินรุ่นพี่คนไหนทั้งนั้น! ในเมื่อเธอปากดีนัก... ทุกคนลุกขึ้นยืน!! กอดคอ ลุกนั่งเพิ่มเป็นหนึ่งร้อยครั้ง!! ปฏิบัติ!!"

คำสั่งลงโทษเพิ่มเป็นสองเท่าทำให้เกิดเสียงครางระงมด้วยความทรมาน สายตาของเพื่อนปีหนึ่งบางส่วนเริ่มเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจและตัดพ้อส่งมาทางเซลีน เพราะความอวดดีของเธอแท้ ๆ ที่ทำให้ทุกคนต้องมารับกรรมหนักกว่าเดิม

แต่สุดท้าย... ด้วยอำนาจและแรงกดดันที่ค้ำคอ ทุกคนจึงจำต้องยันตัวลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มกอดคอกันลุกนั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

เซลีนเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด มือบางกำหมัดแน่นจนสั่นเทาด้วยความโกรธจัดและเจ็บใจอย่างที่สุด ทั้งที่เธอพูดความจริง ทั้งที่เธอพยายามเรียกร้องความถูกต้อง แต่สุดท้ายเธอกลับต้องยอมจำนนให้กับอำนาจที่มองไม่เห็น

โรม... โรมัน...

เซลีนท่องชื่อผู้ชายสารเลวที่เป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ไว้ในใจด้วยความเคียดแค้น แดดที่เผาลงมาจนเหงื่อท่วมตัวเทียบไม่ได้เลยกับไฟแค้นในอกเธอ เธอได้กาหัวคาดโทษไอ้รุ่นพี่อภิสิทธิ์ชนคนนั้นไว้แล้ว... ว่าถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ เธอจัดการเขาแน่!