EP 7 ผับ (Rewrite)

EP 7 ผับ

@ผับหรูใจกลางเมือง

เสียงเพลงจังหวะหนักดังกระหึ่มจนแทบจะกลบทุกเสียงสนทนา ภายในร้านเต็มไปด้วยแสงหลากสีที่เปลี่ยนไปมาตามจังหวะเสียงเพลง เงาร่างนับร้อยเคลื่อนไหวปะปนกันอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงแก้วกระทบกันเป็นระยะ

ด้านในสุดของร้านถูกแบ่งเป็นโซนโต๊ะนั่งสำหรับกลุ่มลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้า ควันบุหรี่จาง ๆ และน้ำหอมของผู้คนที่เบียดเสียดกันอยู่ในพื้นที่แคบ เสียงเพลงยังคงดังต่อเนื่อง ขณะที่เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะจากโต๊ะรอบข้างดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ แต่ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายทั้งหมดนั้น โต๊ะโซฟามุมในสุดกลับเป็นพื้นที่ที่กลุ่มนักศึกษาวิศวะจับจองเอาไว้ และคนที่นั่งอยู่ตรงกลางวงกลับเงียบผิดปกติ

เอฟ เบ้น ก๊อต และ กอล์ฟ จับจองโซฟามุมด้านในของร้าน บางคนมีสาวสวยนั่งคลอเคลียอยู่ข้างกาย เสียงหัวเราะและบทสนทนาดังแข่งกับเสียงเพลงเป็นระยะ ทว่าอีกฝั่งของโซฟากลับเงียบผิดปกติ

คิริวนั่งเอนหลังพิงโซฟาจิบเครื่องดื่มในมือเงียบ ๆ อยู่คนเดียว เสื้อเชิ้ตสีดำถูกปลดกระดุมด้านบนออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นจนเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ มือหนาถือแก้วเหล้าค้างเอาไว้โดยแทบไม่ได้ยกขึ้นดื่ม ดวงตาคมจ้องเครื่องดื่มสีเข้มนิ่ง แต่ทว่าสายตากลับไม่ได้โฟกัสอะไรเลย

"พี่คิริวคะ"

หญิงสาวคนหนึ่งขยับเข้ามานั่งใกล้ ๆ เธอวางแก้วเครื่องดื่มของตัวเองลงบนโต๊ะ ก่อนจะยื่นมือมาหมายจะแตะท่อนแขนแกร่งของเขา

ปัด!

คิริวปัดมือเธอออกโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง

"อะ เอ่อ..." หญิงสาวชะงักไปทันที ใบหน้าสวยที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงค่อย ๆ ซีดเผือดลง

"อย่ายุ่ง" เสียงทุ้มราบเรียบ ไม่มีความเกรี้ยวกราด แต่กลับทำให้คนฟังถึงกับสะอึก

"ขะ ขอโทษค่ะ!" หญิงสาวเอ่ย ก่อนจะรีบลุกออกไปทันทีด้วยความอับอาย

เอฟมองตามไปหญิงสาวที่น่าสงสารไป ก่อนหันกลับมามองเพื่อน

"มึงเป็นอะไรของมึงวะ สาวมานั่งข้างๆ แท้ ๆ แต่มึงกลับปัดทิ้งหมด"

“โคตรน่าสงสารเลย” เอฟส่ายหน้าไปมาเบา ๆ

"รำคาญ" คิริวยกแก้วขึ้นดื่ม ใบหน้าเขายังคงราบเรียบเย็นชาอยู่เหมือนเคย

กอล์ฟที่นั่งเงียบมานานเหลือบมองเขา ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังโทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะ

"ใครกันนะที่ทำให้เฮดว้ากคนดังนั่งเหม่อเอาแต่คิดถึงแบบนี้ได้?"

"เสือก" คิริวเอ่ยเสียงเรียบ ก่อนยกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

"เอ้า กูถามดีๆ"

"ไม่ต้องถาม"

คิริวคว้าแก้วขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าแทนที่จะดื่ม เขากลับนั่งนิ่งอยู่เช่นนั้น นิ้วโป้งลูบวนไปมาตามขอบแก้วช้าๆ และไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์เหล้าหรือเพราะอะไร ภาพบางอย่างในอดีตจึงย้อนกลับมาในหัว

'อย่าสำคัญตัวเอง'

'เธอไม่ใช่คนในครอบครัวฉัน'

ตอนพูด พูดออกไปด้วยความโกรธ พูดออกไปเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไปจริง ๆ แต่ทว่าเขากลับไม่รู้เลยว่านั่นกลับเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่จะทำให้หนูดีเก็บกระเป๋าออกจากบ้านไป

กรุ๊งกริ๊ง!

เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วดึงชายหนุ่มกลับมาสู่ปัจจุบัน

“จะจ้องแก้วอะไรนักหนา มองหาหวยหรอ?” เอาที่เพิ่งคีบน้ำแข็งใส่แก้วเหล้าของคิริวเอ่ย

“....................” คิริวไม่ได้ตอบ แต่ยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเบา ๆ รสขมตอนนี้ถูกทำให้เจือจางไปมากแล้ว

"ไอ้ริว" เสียงเอฟดังขึ้นอีกครั้ง

"อะไร"

"มึงเหม่ออะไรตั้งนาน"

"ไม่ได้เหม่อ"

"เออ ไม่เหม่อเลย" เอฟลากเสียงประชด ก่อนจะเหลือบมองโทรศัพท์ของคิริวที่วางอยู่บนโต๊ะ ราวกับไม่รู้จะพูดอะไร จู่ ๆ ก็หลุดพูดชื่อใครบางคนขึ้นมา

"หรือคิดถึงหนูดี?"

