EP 6 รับน้อง (Rewrite)

EP 6 รับน้อง

ตึ่ง ๆ โป๊ะ!

ตึ่ง ๆ โป๊ะ!

เสียงกลองดังก้องไปทั่วสนาม กิจกรรมรับน้องที่แสนคึกคักเริ่มขึ้นตั้งแต่ช่วงบ่าย เหล่านักศึกษาปีหนึ่งหลายร้อยชีวิตนั่งเรียงกันอยู่บนพื้นสนาม ขณะที่รุ่นพี่กำลังทยอยเดินตรวจความเรียบร้อย

หนูดีนั่งอยู่เกือบท้ายแถว ผมยาว ๆ ถูกมัดขึ้นเป็นทรงหางม้าจนเผยให้เห็นท้ายทอยสวย และเพราะอากาศร้อนร้อนจัดยามบ่าย ใบหน้าหวานจึงมีเหงื่อซึมขึ้นตามกรอบหน้าจนต้องยกมือขึ้นซับเหงื่อตัวเองเบา ๆ

"น้องคนนั้น!"

เสียงตะโกนดังขึ้น ทำเอาหนูดีที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อตัวเองอยู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"หนูเหรอคะ?"

"ใช่! ลุกขึ้นมา"

หนูดีถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะลุกออกจากแถว เสียงหัวเราะของเพื่อนปีหนึ่งดังขึ้นประปรายเมื่อเห็นเธอเดินออกไปยืนด้านหน้า

"ชื่ออะไร?"

"หนูดีค่ะ"

"พูดดังๆ!"

"หนูดีค่ะ!"

"ไม่ชัด!"

"หนูดีค่ะ!" หนูดีสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วตะโกนอีกครั้ง

"เอาล่ะหนูดี วันนี้พี่ให้สิทธิ์เลือกเพลงหนึ่งเพลง แล้วออกมาเต้นให้เพื่อนดู"

"หา?" เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที เมื่อเห็นหนูดีทำหน้าเหวอ

"พี่คะ.....หนูเต้นไม่เป็น"

"ไม่เป็นก็ต้องเต้น!"

"แต่....."

"หรือจะให้พี่เลือกเพลงให้?"

หนูดีเม้มปาก แน่นอนว่าสุดท้ายก็ต้องเดินออกไปกลางลานอย่างเสียไม่ได้ เสียงเพลงเริ่มดังขึ้น เธอจึงเริ่มขยับตามจังหวะแบบเก้ๆ กังๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

“หน้าตาก็สวย แต่สเต็ปเต้นไม่ได้เรื่องเลยหนูดี” โบว์เอ่ยแซว หนูดีได้ยินเสียงเพื่อนชัดเจนทำเอาใบหน้าร้อนฉ่าไปหมดด้วยความอับอาย

“คนอะไร ขนาดเต้นไม่เป็นก็ยังน่ารัก” เสียงแซวของหนุ่ม ๆ ดังขึ้น เพลงเชียร์ความยาวไม่ถึงห้านาที แต่ทว่าสำหรับหนูดีกลับรู้สึกเหมือนนานเป็นชั่วโมง

ตึง!

เสียงกลองหยุดลงหลังจากจบเพลง หนูดีหลังจากเต้นเก้ ๆ กัง ๆ จบก็หอบหายใจแรงออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน ทว่ายังไม่ทันจะได้เดินกลับเข้าที่ ก็ถูกเหล่ารุ่นพี่รั้งตัวเอาไว้

“เดี๋ยว ๆ จะไปไหนคนสวย มันยังไม่จบเลยนะ”

“คะ?” หนูดีทำตาโตด้วยความตกใจเมื่อคิดว่าจะต้องโดนให้เต้นอีกเธอก็รีบส่ายหน้า เพื่อน ๆ ต่างหัวเราะชอบใจกันใหญ่ด้วยความเอ็นดู

“เอาอีกเพลง ๆ ๆ”

เสียงเชียร์ดังขึ้นไม่หยุด แต่แล้ว เสียงหัวเราะบางส่วนกลับค่อยๆ เบาลง เมื่อมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นกลางวงเชียร์

ตึก

ตึก

ตึก

ร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะสีแดงเลือดหมูหยุดอยู่ข้างสนาม เฮดว้ากคนดังเพิ่งเดินออกมาจากอาคารกิจกรรมพร้อมเอฟและเพื่อนอีกสองคน

“....................” สายตาคมจ้องมองไปกลางสนาม ภาพที่ได้เห็นก็คือร่างบางที่แสนคุ้นเคยของใครบางคนกำลังเต้นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แต่ถึงอย่างนั้นพวกผู้ชายที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างก็หยุดมองเธอ พร้อมหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

กึก!

ขวดน้ำในมือหนาถูกกำแน่นขึ้นทันที เอฟที่เดินตามหลังมาเกือบชนเข้ากับแผ่นหลังกว้าง

"ไอ้ริว หยุดทำไมวะ?"

ไม่มีคำตอบจากปากชายหนุ่ม คิริวยังคงมองภาพนั้นอยู่ หนึ่งในรุ่นพี่ตะโกนแซวหนูดีขึ้นมาดังก้อง

"น้องหนูดีเต้นดีๆ หน่อยครับ!"

หนูดีหลุดหัวเราะออกมาอย่างอายๆ ภาพนั้นทำให้คิริวเบือนหน้าหนีทันทีด้วยความหงุดหงิด แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ทนไม่ไหว ต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง

ปึก!

ขวดน้ำถูกวางลงบนโต๊ะข้างตัวแรงกว่าปกติจนเกิดเสียงดัง เอฟหรี่ตามองพฤติกรรมแปลกๆ นั้น

"มึงเป็นอะไร?"

