CHAPTER 04

ในที่สุดค่ำคืนของงานเลี้ยงต้อนรับน้องปีหนึ่งที่คณะก็มาถึง ฉันกับเพื่อนไม่ได้ตื่นเต้นกับงานนี้เท่าไหร่แต่ก็มาถึงเป็นกลุ่มแรกๆ

หรือจะเรียกว่าตื่นเต้นไหมก็ไม่รู้

ฉันอยู่ในชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวกับกระโปรงสั้นเหนือเข่า โชว์ผิวขาวใสอมชมพู ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางยี่ห้อดังด้วยฝีมือช่างแต่งหน้ามืออาชีพอย่างแก้มเพื่อนรัก ที่เสกให้ฉันกลายเป็นเหมือนนางฟ้าในค่ำคืนนี้

“มึงๆ มาแล้ว” แก้มสะกิดไหล่ ฉันหันไปมองที่ทางเข้า

ในที่สุดความอดทนของฉันก็สิ้นสุดลง เมื่อคนที่ฉันรอเดินเข้ามาในงาน ร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีดำสนิททั้งตัว เสื้อเชิ้ตด้านในปลดกระดุมลงสองเม็ด เผยให้เห็นแผ่นอกขาวไร้ขนทำให้หัวใจฉันพองโตเต้นไม่เป็นจังหวะ

ทุกสายตามองไปที่เขาเป็นจุดเดียวด้วยความหลงใหลโดยที่เขาไม่ได้ทำอะไร รวมถึงฉันที่เป็นหนึ่งในนั้น

เหมือนโลกทั้งโลกหยุดหมุน มีเพียงย่างก้าวของเขาเท่านั้นที่เคลื่อนไหว ใบหน้าหล่อเหลาดูสุขุม แต่ก็แอบซ่อนรอยยิ้มเล็กมุมปากเป็นผู้ชายอบอุ่นที่น่าค้นหา ตอนนี้ฉันรู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมดแล้ว

“อิเค้ก”

“...” เงียบ

“อิส้มเค้ก”

“…” เงียบ

“อิเค้กส้ม!” แก้มตะโกนใส่หูทำให้ฉันสะดุ้งหลุดจากภวังค์ความฝันกลับมายังโลกความเป็นจริง

“อะไร!” ฉันหันไปมองแก้มด้วยความขัดใจที่ถูกขัดจังหวะ

“อ่ะ เอาไว้เช็ดน้ำลาย” แก้มยื่นทิชชูมาให้

“อิบ้า ไม่ได้ขนาดนั้นสักหน่อย”

“ส้มๆ” แคร์สะกิดไหล่ฉันอีกคน

“มีอะไร?”

“เมื่อกี้กูว่ากูเห็นเขามองมึงด้วย”

“หืม จริงเหรอ?” ฉันตื่นเต้นรีบหันไปมองทางร่างสูง เขาก็ยืนคุยกับเพื่อนปกติไม่เห็นจะชายตามามองฉันเลยสักนิด

“ไม่เห็นเขาจะมองกูเลย”

“ไม่ จริงๆ เมื่อกี้กูเห็นเขามองมึงจริงๆ”

“เมิงงงง~” ฉันลากเสียงยาว แก้มกับแคร์หันมามอง

“พวกมึงว่ากูสวยป่ะ?” ฉันถามเพราะเริ่มไม่มั่นใจตัวเอง

แต่งตัวมาเต็มขนาดนี้แต่รุ่นพี่ไม่มองแม้แต่หางตา ฉันไม่สวยหรือเขาไม่สน หรือเขาไม่มองหญิง ฉันคิดไปต่างๆ นานา

“ฮืม ถ้ามึงไม่สวยแล้วใครจะสวยคะ ทั้งคณะมีมึงนี่แหละสวยสุด เชื่อกู กะเทยไม่เคยโกหก ถ้าจับไม่ได้”

“ดีๆ สิมึง”

“มั่นใจตัวเองหน่อย มึงไม่เคยเป็นแบบนี้นะ” แคร์เตือนสติ

จริงอยู่เมื่อก่อนฉันเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาก และไม่เคยประหม่าแบบนี้มาก่อน แต่พอมาเจอพี่ว้ากคนนี้ไม่รู้ความกล้าของฉันหายไปไหนหมด

