CHAPTER 03

วันต่อมาที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งในมหาลัย

“แก้มมึงต้องช่วยกูนะ” ฉันทำสีหน้าอ้อนวอน เขย่าแขนบึกบึนของเพื่อนรักร่างใหญ่ที่กำลังยกแก้วน้ำหวานขึ้นดื่ม

“โอ๊ย!!! อะไรอิเค้ก ชานมกูจะหกหมดแล้วเนี่ย” แก้มหันกลับมาแว้ดใส่ พยายามประคองแก้วชานมในมือไม่ให้หก

“มึงต้องช่วยกูสืบประวัติพี่ว้ากคนนั้น”

“ฮึๆ” แก้มหัวเราะเสียงต่ำสร้างความมึนงงให้ฉันกับแคร์ว่ามันหัวเราะทำไม

“ไม่ตลกนะมึง”

“ที่กูขำไม่ใช่เพราะตลกมึง แต่ขำเพราะกูไปสืบมาแล้วต่างหาก ตั้งแต่กูรู้ว่าจะมาเรียนที่นี่กูก็เสิร์ชหาผู้ก่อนเลยจ้ะ ฮ่าๆ” แก้มหัวเราะสีหน้าเหมือนภูมิใจตัวเองที่มีข้อมูลผู้ชายในสต๊อก

ถ้าไม่ติดว่าเป็นร้านกาแฟฉันคงกรี๊ดแล้วกระโดดเข้าไปกอดเพื่อนรักให้รางวัลสักฟอดไปแล้ว เพราะการเสิร์ชหาผู้ของมันครั้งนี้มีประโยชน์กับฉันมาก

“เขาชื่อพี่พายุอยู่ปีสาม ชมรมบาส บ้านรวยมาก! พ่อเป็นอธิการบดีมหาลัยเชียวนะมึง” แก้มเล่าประวัติคร่าวๆ ของเขาให้ฉันฟัง

“แล้วมึงรู้อะไรไหม เขาเป็นพี่รหัสมึงด้วย”

ประวัติอย่างอื่นของเขาที่แก้มเล่ามาก่อนหน้านี้ฉันแทบจำไม่ได้เมื่อคำว่าพี่รหัสกระแทกใจฉันอย่างแรงลืมเรื่องอื่นไปจนหมด

“เขาเป็นพี่รหัสกูจริงเหรอ มึงไม่ได้หลอกกูใช่ไหม?”

“แหกตาดูเองค่ะ” แก้มเอามือถือขึ้นมาเปิดเว็บไซต์คณะหน้ารายชื่อนิสิตชายปีสาม นายพายุ ทรัพย์เจริญกิจ รหัสนิสิต xxxx

“เฮ้ย จริงด้วยมึง” ฉันดีใจเหมือนถูกหวยเมื่อรู้ว่าเขาเป็นพี่รหัสของฉันจริงๆ ความหวังก็เริ่มมีมากขึ้น แต่จะมากขึ้นไปอีกหากเขายังโสด

“พี่เขายังไม่มีแฟนใช่ไหม”

“เท่าที่รู้มา ยังไม่มีนะ” แก้มตอบแต่ฉันก็ยังไม่คลายกังวล

“แน่ใจนะ” ฉันถามย้ำอีกครั้ง ถึงฉันจะเป็นคนที่อยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่ฉันก็ไม่ชอบแย่งของของใคร

“แน่ใจล้านเปอร์เซ็นต์ มึงก็รู้ข่าวกูไม่เคยมั่ว”

“...” ฉันยิ้มในหน้าแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ เพราะคนที่มีบุคลิกดีอย่างพี่พายุเนี่ยน่ะจะไม่มีแฟน เป็นไปได้ยังไง หรือว่าเขาไม่ชอบผู้หญิง

“เอาน่าอย่าคิดเยอะ มึงควรจะเอาเวลาไปคิดหาวิธีเข้าใกล้พี่เขาจะดีกว่าน่ะ”

“อืม” ฉันพยักหน้าคล้อยตาม สลัดความคิดเรื่องอื่นทิ้งไปเปลี่ยนมาโฟกัสเรื่องหาโอกาสเข้าใกล้พี่รหัส