"เปล่า" คิริวตอบสั้นๆ แล้วสาวเท้าเดินต่อ ทว่าเดินได้ไม่ถึงสิบก้าวเขาก็หยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง สายตาคมหันกลับไปมองลานกิจกรรม หนูดียังคงเต้นอยู่ และผู้ชายคนเดิมก็ยังคงจ้องมองเธอไม่วางตา

กึด!

คิริวกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปตรงนั้นทันที

"อ้าว ไอ้นี่....."เอฟมองตามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

คิริวเดินตรงเข้าไปกลางวงโดยไม่สนใจสายตาใครทั้งสิ้น รุ่นพี่คนหนึ่งหันมาเห็นเขา สีหน้าพลันเปลี่ยนไปทันที

"อ้าวคิริว?"

คิริวไม่ตอบ เขาเดินผ่านทุกคนไปหยุดลงตรงหน้าหนูดี หญิงสาวที่กำลังขยับตามเพลงชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าที่ฉายรอยยิ้มบาง ๆ อยู่พลันหุบยิ้มลงทันที

"คุณมาทำอะไร?"

คิริวปรายตามองเธอ จากนั้นก็ตวัดสายตาคมกริบมองไปรอบบริเวณ บรรยากาศพลันเย็นเยือกขึ้นทันที

"พอ" คำสั้นๆ หลุดออกมาจากปากหยัก

"อะไรคะ?"

"พอแล้ว"

"พี่เขาให้ฉันเต้นค่ะ"

"ฉันบอกให้พอ"

"คุณเป็นอะไรของคุณ?" หนูดีขมวดคิ้วทันที

คิริวไม่ตอบเธอ แต่กลับหันไปมองรุ่นพี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างแทน สายตาคมที่เอาแต่จ้องมองนิ่งทำเอาอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง

"กิจกรรมรับน้องต้องทำถึงขนาดนี้?" น้ำเสียงไม่ได้ตวาดดัง แต่เย็นชาจนคนฟังรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล

"เอ่อ.....จริงๆ ก็แค่ให้ทำกิจกรรมสนุกๆ" รุ่นพี่รีบยกมือขึ้นปฏิเสธ ถึงจะงงนิดหน่อยที่มันก็เป็นแค่กิจกรรมสันทนาการทั่วไปเหมือนเคย แต่ทำไมเฮดว้ากคนดังถึงทำเหมือนเป็นเรื่องใหญ่โตขนาดนี้

คิริวไม่พูดต่อ เพียงแค่หันกลับมาจ้องหนูดี สายตาคู่นั้นเลื่อนไปหยุดอยู่ตรงใบหน้าที่แดงระเรื่อของเธอ ใบหน้าขาวใสแดงซ่านที่มีเหงื่อเกาะตามไรผม ก่อนสายตาจะหยุดลงที่เสื้อนิสิตสีขาวที่ตอนนี้เปียกซึมไปด้วยเหงื่อจนเห็นซับใน พอเห็นแบบนั้น คิ้วเข้มก็ขมวดขมวดมุ่นทันที

"กลับไปนั่ง"

"แต่กิจกรรมยังไม่จบ....."

"หนูดี" เสียงทุ้มราบเรียบ แต่ทว่าแฝงไปด้วยความกดดัน

"คุณคิริว”

“นี่คณะบริหารนะคะ ไม่ใช่คณะวิศวะของคุณ" หนูดีจ้องสบตาคนสูงกว่านิ่ง

กึก!

คิริวขบกรามแน่น แต่ทว่าเลือกที่จะไม่ต่อล้อต่อเถียงต่อ ชายหนุ่มหมุนตัวไปคว้าขวดน้ำจากโต๊ะข้างสนาม แล้วโยนใส่มือเธอแทน

ฟึบ!

"อะไรคะ?" หนูดีเลิกคิ้วมองขวดน้ำในมือด้วยความไม่เข้าใจ

"ดื่ม"

"ฉันไม่หิวน้ำ"

"งั้นก็ถือไว้"

พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้หนูดีถือขวดน้ำยืนอยู่กลางลานกว้างด้วยสีหน้างุนงง

 ".....อะไรของเขา?"

เสียงหัวเราะดังมาจากด้านหลัง เอฟเดินตามคิริวมาทัน ก่อนจะเอื้อมมือคว้าไหล่เพื่อนไว้

"มึงเป็นบ้าอะไร จะไปขัดกิจกรรมของคณะอื่นเขาทำไมวะ"

“เป็นห่วงน้องสาวหรอ?”

ผลัก!

คิริวปัดมือเพื่อนออกอย่างหงุดหงิด

"แค่รำคาญ"

"รำคาญอะไร?"

"เสียงดัง"

เอฟเหลือบมองกลับไปยังลานกิจกรรมรอบ ๆ ไม่ว่าจะที่ไหน ๆ ในมหาวิทยาลัยตอนนี้เสียงต่างก็ดังเหมือนกัน

"อ๋อ....." เอฟลากเสียงยาว

"อะไร" คิริวหยุดเดินแล้วหันมาตวัดสายตามองเพื่อนที่เอาแต่ยิ้มล้อเลียน

"เปล๊า" เอฟยกมือขึ้นสองข้างทันที แต่ริมฝีปากกลับกลั้นยิ้มไม่อยู่ คิริวจ้องเพื่อนอยู่สองวินาที ก่อนจะเดินสะบัดหน้าหนีไป

ปัง!!

ประตูห้องสโมสรถูกผลักปิดอย่างแรงจนดังก้องไปทั้งอาคาร เอฟที่เดินตามมาถึงกับสะดุ้ง

"เหี้ย!.....ประตูผิดอะไร?"