ตอนที่2 เพื่อนรัก

หลังออกจากห้องเชียร์อันแสนโหดร้ายมาได้ เซลีนและมีนาก็เดินออกมาจากคณะ มาหยุดอยู่ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวข้างทางใกล้ๆ มหาลัย

กลิ่นน้ำซุปหอมฉุยและลมโชยอ่อนๆ พอจะช่วยเยียวยาจิตใจที่บอบช้ำจากแดดเมืองไทยได้บ้าง

"เจ๊คะ! เส้นเล็กต้มยำสอง พิเศษทุกอย่าง เพิ่มเกี๊ยวทอดด้วยด่วนๆ เลยค่ะ"

มีนาตะโกนสั่งพลางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกอย่างหมดสภาพ ก่อนจะหันมามองเพื่อนสนิทตาโต

"..."

"เอาจริงนะเซลีน... ตอนที่อยู่ห้องเชียร์ ฉันนึกว่าแกโดนผีเข้า! แกกล้าทำอะไรแบบนั้นได้ไงอะ? ตั้งแต่คบกันมา ฉันยังไม่เคยเห็นแกโหมดนี้เลย!"

เซลีนหยิบทิชชู่มาเช็ดเหงื่อบนหน้าพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ถามว่ากลัวไหม... แทบบ้าเลยละ! แต่พอนึกถึงหน้าไอ้พี่โรมอะไรนั่นแล้วมันของขึ้น! ตัวเองโดดเชียร์ไปนอนตากแอร์ แต่ดันปล่อยให้รุ่นน้องตากแดดจนหัวจะไหม้ แถมยังต้องมาโดนลงโทษเพราะเขาอีก มันใช่เรื่องอ่อ? ร้ายมาร้ายกลับไม่โกงโว้ย!"

"จ้า... แม่คนเก่งงง... แต่ประเด็นคือ แกไปกระตุกหนวดเสือเข้าแล้วไง ถ้าพี่โรมรู้เรื่องแล้วมาเล่นงานแกขึ้นมาจะทำไง? ฉันยังไม่อยากไปงานศพแกนะเพื่อน"

พอมีนาพูดขึ้น เซลีนก็แอบกลืนน้ำลายลงคอ แววตามั่นใจเมื่อกี้วูบไหวไปแวบหนึ่ง เพราะเธอก็พอจะได้ยินกิตติศัพท์อันเลื่องลือของเขามาบ้าง

"เออน่า... เขาเป็นถึงรุ่นพี่ คงไม่ว่างมานั่งรังแกเด็กปีหนึ่งตาสีตาสาหรอกมั้ง มั้งนะ"

"หวังสูงไปละแก!" มีนาเบิกตากว้างทำเสียงกระซิบชวนขนลุก

"หืมม?"

"แกยังไม่รู้กิตติศัพท์ความโหดของพี่โรมล่ะสิ! สายสืบฉันบอกมาว่า พี่แกน่ะนอกจากจะรวยล้นฟ้าแล้ว ยังโหดสลัดรัสเซียมาก! วันดีคืนดีถ้าไม่ชอบขี้หน้าใคร หรือมีใครไปขวางหูขวางตา แว่วๆ ว่าเคยสั่งย้ายนักศึกษาข้ามคณะมาแล้วด้วย! บางคนบอกว่าแกมีพลังจิตสั่งตัดเกรด F ได้ด้วยตาเปล่าอ่ะคิดดู!"

"เฮ้ย! ย้ายข้ามคณะกับตัดเกรด F ด้วยตาเปล่านี่มันยอดมนุษย์แล้ว เวอร์ไป!" เซลีนหลุดขำจนเกือบพ่นน้ำใส่หน้าเพื่อน

"เอ้า! ก็เขาเล่ากันมาแบบนี้ แสดงว่าตัวจริงต้องดุขี้เรื้อนเรียกพี่ชัวร์ๆ"

"ก๋วยเตี๋ยวต้มยำพิเศษได้แล้วจ้าหนู!"

เสียงเจ๊เจ้าของร้านขัดจังหวะพร้อมกับชามก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมมาวางตรงหน้า

สองสาวตาเป็นประกายทันที ลืมเรื่องที่เล่าเมื่อครู่ไปชั่วขณะ ทั้งคู่ก้มหน้าก้มตากินไปคุยไป เซลีนเคี้ยวลูกชิ้นปลาหนึบ พลางพูดเสียงอู้อี้

"เอาเหอะ โหดแค่ไหนก็ช่าง ถ้าลามปามมาถึงฉันเมื่อไหร่ ครอบครัวฉันขายเครื่องใช้ไฟฟ้าครบวงจรนะเว้ย จะส่งตู้เย็นไปทับหน้าอู่ซ่อมรถพี่แกให้ดู!"

