LOGIN“ใส่เสื้อผ้าบ้างแอร์มันเย็นเดี๋ยวจะป่วย ใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวเดินไปเดินมาไม่หนาวเหรอ”
คุณตำรวจเดินตรงเข้าหาร่างกำยำของเด็กหนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนโยน นิ้วเรียวยาวแตะกรอบหน้าคมแผ่วเบาราวกับ ติดการแตะที่ใบหน้าของเรย์พราะวันนั้นคนหนุ่มตากฝนจนตัวซีดเย็นจัดราวกับไม่มีเลือด “ผมไม่ได้ออกไปไหน อยู่ห้องก็เปิดระเบียงรับลมผมไม่ป่วยง่ายหรอก คุณต่างหากออกไปทำงานข้างนอกบ่อย ผิวเนียนๆ เสียหมด” สองมือกอบกุมกล้ามท้องแข็งๆ ที่เอวร่างกายคุณตำรวจแน่นแต่ไหนมีแค่เขาเท่านั้นที่รู้ดี แค่ได้ลองครั้งหนึ่งก็ติดตรึงมาจนถึงตอนนี้ ดวงตาของเรย์ออดอ้อนเอาใจจับจ้องปลายจมูกรั้นแดงเรื่อน่าเอ็นดู ฟู้ว ~ ลมแผ่วจากปากหยักเป่าปลายจมูกของนายตำรวจดันให้เชิดขึ้นกระซิบกระซาบเสียงกระเส่าราวกับอยู่ในโรงหนัง “แดงอีกแล้วจะเป็นหวัดหรือเปล่า หื้ม~” ปลายจมูกโด่งถูไถกับส่วนเดียวกันของสารวัตรคนดีที่มักจะมีอาการแพ้อะไรสักอย่างมักจะจมูกแดงเสมอ สารวัตรหนุ่มกอบกุมใบหน้าเคลิ้มหนักให้เลิกหมกมุ่นกับช่วงล่างปลดเข็มขัแล้วรูดซิบให้บริการเบ็ดเสร็จทำเหมือนตัวเองเป็นเมียผู้ซื่อสัตว์แต่ไม่ใช่..ความจริงแล้วก็เป็นแค่หมาติดสัตว์ทะลึงตึงตังเท่านั้น “จะทำอะไร?” “เห็นเจ้าของกลับมาบ้านแล้วอยากเลียตลอดเลย” มุมปากกระตุกยกยิ้มเอียงคอเข้าหาริมฝีปากนิ่มตรงหน้า “อย่าเลียนะ…ยังไม่ได้อาบน้ำ” คุณตำรวจยกมือขึ้นลูบหัวเบาๆ ไม่ทันถึงปากเรียวสีอ่อน เรยาเม้มปากใส่อย่างมันเขี้ยว คนพี่ก็เอาแต่ยิ้มขำส่ายหน้าเบาๆ ในความหมกมุ่น กายใหญ่ไล่ต้อนคุณตำรวจให้เดินถอยหลังไปถึงโซฟาจับชายเสื้อสีขาวเลิกขึ้นเหนือหน้าท้องแบนราบครึ่งลำตัว “ถ้างั้น..ขอล้วงหน่อยนะครับ” มือหนึ่งโอบเอวด้านหลังอีกมือลูบไล้กล้ามท้องแน่นเนียนด้านหน้าทำเอาสารวัตรหนุ่นกระตุกตัวเบี่ยงเบาๆ แค่สองมือที่ประกบหน้าหลังยังขยับตัวแทบไม่ได้ สองมือที่กอบกุมใบหน้าหล่อกระชับกรอบหน้าคมแน่นขึ้นให้ตั้งสติแต่เจ้าลูกหมาตัวโตกลับเคลื่อนมือที่ลูบหน้าท้องล้วงลึกลงไปถึงชั้นในสีขาวของคุณตำรวจเสียแล้ว “จับให้เค้าบ้างสิ” “อ่ะ ย อย่าพึ่งสิยังไม่ได้..” “แค่จับเองจะอาบน้ำทำไม หรือคิดจะทำอะไรมากกว่านั้นครับคุณตำรวจ” เรยากระหยอดเสียงพร่า