ปึก!

แก้วเหล้าถูกวางลงบนโต๊ะแรงกว่าปกติ บทสนทนารอบข้างเงียบไปชั่วครู่ คิริวเงยหน้าขึ้น สายตาคมกริบตวัดมองเอฟราวกับถูกจี้ใจดำ

"พูดมาก"

เอฟหุบปากทันที แต่กอล์ฟกลับยกยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าไปมาราวกับรู้ทัน

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาคมกริบของคิริวที่กวาดตามองผ่านฝูงชนไปเรื่อยอย่างไม่ได้ใส่ใจนักกลับต้องชะงักกึก ดวงตาสีดำสนิทวูบไหวและเข้มขึ้นในพริบตา เมื่อเห็นร่างบางอันคุ้นตาของ หนูดี เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกลุ่มเพื่อนสาวของเธอ เรือนร่างบอบบางซ่อนรูปอยู่ในชุดเดรสสายเดี่ยวสีหวานที่อวดไหล่เนียนและลำคอระหง ท่ามกลางแสงไฟสลัว เธอโดดเด่นเสียจนผู้ชายหลายคนต้องเหลียวมอง

คิริวจ้องมองภาพนั้นนิ่ง สันกรามหนาค่อย ๆ ขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสัน รังสีความเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความคุกรุ่นขึ้นมาทันที

"เฮ้ย นั่นน้องหนูดีนี่หว่า....." เอฟที่มองตามสายตาเพื่อนไปถึงกับหลุดปากออกมาเบา ๆ

ปึก!

แก้วในมือหนากระแทกลงกับโต๊ะอย่างแรงจนเหล้ากระฉอก คิริวไม่เอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว เขาจ้องมองไปยังหนูดีนิ่ง ก่อนจะกระดกเหล้าที่เหลือในแก้วจนหมดในรวดเดียว รสชาติเหล้าที่บาดคอไม่ได้ช่วยดับความร้อนรุ่มในอกลงได้เลยแม้แต่น้อย ยามที่เห็นสายตาของผู้ชายโต๊ะข้าง ๆ เริ่มจ้องมองไปที่หนูดีในชุดเดรสสายเดี่ยวเว้าหลังโชว์แผ่นหลังขาวเนียนด้วยความสนอกสนใจ

พรึ่บ!

ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นพรวดจนโซฟาสั่น เอฟกับกอล์ฟยังไม่ทันได้ร้องห้าม ร่างของเฮดว้ากหนุ่มก็ก้าวฉับๆ ตรงไปหาเป้าหมายด้วยรังสีคุกรุ่นดุจพายุหมุน

"เอ้า ไอ้ริว! มึงจะรีบเดินไปไหนของมึงวะนั่น!" เอฟเอ่ยทักเสียงหลง พลางชะเง้อมองตามหลังเพื่อนรัก

"ไม่ต้องถามมันหรอก" กอล์ฟยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ พลางส่ายหน้าเบาๆ

"รอห้ามทัพก็พอ เพราะดูทรงแล้วองค์หมาบ้าคงกำลังลงประทับร่าง"

"เออ เหมือนหมาบ้าจริง" ก๊อตหัวเราะรวน พลางชี้ช้อนไปทางโต๊ะของหนูดี

"มึงก็พูดไป" เบ้นเอ่ยขึ้นเรียบๆ พลางเอนหลังพิงเบาะ ดวงตาคมจ้องมองร่างสูงของเพื่อนสนิทที่ก้าวฉับ ๆ ไปอย่างเร็ว

"กูว่าคืนนี้มีผับแตก"

ขณะเดียวกันที่โต๊ะทรงสูงกลางผับ หนูดีกำลังยิ้มและรับเมนูเครื่องดื่มมาจากไอซ์ วันนี้เป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาเที่ยวในสถานบันเทิง เพราะทนเสียงรบเร้าของเพื่อนไม่ไหว

"หนูดีลองดื่มเป็นพวกพั้นซ์ก็ได้นะ"

"ไม่ขมเท่าไหร่" โบว์เอ่ย ก่อนชี้มือไปที่รายการเครื่องดื่ม

"อ้อ....." หนูดีพยักหน้าหงึกหงักกวาดตามองรายการเครื่องดื่มในเมนู แต่ทว่า ยังไม่ทันจะได้สั่งอะไร ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

หมับ

"อ๊ะ....." หนูดีชะงักมือที่กำลังถือเมนูไปทันทีเมื่อถูกใครบางคน คว้าเข้าที่ข้อมือ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบสีดำสนิทของคิริว

"คุณคิริว"

ปากบางพึมพำเสียงแผ่วอย่างอึ้ง ๆ จู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนรนขึ้นมาเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำผิด

"แต่งตัวบ้าอะไรของเธอ" เสียงทุ้มต่ำราบเรียบเอ่ยขึ้นทันที คิริวปรายสายตามองไล่ตั้งแต่ลาดไหล่เนียนเปลือยเปล่าลงมาจนถึงชายเดรสเสมอต้นขาขาว