"เออ เอาเลย เอาหม้อหุงข้าวไปปาใส่ด้วย!" มีนารับมุกเพื่อนรัก

เซลีนใช้ตะเกียบหนีบเส้นเข้าปากคำโต ความแซ่บซี้ดของน้ำซุปช่วยกู้พลังงานที่เสียไปได้อย่างดีเยี่ยม

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้ชิมความอร่อยมากนัก มีนาก็โพล่งขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด

"..."

"เออแก! แล้วสรุปพรุ่งนี้แกจะไปกินเลี้ยงรับน้องป่ะ? ได้ยินมาว่าปีนี้พี่โรมเป็นเจ้ามือด้วยนะ"

เซลีนชะงักตะเกียบที่กำลังจะคีบลูกชิ้น เลิกคิ้วถามกลับด้วยความสงสัย

"หืม? แล้วปกติทุกปีใครจ่ายอ่ะ?"

"ก็หารๆ กันแหละมั้ง"

"แล้วยังจะไปกินเลี้ยงกันเนี่ยนะ!?"

"ฟังก่อนดิ... แต่ปีนี้เห็นว่าพี่โรมออกให้นะ"

เซลีนฟังแล้วก็ตักก๋วยเตี๋ยวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแบบไม่แยแส

"ไม่ไปอ่ะ... ขี้เกียจ ไม่อยากไปมองหน้าไอ้พี่อิทธิพลมืดนั่นด้วย ไปก็เสียอารมณ์เปล่าๆ"

"ฮะ?! ไม่ไปได้ไง!" มีนาแทบจะพ่นเส้นออกจากปาก เธอรีบวางตะเกียบแล้วเกาะแขนเซลีนแน่น เขย่าแขนเพื่อนเบาๆ พร้อมทำสายตาเว้าวอน

"..."

"ไปเหอะนะเซลีนนนน... กินฟรีเที่ยวฟรีกระเป๋าไม่ฉีกเลยนะเว้ย! อีกอย่าง ถ้าแกไม่ไป ฉันก็ต้องได้นั่งคนเดียวดิ แกจะทิ้งเพื่อนสาวสุดสวยคนนี้ได้ลงเหรอ?"

"แกก็หาเพื่อนคนอื่นไปดิ ในห้องก็มีตั้งเยอะแยะ" เซลีนพยายามดึงแขนตัวเองกลับ แล้วตักเกี๊ยวทอดเข้าปากอย่างไม่ใส่ใจ

"ไม่เอา! ฉันสนิทกับแกคนเดียวนี่นา!" มีนาเริ่มใช้ท่าไม้ตาย รบเร้าไม่หยุดทั้งสะกิด ทั้งส่งสายตา

"..."

"ไปเหอะนะๆ ๆ ถือว่าไปกินของฟรีให้คุ้มกับที่โดนลงโทษลุกนั่งวันนี้ไง! พี่โรมจ่ายทั้งที เราต้องไปกินใช้เงินเขาให้คุ้มกับวันนี้ที่เสียเหงื่อไป"

"แกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะเซลีนนะ... ถ้าแกไม่ไป ฉันจะนั่งร้องไห้ตรงนี้จริงๆ ด้วย!"

เซลีนมองเพื่อนสนิทที่ลงทุนทำหน้าสงสารเกินจริง เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นึกหมั่นไส้เพื่อน

"เออๆๆ! ไปก็ไป!" เซลีนถลึงตาใส่เพื่อนแต่ริมฝีปากกับหลุดยิ้ม "ที่ยอมไปไม่ใช่เพราะเห็นแก่ของฟรีหรอกนะ!"

"เย้! รักแกที่สุดในโลกเลยเซลีน!" มีนายิ้มร่า ก่อนจะรีบตักลูกชิ้นในชามตัวเองส่งให้เซลีน

"..."

"อะ รางวัลของคนดี!" เซลีนเคี้ยวลูกชิ้นพลางสั่นหัวอย่างเหนื่อยใจ พลางส่ายหน้าอย่างเอือมๆ