“นี่พวกมึง จะไปหาชุดกันได้รึยัง” จู่ๆ แคร์ก็พูดขึ้น ทำให้ฉันกับแก้มต่างหันไปมอง ย่นคิ้วด้วยความงงว่าไปหาชุดอะไร แคร์กลอกตามองบนก่อนจะถอนหายใจ

“คุยแต่เรื่องผู้ จนลืมเรื่องงานเลี้ยงที่คณะสินะพวกมึง”

“เออจริงด้วย! ลืมสนิทเลย” ฉันอุทานออกมา งานเลี้ยงต้อนรับนักศึกษาปีหนึ่งที่จะจัดขึ้นคืนนี้

โอกาสของฉันมาถึงแล้วรวดเร็วราวกับติดจรวด คืนนี้แหละฉันจะเริ่มปฏิบัติการสานความสัมพันธ์กับพี่ว้ากปีสาม ฉันยิ้มอย่างมีเลศนัย

ว่าแต่ฉันจะเอาอะไรไปเป็นของขวัญให้พี่พายุเพื่อกระชับความสัมพันธ์ดี เวลาแค่นี้คิดอะไรไม่ออกเลยสมองตื้อไปหมด แต่ก็ไม่อยากเกินความสามารถของคนหัวไวอย่างฉันจะคิดออก

“พวกมึง กูมีธุระด่วนต้องไปทำ เอาไว้ช่วงบ่ายค่อยไปดูชุดกันนะ” ฉันหันไปบอกแก้มกับแคร์เมื่อคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาได้

“อ้าว ทำไมไม่ไปตอนนี้ กูอยากไปแล้วเนี่ย”

“แล้วนั่นมึงจะไปไหน” แคร์ถามเมื่อเห็นฉันลุกออกจากเก้าอี้หินอ่อน

“เออน่าเดี๋ยวกูมา แป๊บเดียว” ฉันโบกมือก่อนจะเดินไปที่รถ

ฉันเดินเข้ามาในร้านทำกรอบรูป ยื่นมือถือให้เจ้าของร้านดูพร้อมกับบอกความต้องการที่อยากได้ ตอนนี้ใบหน้าฉันคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

บ่ายโมงตรงฉันมารับแก้มกับแคร์ที่คณะตามที่พูดไว้ เพื่อไปเดินห้างเลือกซื้อชุดที่จะใส่ไปงานเลี้ยงคืนนี้

“อิเค้ก เมื่อกี้มึงไปไหนมา” ขณะที่เดินดูชุดแก้มก็หันมาถามฉัน ทำให้แคร์หันมามองฉันด้วยอีกคน สายตาทั้งคู่จ้องเหมือนคาดคั้นเอาคำตอบ

“เออๆ กูไปร้านโฟโต้มา”

“มึงไปร้านโฟโต้ทำไม?” แก้มหรี่ตา

“กูไปสั่งทำกรอบรูปพิเศษเป็นของขวัญให้พี่ยุนะสิ”

“ฮึม!...ไวเหลือเกิ๊น!”

“คืนนี้กูจะเอาของขวัญนี่ไปให้เขา เพื่อจะได้หาเรื่องคุยต่อไง”

“เขาจะไม่เขวี้ยงใส่หน้ามึงเหรอ”

“อืม แคร์...พี่เขาคงไม่ทำขนาดนั้นหรอก”

พี่พายุเป็นคนสุภาพคงไม่ทำรุนแรงแบบนั้นกับผู้หญิงบอบบางอย่างฉันแน่นอน อีกอย่างคืนนี้ฉันก็ตั้งใจจะไปขอโทษเขาเรื่องวันนั้นอยู่แล้ว

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมงแก้มและแคร์ได้ชุดที่จะใส่ไปงานแล้วเหลือแต่ฉันที่ยังไม่รู้จะเลือกชุดไหน จะใส่ไปเจอรุ่นพี่ที่แอบชอบทั้งที ฉันก็ต้องเลือกให้ดีเพื่อให้เขาประทับใจตั้งแต่แรกเห็น

