CHAPTER 05

1 ปีผ่านไปไวเหมือนโกหก

ตอนนี้ฉันอยู่ปีสองแล้วและตัดสินใจย้ายมาอยู่หอพักด้านใน เพราะต้องเรียนเยอะขึ้นจึงไม่ค่อยมีเวลาแถมจะไปไหนมาไหนก็สะดวก

อีกอย่างหนึ่งปีที่ผ่านมาความสัมพันธ์ของฉันกับรุ่นพี่ไม่คืบหน้าเลย เจอหน้ากันที่คณะก็นับครั้งได้ อย่างน้อยการที่ฉันย้ายมาอยู่หอพัก ก็อาจเพิ่มโอกาสให้ฉันได้ใกล้ชิดเขามากขึ้น

“อิเค้ก มึงหอบอะไรมาเยอะแยกเนี่ย” แก้มบ่นขณะลากกระเป๋าใบใหญ่ของฉันขึ้นบันได

“อย่าบ่นน่ามึง เดี๋ยวกูพาไปเลี้ยงชาบู”

“อะเค๊” แก้มทำเสียงอ่อน

โชคดีที่พ่อของฉันมีเส้นสายในมหาลัยจึงทำให้ฉันได้อยู่ห้องพักที่ดีที่สุด และไม่ต้องไปอยู่ร่วมกับรูมเมทคนอื่น

หลังจากเก็บข้าวของในห้องเสร็จ ฉันก็พาเพื่อนสองคนมาที่สนามบาส

“อิเค้ก! ไหนบอกจะพาไปกินชาบู แต่พาพวกกูมาที่นี่เนี่ยนะ”

“ใจเย็นๆ มึงหิวแล้วเหรอ”

“แวะมาหาผู้ก่อนอีกตามเคย” แคร์นิสัยพูดน้อยต่อยตรงรู้ทัน ฉันยิ้มก่อนจะหันไปย่นจมูกใส่เพื่อน

เป็นอันรู้กันว่าตอนเย็นหลังเลิกเรียน ทุกครั้งที่ฉันมีเวลาว่าง จะต้องมานั่งดูรุ่นพี่ซ้อมบาสที่นี่เป็นประจำเพื่อส่งเสียงเชียร์ และค่อยส่งสายตาบอกความในใจที่ไม่เคยส่งไปถึงให้เขาได้รับรู้

“มึงๆ ดูนั่น” แก้มชี้ไปที่กลุ่มรุ่นน้องผู้หญิงปีหนึ่งที่ส่งเสียงเชียร์พี่พายุอย่างออกนอกหน้านอกตา และหนึ่งในนั้นมีผู้หญิงร่างเล็กหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง เดินถือขวดน้ำเย็นไปให้พี่พายุของฉันข้างสนาม

“มึงๆ มันจับมือพี่พายุด้วย” แก้มพูดต่อทำให้เลือดในกายฉันเดือดปุด

พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีที่แล้วในงานเลี้ยงคืนนั้น ถ้าวันนั้นฉันกล้าจับมือเขา วันนี้ฉันอาจจะไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ แต่ได้ไปยืนอยู่ข้างเขาแทน

“อิน้องชะนีคนนี้ มันร้าย!”

“!!!” ฉันกำมือแน่น

“น่ารักด้วยนะมึง” แคร์พูดเมื่อเห็นใบหน้าสวยหวานของรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้น ที่อยู่ในชุดนิสิตสีขาวกระโปรงทรงพลีท

“เออนั่นดิ เด็กกว่าด้วย”

“พวกมึงอ่ะ!”

“เออๆ สวยสู้มึงไม่ได้” แก้มรีบปลอบแต่ฉันรู้ว่าสีหน้าแบบนี้คือเสแสร้งแกล้งทำเพื่อให้ฉันสบายใจ

ฉันนั่งดูการซ้อมบาสของรุ่นพี่บนอัฒจันทร์ด้วยสีหน้าบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ แต่น้องปีหนึ่งคนนั้นกลับได้นั่งอยู่ข้างสนาม คอยเสิร์ฟน้ำเสิร์ฟผ้าเย็นให้กับรุ่นพี่ที่มาซ้อมอยู่ไม่ห่าง ทำให้ฉันหันกลับมามองตัวเองและรู้สึกน้อยใจ สิ่งที่ฉันทำได้ก็แค่นั่งมองเขาอยู่ไกลๆ ต่างกับผู้หญิงคนนั้นที่ได้ใกล้ชิดเขา

หลังจากซ้อมบาสเสร็จพี่พายุก็เดินไปขึ้นบิ๊กไบค์คู่ใจเตรียมจะกลับ ชั่วขณะหนึ่งสายตาของฉันก็หันไปสบสายตากับเขาพอดี

เขากำลังมองฉัน?