กัดปากยั่วคนพี่ที่เริ่มหูแดงเมื่อถูกมือใหญ่โตเพียงข้างเดียวลูบแกนเนื้อใต้ชั้นในด้วยปลายนิ้ว เล็บสั้นกรีดแท่งนุ่มหยุ่นลากขึ้นลงพร้อมกับเกี่ยวเอวจนหลังคีรติแอ่นมาด้านหน้า อึ่ก.. ลมหายใจคนพี่สะดุดไม่เป็นจังหวะสองมือที่ประคองใบหน้าทะเล้นจะหมดแรงเอาดื้อๆ นิ้วยาวเลื่อนลงบนบ่ากว้างของเรยา แต่ดูเหมือนเด็กขีตื๊อจะยังไม่พอใจ “ถ้าล้วงมันยากเค้าถอดให้ก็ได้” พรึ่บ!! เรื่องทะลึ่งเรย์จริงจังเสมอเขาผละมือที่ดันหลังสารวัตรเพียงเสี้ยวนาทีปลดกางเกงขาสั้นที่ไม่สวมกางเกงในของตนเองลงไปกองกับพื้น แล้วกลับไปโอบรัดร่างคุณตำรวจเหมือนเดิม “จับได้ยังครับ ผมอยากโดนจับครับคุณตำรวจ” เรยาเอ่ยพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากจ้องหน้าหล่อใสที่ไม่ว่าจะทำกันกี่ครั้งก็ยังเขินอายของคีรติ คนพี่หลบสายตาราวกับรู้ชะตากรรมว่าหนีไม่พ้นถ้าคนเจ้าเล่ห์ไม่ได้สิ่งที่หวัง ๆ ดวงตาคู่สวยเคลื่อนต่ำลงผ่านเนินกล้ามอกแน่นขาวซีดเหมือนแวมไพร์ผ่านหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกแพคเรียงรายเป็นคลื่นแข็งไปจนถึงเนินเนื้อรกขนและ.. ปุ้บ..สองมือเรียวยาวกอบกุมแท่งเนนื้อแข็งจัดเต่งตั้งลูบเบาราวกับกลัวว่ามันจะกัด “อืมมม อ่า โครตดี” “ร เรย์” “หืม” “อย่าล้วงไปข้างหลังสิ” “บริการพิเศษไงครับ เตงยกขาข้างหนึ่งเหยียบโซฟาหน่อย” “จ…จะทำอะไร ไม่เอานะ ยังไม่ได้อาบน้ำ” “ไม่เด้าหรอกเชื่อสิ ยกขา เร้ว~” ปุ่บ~ “ยกทำไม” “แหย่” “หา! ไหนว่าจะไม่..” “ไม่ได้เอาไอ้นั่นแหย่ เอานิ้วแหย่จ้า แต่ถ้าเตงยังเนิบนาบนุ่มนิ่มใช้นิ้วเขี่ยๆ อยู่แบบนี้แล้วน้ำไม่แตกเค้าจะยัดเข้าไปในรูเตงแทนนะ” “ทำไมงั้นล่ะ” “ก็เค้าอยากเยสเตงไม่ให้อ้ะ เตงอาบน้ำนานเป็นชาติใครจะรอไหว” “ไม่มีใครลงแดงตายเพราะเรื่องนี้แบบนี้หรอกนะ” “เค้านี่แหละคนแรกที่เตงจะเห็น นี่ฤดูอะไรรู้มั้ย?” “ฤดูฝนไง” “ไม่ถูก นี่มันฤดูติดสัตว์จ้า~” สารวัตรคนดีไม่รู้จะรับมือกับเรยาเวอชั่นติดสัตว์อย่างที่เจ้าตัวว่าได้อย่างไร ร่างกายไม่เคยต่อต้านความกระหายอยากของคนหนุ่มแน่นได้สักครั้ง ปากบางๆ กัดแน่นที่ริมฝีปากล่างหลบเลี่ยงสายตาร้อนแรงที่จ้องมาราวกับจะจับกลืนกิน นิ้วแข็งสองสามนิ้วที่มักจะกดรัวคีย์บอดเล่นเกมส์อย่างเมามันกำลังขยับถูถี่รัวที่ร่องแคบด้านหลัง