“ลุยเลยมึง” แก้มยัดกล่องของขวัญที่ฉันเตรียมมาใส่ในมือ ผลักหลังให้ฉันเดินไปหาเขา

ขาสองข้างของฉันก้าวเดินรู้สึกถึงความไม่มั่นคง มันสั่นจนฉันเกือบจะล้มจากส้นสูง ยิ่งเข้าใกล้รุ่นพี่เท่าไหร่จังหวะการก้าวเท้าของฉันก็ยิ่งสั้นลงเท่านั้น

ฉันหันกลับไปมองเพื่อนเหมือนขอกำลังใจ

“เข้าเลยไป” แก้มขยับปากพูดให้ฉันเดินเข้าไป พร้อมกับสะบัดมือไล่

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า มือที่ถือกล่องของขวัญสั่นเล็กน้อย

ในที่สุดฉันมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเขา เมื่อมาอยู่ใกล้ๆ ถึงรู้ว่าเขาตัวสูงมากแค่ไหน ขนาดฉันที่ใส่ส้นสูงยังไม่ถึงไหล่เขา

หวังว่าคืนนี้เขาจะไม่ตะคอกใส่หน้าฉันอีกนะ

“พี่พายุคะ” ฉันเรียกด้วยเสียงใส เขาหันมาด้วยใบหน้าหล่อเหลาและดูสุขุมทำให้หัวใจฉันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แทบจะหลุดออกมาจากอก

มองไกลว่าหล่อแล้ว มองใกล้ยิ่งหล่อกว่า

“…” เขาเลิกคิ้วมองฉันคงประมาณว่ามีอะไร

“ฉันชื่อเค้กส้มนะคะ เป็นน้องรหัสของพี่ค่ะ” ฉันแนะนำตัวเองอย่างเคอะเขิน พยายามซ่อนความตื่นเต้นไว้

ฉันส่งยิ้มให้เขา สายตาสื่อความหมาย ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นคงติดบ่วงเสน่หาของฉันไปนานแล้ว แต่กับพี่ว้ากตรงหน้าทำไมเขานิ่ง นิ่งจนฉันประหม่าขึ้นมาอีกครั้ง

‘พูดอะไรผิดหรือเปล่านะ’ ฉันคิด

“ครับ” เขาตอบ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง

คำว่า ‘ครับ’ ของเขาทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมา อย่างน้อยเขาก็คุยกับฉัน

“คือว่าเค้ก อยากจะมาขอโทษพี่ยุเรื่องวันนั้นค่ะ ที่เค้กตะโกนใส่พี่ยุ เค้กขอโทษจริงๆ นะคะ” ฉันขอโทษจากใจจริง ทำหน้าสำนึกผิดเรียกคะแนนสงสาร แถมยังถือวิสาสะเรียกชื่อเล่นของเขาโดยที่ไม่ได้ขอ เหมือนสนิทกันมานานทั้งที่จริงไม่ใช่

กิจกรรมรับน้องวันนั้นฉันเผลอตะโกนใส่เขา จนถูกพี่ว้ากปีสองด่าจนหูชา ที่แท้เพราะเขาเป็นลูกของอธิการบดีทุกคนในคณะจึงเกรงใจเขา แถมพี่ว้ากปีสองยังสั่งให้ฉันกับเพื่อนเป็นจิตอาสานานหนึ่งอาทิตย์เพื่อเป็นการลงโทษ

“ไม่เป็นไรครับ” เขาตอบสั้นๆ เหมือนถามมาตอบไปจนฉันเริ่มหมดมุก

“อ้อ นี่ค่ะ ของขวัญสำหรับพี่ยุ เค้กทำมาให้โดยเฉพาะเลยนะคะ” ฉันยื่นกล่องขวัญให้ พยายามอย่างมากเพื่อบังคับมือไม่ให้สั่น ใบหน้าของฉันยังคงเปื้อนยิ้มเหมือนนางสาวไทยที่ยิ้มตลอดเวลาจนเหงือกจะแห้ง

เขายื่นมือออกมารับกล่องของขวัญทำให้ปลายนิ้วของเราสัมผัสกัน ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบดึงมือกลับ

‘ยัยบ้าเอ๊ย ทำอย่างกับไม่เคยโดนตัวผู้ชาย’ ฉันก่นด่าตัวเองในใจ แต่มันคงแสดงออกมาทางสีหน้า เพราะฉันสัมผัสได้ว่าร่างสูงเหมือนจะถอยห่างเพื่อเว้นระยะห่าง

ฉันชะงักเมื่อรู้ตัวว่าทำพลาดไปอย่างแรง ก่อนจะเงยหน้ามองเขาด้วยแววตารู้สึกผิด

แทนที่จะมาทำให้เขาเข้าใกล้ แต่ดันมาทำให้เขาถอยห่าง

“ขอบคุณครับ” พี่พายุรับกล่องของขวัญไปไว้ในมือ แล้วการสนทนาของเราก็ยังคงเป็นแบบเดิมคือถามมาตอบไปจนฉันไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

“ถ้าอย่างนั้น...ขอให้รุ่นพี่สนุกกับค่ำคืนนี้นะคะ เค้กไม่รบกวนแล้วค่ะ”

ไม่รู้อะไรดลใจทำให้ฉันพูดประโยคนั้นออกไป คิดแล้วอยากจะตบปากตัวเองแรงๆ หรือเป็นเพราะความประหม่าที่ทำให้ฉันต้องเดินคอตกกลับมานั่งที่โต๊ะตามเดิม

“เป็นไงบ้างมึง?” แก้มถามอยากรู้อยากเห็นเต็มทีเมื่อเห็นฉันเดินมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ

“มึงดูหน้ากูก่อนไหม ค่อยถาม” ฉันตอบด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันรู้สึกว่าตัวเองขาดความมั่นใจและเสียหน้าได้ขนาดนี้

ทำไมมันยากจังน่ะ ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่

“กูว่าแล้วเชียว พี่เขาต้องยังโกรธมึงอยู่แน่ๆ”

“แต่กูก็ขอโทษเขาไปแล้วน่ะ เขาก็บอกว่าไม่เป็นไร”

“อิเค้ก! ศัพท์กะเทยไม่เป็นคือเป็นน่ะมึง”

“แต่พี่เขาไม่ได้เป็นกะเทยเขาจะพูดศัพท์กะเทยเหมือนมึงทำไม” แคร์บอกพร้อมส่ายหน้าให้กับความคิดนิ่มๆ ของเพื่อน

“เออจริง หรือเขาจะเป็นเกย์วะมึง” แก้มยังคงพูดต่อเหมือนจะพยายามยัดเยียดความเป็นเกย์หรือไม่ก็กะเทยให้พี่พายุ

“มึงสองคนหยุดพูดก่อนได้ไหม กูยิ่งเครียดๆ อยู่”

ผลที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะความประหม่าของฉันเองทั้งนั้น ถ้าฉันไม่ตกใจจนเผลอทำอะไรแบบนั้นออกไป เขาก็คงไม่ถอยห่างฉันแบบนี้

“เขาดูเย็นชาจริงๆ แหละมึง” ฉันทอดเสียงเศร้าเหมือนเริ่มถอดใจ นี่ขนาดครั้งแรกยังล่มไม่เป็นท่าแบบนี้ ครั้งต่อไปฉันจะเริ่มยังไง แถมคำพูดที่เขาพูดกับฉันก็นับคำได้ไม่ถึงสิบคำเลยมั่ง

“เอาน่ามึง นี่แค่เริ่มต้น ตราบใดที่มึงยังเรียนอยู่ที่นี่ มึงต้องได้เขาแน่เชื่อกู ฟันธง!” แก้มปลอบใจ

“ด้านได้อายอดนะมึง” แคร์ตบไหล่ฉันปลอบใจอีกคน

“พ่อของลูกจะเอาป่ะละ”

“เอาสิ!! สู้เว้ย!” ฉันทำท่าให้กำลังใจตัวเอง ฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง ก็อย่างที่เพื่อนบอกวันนี้แค่เริ่มต้น ถ้ายอมแพ้ตั้งแต่เริ่มก็เท่ากับว่าขาข้างหนึ่งของฉันก้าวไปอยู่บนคานเรียบร้อยแล้ว