แต่ก็เหมือนเดิมเขายังคงรักษามาตรฐานความเย็นเหมือนตู้เย็นเบอร์ห้าที่ไม่เคยถอดปลั๊กจนฉันแทบจะถอดใจแทน

“อิเค้ก ป่ะ ไปจัดการมัน” พูดจบแก้มก็ดึงมือฉันเดินลงมาจากอัฒจันทร์ ตรงไปหากลุ่มรุ่นน้องปีหนึ่ง

“น้องคะ น้องคะ!!” แก้มเรียก

“พี่เรียกหนูเหรอคะ?” น้องปีหนึ่งคนนั้นหันกลับมาทำหน้างงๆ ชี้นิ้วไปที่ตัวเอง

“ค่ะ...น้องนั่นแหละ พวกพี่ขอคุยอะไรด้วยหน่อย” แก้มกรีดนิ้วชี้ไปรุ่นน้องปีหนึ่งคนนั้น

“…” ฉันยืนกอดอกมองด้วยสายตาหยิ่ง ตอนนี้เบ่งได้เพราะอยู่ปีสองแล้ว

“รุ่นพี่มีอะไรจะพูดกับหนูเหรอคะ”

“น้องรู้ไหมว่าพี่เป็นใคร” ฉันยิงคำถามตรงประเด็นใส่ทันทีโดยไม่อ้อมค้อมเพราะไม่อยากเสียเวลา

“ไม่รู้ค่ะ” รุ่นน้องคนนั้นตอบพร้อมกับส่ายหน้า

“พี่ชื่อเค้กส้มน่ะ พี่เป็นแฟน....ของพี่พายุ” ฉันเน้นคำว่าแฟนเสียงดังฟังชัด

“พี่เป็นแฟน! ของพี่พายุจริงเหรอคะ?” น้องคนนั้นก็ถามกลับด้วยสีหน้าแปลกใจสุดขีด แถมยังเน้นคำว่าแฟน ทำให้ฉันหน้าตึงคิ้วกระตุก นางร้ายไม่เบา

“หนูลูก ดูปากพี่นะคะ เขาเป็นแฟนกันค่ะ” แก้มชี้ปากตัวเองพูดเน้นทีละประโยคเพื่อยืนยันอีกเสียง ให้รุ่นน้องคนนั้นเข้าใจ

“พี่ไม่ชอบใจเลยที่น้องทำแบบนั้น” ใช่! ฉันไม่ชอบใจจริงๆ ที่บังอาจมาจับมือพี่พายุของฉัน

“หนูขอโทษค่ะ หนูไม่รู้ว่าพี่พายุมีแฟนแล้ว” รุ่นน้องพูดพร้อมกับยกมือไหว้ขอโทษ แต่สีหน้าไม่ได้รู้สึกผิดอย่างที่พูดจริงๆ

“ไม่รู้ไม่เป็นไร ต่อไปจะได้รู้ไว้”

“ถ้าอย่างนั้น...งานเลี้ยงที่คณะคืนนี้ พี่ก็จะมาพร้อมกับพี่ยุใช่ไหมคะ” รุ่นน้องปีหนึ่งพูดสีหน้าเหมือนกำลังท้าทาย แถมยังกล้าเรียกว่าชื่อเล่นพี่พายุเหมือนสนิทสนมกันอีก ส่วนงานเลี้ยงที่ว่าคืองานเลี้ยงต้องรับน้องปีหนึ่งที่จัดขึ้นที่คณะทุกปี

“ค่ะ! พี่ก็ต้องไปพร้อมกับแฟนพี่อยู่แล้ว”

“งั้นก็ดีค่ะ หนูจะรอพี่กับพี่ยุอยู่ที่งานนะคะ”

“!!!”

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ...รุ่นพี่” รุ่นน้องยกมือไหว้พร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเดินไปหากลุ่มเพื่อน

“ร้ายจริงๆ” แคร์พูดเพราะรุ่นน้องคนนั้นนอกจากจะไม่กลัวพวกเราแล้วแถมยังมาท้าทายอีก

“พวกมึง กูจะทำยังไงดีวะ”

ถ้าน้องคนนั้นไม่เห็นฉันเข้างานพร้อมกับพี่พายุ นางคงไม่เชื่อแน่ว่าเป็นแฟนกันจริงๆ

ฟิววว ~

เสียงสายลมพัดใบไม้แห้งปลิวผ่านหน้าเราสามคนที่ตกอยู่ในภวังค์ความเงียบ เพราะกำลังใช้ความคิดหาแผนการที่จะทำให้ฉันได้ไปงานเลี้ยงพร้อมพี่พายุ

“มึง! กูคิดออกแล้ว”

“ห๊ะ! จริงเหรอ ยังไงมึง?” ฉันหันขวับไปถามด้วยความตื่นเต้น

“แต่แผนนี้มันเสี่ยงหน่อยนะ” แก้มบอกสีหน้ากังวล

“พูดมาเลย” ถึงมันจะเสี่ยงฉันก็ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะไม่ได้เสียหน้า พูดไว้ขนาดนั้นแล้วถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ใช่เค้กส้ม

“อย่างนี้นะมึง...ซุบซิบๆ...” พวกเราสามคนกอดคอกันล้อมวงโดยมีแก้มเป็นผู้บัญชาการกระซิบบอกแผนการค่ำคืนนี้

ฉันยิ้มเมื่อได้ยินแผนทั้งหมด เพื่อนรักไม่เคยทำให้ผิดหวังและแผนนี้ต้องได้ผล เสียดายน่าจะคิดได้ตั้งแต่ปีที่แล้ว...