Masukเซลีนยืนตัวแข็งราวกับถูกสาป เลือดในกายเย็นเฉียบจนใบหน้าหวานซีดเผือด ไร้สีเลือดขึ้นมาฉับพลัน ความเงียบอันน่าอึดอัดปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงเกลียวคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินเบาๆ"สนุกมากไหม?"น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบสนิท ทว่ากลับเยียบเย็นจนบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ เซลีนได้แต่เม้มปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะตอบคำถามมีนาที่ยืนอยู่ข้างๆ เลิ่กลั่กด้วยความงุนงงและหวาดหวั่น เธอไม่เข้าใจว่าทำไมรุ่นพี่ร่วมคณะถึงได้ถามคำถามแบบนั้น ทั้งน้ำเสียง แววตา และสีหน้าคมคายดุดัน มันช่างขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง"สะ... สนุกค่ะพี่"มีนาเค้นเสียงตอบตะกุกตะกัก ตัวสั่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่เคยเห็นโรมันในโหมดที่น่ากลัวและแผ่รังสีคุกรุ่นขนาดนี้มาก่อนในชีวิตโรมันไม่แม้แต่จะปรายตามองมีนา ชายหนุ่มเอาลิ้นดุนดันกระพุ้งแก้มอย่างสะกดกลั้นอารมณ์ ก่อนจะพ่นลมหายใจร้อนออกมายาวเหยียดดวงตาคมกริบกวาดมองร่างเล็กที่เปียกชุ่มตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ชุดว่ายน้ำสีขาวแนบเนื้อที่อวดทรวดทรงอกอิ่ม เอวคอดกิ่ว และเรียวขาขาวผ่อง ยิ่งจุดไฟโทสะในอกของเขาให้ลุกโชนจนแทบระเบิด"ใครอนุญาตให้เอาเศษผ้าพวกนี้มาใส่... หืม?""..."โรมันก
หลังจากขึ้นมาบนรถบัส เซลีนก็รีบหากระจกขึ้นมาส่องคอตัวเองอีกรอบด้วยความกังวล แม้จะพยายามลงแป้งและคอนซีลเลอร์ของตัวเองไปแล้ว แต่รอยช้ำสีเข้มที่คนเอาแต่ใจฝากไว้ ก็ยังเด่นชัดจนปิดไม่มิด ร่างบางจึงต้องหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ"มีนา... แกมีคอนซีลเลอร์เนื้อแน่นๆ ไหม ของฉันมันกลบไม่อยู่เลยอ่ะ""ไหนดูซิ" มีนายิ้มกรุ้มกริ่ม เธอหยิบคอนซีลเลอร์ขึ้นมาแล้วค่อยๆ บรรจงเกลี่ยทับรอยตรงลำคอให้เพื่อนอย่างเบามือ แต่ปากก็ยังไม่วายแซวต่อ"...""คอนซีลเลอร์ยังเอาไม่ลง มดตัวนี้สงสัยจะกัดแรงมากเลยสิ ดุดันไม่เกรงใจผิวเนียนๆ ของแกเลยสักนิด""มีนพอเลย หยุดล้อได้แล้ว" เซลีนหน้าแดงก่ำ รีบหยิบผมมาปรกข้างคอไว้เพื่อความปลอดภัยบรรยากาศบนรถบัสเต็มไปด้วยความสนุกสนานและคึกคัก พวกรุ่นพี่สันทนาการต่างพากันเปิดเพลง ร้องและเต้น และจัดกิจกรรมคลายเบื่อตลอดเส้นทาง ขณะที่โรมัน สงคราม และเรย์ ต่างขับรถส่วนตัวตามขบวนมากันเอง ไม่ได้มาร่วมเบียดเสียดบนรถบัสใหญ่เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งขบวนรถเคลื่อนเข้าสู่รีสอร์ตติดริมทะเล ภาพกว้างใหญ่ของหาดทรายขาวสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ ทำเอาเหล่ารุ่นน้องส่งเสียงเฮลั่นด้วยความตื่นเต