“ยังไงอิเค้ก สักที กูเหนื่อยแล้วนะ” แก้มบ่นปนรำคาญ เมื่อฉันมัวแต่เรื่องมากดูชุดนั้นชุดนี้ไม่ตัดสินใจเลือกสักที

“ยังไม่มีชุดไหนถูกใจเลย ถ้ากูรู้เร็วกว่านี้น่ะ กูสั่งตัดไปแล้ว” ฉันบอกน้ำเสียงเหนื่อยๆ เพราะเดินเข้าออกมาหลายร้านแล้วแต่ก็ยังไม่มีชุดไหนถูกใจสักที

“จ้ะ อิลูกคุณหนู” แก้มปรายตาจิกเหมือนประชดประชัน

“เดี๋ยวก่อนนะ กูว่ากูเจอแล้ว” ฉันยิ้มออกมาเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นชุดเดรสสายเดี่ยวสีดำกระโปรงลูกไม้ยาวเหนือเข่า ชุดนี้ต้องเข้ากับผิวขาวๆ ของฉันแน่

ฉันกำลังเดินไปที่ราวแขวนชุด แต่ก็มีมือของใครคนหนึ่งยื่นมาคว้าชุดนั้นตัดหน้าไปก่อน

“!!!” ฉันขมวดคิ้วหน้ายุ่งด้วยความขัดใจ หันไปมองคนที่หยิบชุดนั้นไป

“ขอโทษนะคะ ฉันมองชุดนี้ไว้แล้ว” ฉันบอกเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่จะเก็บอาการโมโหได้ เพราะฉันมองไว้ก่อนแล้วจริงๆ

“เอ๊ะ! แต่ฉันหยิบก่อนนะ” ผู้หญิงอายุน่าจะราวๆ สามสิบกว่าตอบกลับ และจะเอาชุดนั้นไปให้พนักงานร้านคิดเงิน

“ป้าคะ แต่เมื่อกี้หนูเห็นป้าดูชุดอื่นอยู่นะคะ แต่พอป้าเห็นว่าเพื่อนหนูกำลังจะเดินมาหยิบชุดนี้ ป้าก็รีบเดินมาแย่งตัดหน้า แบบนี้ไม่ดีเลยนะคะ” แก้มเรียกผู้หญิงคนนั้นว่าป้าทำให้เธอโกรธมาก

“ใครป้าเธอ!! ก็ฉันหยิบชุดนี้ก่อน มันก็ต้องเป็นของฉันสิ”

“มีอะไรกันเหรอคะคุณลูกค้า” พนักงานที่ดูแล้วน่าจะเป็นผู้จัดการร้านเดินเข้ามาเมื่อเห็นว่ากำลังจะเกิดเรื่อง

“พี่จะเอาชุดนี้ น้องเอาไปคิดเงินเลย” ผู้หญิงคนนั้นพูดพร้อมกับยื่นชุดให้พนักงาน

“ชุดนั้นราคาเท่าไหร่?” ฉันกอดอกหันไปถามพนักงาน เขาก้มดูป้ายราคา

“สี่พันห้าร้อยค่ะคุณลูกค้า”

“ฉันให้หกพัน”

“ฉันให้หกพันห้า เอาไปใส่ถุงเลยพี่รีบ”

“หมื่นหนึ่ง!” ฉันบอกราคาที่สูงโดดจากตอนแรก เพราะคนอย่างฉันเสียเงินไม่ว่าแต่เสียหน้าไม่ได้

“…” ผู้จัดการร้านมีสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะหันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่เมื่อได้ยินราคาที่ฉันเสนอไปก็หน้าซีดเผือด อ้าปากเหวอไปเลย

“ฮึ! ฉันไม่เอาก็ได้ ชุดก็ไม่สวยบริการร้านก็ไม่ดี ร้านแย่ๆ แบบนี้ฉันไปซื้อร้านอื่นกว่าดีกว่า” ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากร้าน

“เอาชุดนั้นแหละค่ะ” ฉันพยักหน้าให้พนักงานเอาไปคิดเงิน และฉันก็จ่ายในราคาที่บอกไว้จริงๆ

“เริ่ดมากอิเค้ก! มนุษย์ป้าต้องเจอแบบนี้”