เพราะยกขาข้างหนึ่งขึ้นเหยียบโซฟาดูเหมือนตรงนั้นจะถ่างอ้าออกเล็กน้อยโดยไม่ต้องเล้าโลม เรยาเริ่มกดนิ้วยาวเข้ามากระตุ้นให้คีรติรีบเร่งทำให้งูใหญ่คายพิษออกมาก่อนที่จะโดนมันฉกจนตาย กล้ามท้องแน่นเนื้อสีขาวเย็นชืดเกร็งขึ้นก้อนใหญ่เมื่อถูกกำแน่นขึ้นสองมือเรียวขยับนวดบีบเคล้นรับกับจังหวะของปลายนิ้วที่ทะลวงเข้ามาลึกขึ้น ฟุ่บ ฟุ้บ ฟุ่บ มือนิ่มกำแน่นสาวแท่งเนื้อใหญ่โตของเรยาสาวชักขึ้นลงเปิดเปลือยส่วนหัวจากหนังหุ้มปริ่มน้ำใส เล็บสั้นของสารวัตรคีรติเผลอครูดส่วนปลายจนร่างหนากระตุกแอ่นเกร็งสะโพกสวนครางต่ำ “อ่ะ อืมมมม ซี้ดดด~” “ข ขอโษ เล็บยาวหรือเปล่า” “ไม่เป็นไรครับเสียวดี อยากเยสเอ๊ยยัด” “ไอ้..หมาบ้า!” “หู้ว~ ยิ่งด่ายิ่งเสียวเอาอีกสิครับ” “อะ เรย์ ค่อยๆ อย่ายัดทีเดียวแบบนั้น” “สองนิ้วเอง” “นิ้วนายมันใหญ่ ซี้ดดด~” “เสียวปะ เตงชอบนิ้วเค้าไหม” “ม.. มันเสียด” “เสียวหรือเปล่า พูดผิดแล้ว~” “อ่ะ เรย์ มัน ลึก..” “นิ้วเค้ายาวขอโทษนะ แต่ไม่หยุดหรอกอยากแทงอิอิ” “อื๊อออ! ไอ้บ้า!” “ด่ายังไงให้น่าเยสขนาดนี้อ่ะ อ่อยป่าว~” “ร เรย์อย่าเขี่ยตรงนั้น” “เตงสาวเร็วๆ เค้าก็เสียวดิเห็นหน้าเองตอนโดนแทงทีไรอยากจะกลืนลงท้องทุกที คนแก่อะไรน่ากินขนาดนี้” “เพ้อเจ้อ อ่ะ อ๊ะ เรย์เบาๆ ช้าๆ ชะ ช้าๆ หน่อย” “จะแตกเหรอครับหื้ม~เค้าชักให้น้าช่วยๆ กัน” ฟึ่บๆๆๆๆๆๆ “อ่ะ อ๊า เร.. เรย์ อย่า” “รูเตงตอดนิ้วเค้ายุบยับไปหมดถ้าได้เยสคงมันสุดๆ” “เลิกพูดบ้าๆ สักทีฉันจะบ้าตายอยู่แล้วมือนายแแข็งนิ้วก็ขยับเร็วเกินไป” “ช่วยไม่ได้มีผัวติดเกมส์นิ้วก็ดีแบบนี้แหละแทงได้ทัั้งวัน~” “ไอ้..ลามกเรย์!” “ด่าได้แรงสุดแค่นี้เหรอครับหื้ม ไม่เจ็บเลย แต่เสียวจู๋นะ ด่าอีกสิครับ~ ด่าเลยด่าเลย~” “มะ ไม่ไหว จะแตก” “ผมก็จะแตก บ้าจังแพ้มือเล็กๆ แค่นี้เสียวไปถึงไส้ได้ไง เสียวเหี้ยๆ” “ยะ อย่าพูดหยาบ” “ซี้ดดดด อูยยย ผมเสียวค..สัสๆ เลยค้าบ” “อึ้กก! ไอ้..หมาบ้าเรย์ อ๊า!” พร้วดดด! ปุ่บบ~ คีรติถูกรวบลงมนั่งตักบนโซฟาทันทีที่ปลดปล่อยด้วยกันทั้งคู่ คุณตำรวจอ้าปากหอบหายใจแรงขมับชื้นไปด้วยเหงื่อเอนหัวซบกับอกกว้างกางเกงสีกากีมีน้ำซึมเปียกเป็นวง เรยาชักมือออกมาจากกางเกงสารวัตรยกมือใหญ่กางออกตรงหน้าคนพี่ ปลายนิ้วใหญญ่ยาวเยิ้มเคลือบคาวน้ำกามทั้งสีใสและขาวขุ่น คีรติเบือนหน้าหนีซุกอกร้อนระอุของเรย์อย่างหมดแรงจะตอบโต้ “แตกกระจาย~” เรย์ยิ้มกว้างเอ่ยเสียงทะเล้นหยอกล้อข้างใบหูคนบนตักอย่างอารมณ์ดี “นายก็ด้วย..