หลังจากเสร็จกิจกรรม ทั้งสองก็ลงมาจากคอนโด เซลีนเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดรับน้องของคณะ คู่กับกางเกงยีนขายาวสีเข้ม ทว่ากางเกงยีนตัวเก่งนั้น เข้ารูปพอดีตัวจนเน้นสัดส่วนช่วงสะโพกและเรียวขาสวยอย่างเด่นชัด ชายเสื้อยืดถูกเก็บเข้าในกางเกงอย่างเรียบร้อย แต่กลับยิ่งขับเน้นเอวคอดกิ่วให้เห็นชัดขึ้นไปอีกทันทีที่ร่างบางเปิดประตูขึ้นมานั่งประจำที่ข้างคนขับ โรมันที่นั่งรออยู่หลังพวงมาลัยก็ไม่ได้ออกรถในทันที เขากวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม สันกรามบดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ"ลีน... กางเกงตัวนี้มันไม่รัดไปหน่อยเหรอ?" น้ำเสียงทุ้มกดต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด"...""เสื้อก็ตัวแค่นั้นเอง รัดจนเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้ว"เซลีนก้มลงมองชุดตัวเองแล้วเงยหน้าสบตาเขาอย่างงุนงง"รัดตรงไหน กางเกงยีนส์ขายาวธรรมดาเลยนะ เสื้อเขาก็แจกมาไซส์นี้ ทุกคนในคณะก็ใส่แบบนี้กันทั้งนั้นแหละค่ะ""ธรรมดาตรงไหนหืม?"ความหงุดหงิดเกือบทำให้หลุดคำหยาบออกมา ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าหา แววตาวาวโรจน์ด้วยความหวงแหน"...""รัดจนเห็นก้นขนาดนี้ นมหนูก็ไม่ใช่เล็กๆ เสื้อยืดมันดันทรงจนแทบจะทะลักออกมาอยู่แล้ว""เฮีย อย่ามาไร้สาระไ
โรมันโน้มตัวลงมาทาบทับร่างบอบบางอย่างช้าๆ แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเบียดแนบชิดกับทรวดทรงอวบอิ่มจนแทบไม่เหลือช่องว่างปลายนิ้วหนาลูบไล้ไปตามแนวสีข้าง ปลุกเร้าความร้อนผ่าวให้แล่นพล่านไปทั่วผิวกายเนียนละเอียด ก่อนที่ใบหน้าคมคายจะก้มลงซุกไซ้ปลายจมูกโด่งเข้าหาทรวงอกอวบสล้าง ริมฝีปากหยักอุ่นจัดอ้ารับยอดปทุมถันสีหวานเข้าไปในโพรงปาก พร้อมกับดูดดึงและตวัดปลายลิ้นหยอกเย้าอย่างหิวกระหาย"อ๊ะ... อ๊า... เฮียโรม..."เซลีนหลุดเสียงครางหวานออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ สองมือน้อยเลื่อนขึ้นไปขยุ้มกลุ่มผมหนานุ่มของเขาไว้แน่น ร่างกายแอ่นโค้งขึ้นโดยสัญชาตญาณ เพื่อเปิดทางให้คนตัวโตได้ละเลงลิ้นและปรนเปรอได้อย่างถนัดถี่เสียงดูดดึงอันฉ่ำชื้นดังแว่วสะท้อนก้องทั่วห้องนอน ความต้องการดิบในอกของโรมันพุ่งสูงขึ้นจนแทบควบคุมไม่อยู่ ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกชั่วครู่ ดวงตาสีเทาจางปรือเยิ้มฉายแววเจ้าเล่ห์ ทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำ"ก่อนจะไปให้พวกรุ่นพี่ที่ค่ายรับน้อง... วันนี้ต้องให้เฮียรับน้องคนดีก่อนนะครับ""เฮียโรมคนบ้า!" เซลีนส่งค้อนให้ทั้งที่ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบไหม้ มือบางฟาดลงบนแผ่นหลังกว้างเบาๆ"...""พูดจาอะไรน
ตอนที่47 เอาแต่ใจหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว แผลของโรมันค่อยๆ สมานตัวดีขึ้นตามลำดับ จากที่ต้องเทียวไปล้างแผลที่โรงพยาบาลแทบทุกวัน จนถึงตอนนี้ ปากแผลทั้งบนศีรษะและหน้าท้องปิดสนิท เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นจางๆแม้ช่วงก่อนหน้าร่างกายจะไม่สมบูรณ์เต็มที่ แต่ความเอาแต่ใจของเขาก็ไม่เคยลดละลงเลยแม้แต่น้อย แทบจะทุกคืนที่อยู่ด้วยกัน เขาก็จะหาเรื่องเข้ามาคลอเคลียไม่ยอมห่างภายในห้องนอน เซลีนกำลังนั่งพับเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบเล็ก เธอจัดเตรียมสัมภาระสำหรับทั้งของตัวเองและของเขา วันนี้เป็นวันแรกที่คณะจัดกิจกรรมรับน้องนอกสถานที่ ที่ทะเล โรมันในฐานะรุ่นพี่ต้องออกไปมหาลัยตั้งแต่เช้า เพื่อเตรียมสถานที่และขนย้ายอุปกรณ์แกร๊ก...ยังไม่ทันที่เซลีนจะรูดซิปปิดกระเป๋า ประตูห้องนอนก็ถูกผลักเปิดออก โรมันก้าวเข้ามาในห้อง นัยน์ตาสีเทาจางกวาดมองสัมภาระบนพื้นก่อนจะเอ่ยปากถาม"เก็บของเสร็จยัง""เสร็จพอดีเลยค่ะ" เซลีนเงยหน้าตอบโรมันอยู่ในชุดเสื้อสตาฟสีดำ กับกางเกงขายาวสีเดียวกัน ขับเน้นรูปร่างสูงโปร่งและกล้ามเนื้อให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมสันและลำคอแกร่ง เส้นผมเปียกชื้นเล็กน้อย
เซลีนนอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างหนา ร่างกายหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกพายุหมุนพัดไปหลายตลบ เขาปรนเปรอและตักตวงจากเธอจนแทบจะขาดอากาศหายใจใบหน้าหวานแดงก่ำ ปอยผมเปียกชื้นแนบไปกับขมับเนียน โรมันกดจูบลงบนขมับบางอย่างแสนรัก มือหนาลูบไล้เส้นผมของเธออย่างทะนุถนอม ริมฝีปากหยักพร่ำบอกคำว่ารักซ้ำๆ อยู่ข้างหูไม่ยอมห่าง"พี่รักหนู... รักที่สุดเลยครับ""อื้อ... พอแล้วค่ะ พี่โรมขยับออกไปก่อน ลีนหนัก..." เซลีนครางประท้วงเสียงแผ่ว สองมือดันแผงอกแกร่งเบาๆ ให้เขาถอยห่างทว่าจังหวะที่ดันตัวออก สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น...ผ้ากอซสีขาวตรงหน้าท้องของเขาบัดนี้ถูกย้อมไปด้วยคราบเลือดสีแดงฉาน รอยเย็บสดๆ ปริแตกจนของเหลวสีสดเริ่มซึมทะลักออกมาเป็นวงกว้าง"...""กรี๊ด! พี่โรม!" เซลีนตกใจสุดขีด ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เธอรีบออกแรงผลักเขาออกทันทีอย่างลืมตัว"...""เลือด! เลือดพี่ไหล"ร่างบางรีบถดตัวถอยออกมา นั่งคุกเข่าจ้องมองแผลตรงหน้าท้องแกร่งด้วยความตื่นตระหนก มือไม้สั่นไปหมด ทว่าคนเจ็บอย่างโรมันกลับเพียงแค่ก้มลงมองรอยเลือดที่ซึมเปื้อนหน้าท้องตัวเองนิ่ง สีหน้าของเขาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ห