เลอะมือหมด” “ก็เสียวอะ ขาอ่อนเลยเหรอ แค่โดนนิ้วเอง” ตุ้บ~ มือขาวฟาดลงบนอกแข็งหนึ่งที “ไม่ล้อละ เค้าอุ้มไปลงอ่างเนาะ~” “อือ”เสียงช้อนกระทบจานดัง แกร๊ก กลางร้านอาหารไฟหรูหราตกแต่งด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับเรยาทำหน้าบูด ยกช้อนขึ้นแล้ววางลงทันที “กับข้าวร้านมิชลินห้าดาวแม่ง…แดกไม่ลงว่ะ” เรยาพูดพลางพิงพนักเก้าอี้ เอนหัวไปด้านหลังอย่างเบื่อหน่ายปีรามิดเลิกคิ้วกอดอกมอง “เรื่องมากนะมึงไอ้เรย์” น้ำเสียงติดรำคาญแต่ก็ยังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบสบาย ๆเรยาถอนหายใจยาว ดวงตาหม่น ๆ “กูอยากกินไก่ทอดที่เมียสั่งให้มากกว่า” น้ำเสียงแผ่วคล้ายคิดถึงโรมหรี่ตายกยิ้มมุมปาก “เมียอ่อ~”ปีรามิดเหร่ตามองหมั่นไส้ “ใครอ่ะ เมียพี่เรย์คนหล่อ?”แวซายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะยกคิ้วสูง “ไหนมึงบอกว่าโสดไง”โรมแทรกอย่างสะใจ “ห่างกันเป็นเดือนเขามีผัวใหม่เป็นหมวดอุดมไปแล้วม้าง”แวซายพยักหน้าตาม “เนอะไอ้มิด”ปีรามิดสำลักน้ำไอโคลก แค่ก ๆ ๆ ตาเบิกกว้างรีบปัดมือ “จะ…จะไปรู้ได้ไง ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” เรยาหรี่ตายกมุมปากยกยิ้มกวน“มี พิราบ สุด ๆ”ผั่วะ! เสียงฝ่ามือสามคนฟาดลงบนหัวเรย์แทบพร้อมกัน“พิรุธ!”เรยาหัวเราะได้ในในเกือบรอบเดือน “ขอบคุณที่แก้ให้ครับเพื่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”โรมหรี่ตามองเพื่อนนิ่ง ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พูดถึงเมียตำรวจทำไมว
สารวัตรคีรตินั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะ นิ้วเรียวยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมหรี่มองชายตรงหน้าที่เพิ่งไปหาตำรวจอีกนายมา เพราะ…นั่นคือแฟนเก่าเจ้าตัว“สวัสดีครับ”คีรติพยักหน้ารับน้อยๆ เอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงนิ่งสงบ แต่ซ่อนประกายน่าเกรงขามไว้ภายใน ท่าทางคุ้นเคยแต่ไม่เทียบเท่ากันเผยออกมาให้เห็นปีซ่าค้อมหัวน้อยๆ ทุกครั้งที่สนทนากับนายตำรวจที่ดูธรรมดา“ที่นั่นเป็นไง”“ก็ดีได้เงินเพียบ”เสียงตอบเรียบง่าย กับท่าทีคุ้นเคยทักทายนายตำรวจสารวัตรอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มหน้าตามีความสุขกับการได้เจอใครบางคนตรงหน้า…คนพิเศษไม่เหมือนใคร“พักนี้ไม่ค่อยราบรื่นสินะ ถึงตามตัวคู่หมั้นมาได้”“ก็ตามที่เห็นคงต้องยืมจมูกหน่อย อ้อ~แล้วเรื่องผู้หมวดอุดมใช่เขามั้ยที่เอาเงินไป”“ไม่ใช่ครับ”“เดาผิดเหรอเนี่ย”คีรติเอียงหน้าเล็กน้อย แสงสะท้อนบนขอบแก้วกาแฟทำให้ดวงตาคู่สวยวาววับเปี่ยมสเน่ห์เล่กล“หัวขโมยนี่ใครกันนะขนาดคุณยังหาตัวไม่เจอ”สารวัตรหนุ่มไม่ตอบ แต่ยกแก้วขึ้นดื่มด้วยท่าสง่างามชินตา ชั่วขณะหนึ่ง สายตาและลมหายใจของเขาสร้างแรงดึงดูดราวกับสนามแม่เหล็ก ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเกือบอดใจไม่อยู่“เกมส์นี้ยากเหมือนกัน แ
คนตัวเล็กสะดุ้งวูบ หายใจติดขัดเมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงแหบพร่า พูดจาเร็วปรื๋อเหมือนกลัวโลกจะไม่ทันฟัง แต่กลับไม่มีความแพรวพราวเจ้าเล่ห์เลยสักนิด ท่าทางเหมือนเด็กที่ฝังใจกับคนเจ้าชู้มากทั้งที่จริงแล้ว…อยู่คนเดียวไม่เป็นทั้งที่โหยหาคนดูแล แต่กลับไม่ยอมบันทึกชื่อใครไว้ในโทรศัพท์ ทว่ากลับตั้งเขาไว้เป็น เบอร์ฉุกเฉิน โทรหาแทบทุกครั้งที่เมาเละจนไร้สติแขนเรียวโอบลำคอหนาแน่นขึ้น ริมฝีปากเล็กประกบตอบอย่างไม่ทันคิด เหมือนกำลังดิ่งลึกเข้าสู่อันตรายที่ทั้งหวาดหวั่นทั้งโหยหา“อื้อ~” เสียงหวานครางต่ำถูกกลืนหาย เมื่อปากเล็กถูกขบกัดอย่างหิวกระหาย ริมฝีปากหนาฉกชิมรสหวานดึงยืด ก่อนลิ้นร้อนจะสอดกวาด ลากเกี่ยวลิ้นเล็กออกมาดูดเลียสลับกัน สองปลายลิ้นต่างขนาดเสียดสี ปาดเลียหน้าลิ้นของอีกฝ่ายราวกับกำลังแย่งชิงความหวานที่ไม่มีวันพอไฟร้อนคุกรุ่นกระจายทั่วร่างในห้องแคบ เสียงหอบหายใจดังก้องอวลในรถ วันนี้ไอ้ดื้อปีรามิดน่ารักกว่าทุกคร้งตั้งแต่เจอกันมา แค่พูดว่าเคยคบพี่ต่างพ่อก็ทำหน้าเศร้าจะร้องไห้บอกเลิกทั้งที่ไม่ได้คบกัน แต่พอบอกว่าจะไม่มีทางกลับไปคบกับแฟนเก่าก็กระโจนเข้าจูบแบบสู้ตาย เป็นคนที่ซื่อสัต
รถที่ปิดมิดชิดก็เหมือนห้องสอบสวนแคบๆ สายตาสองคู่จดจ้องกันได้ไม่นานคนที่ห้ามแตะต้องกลับกลายเป็นฝ่ายกระชากหน้าคนร้ายกาจเข้ามาประกบจูบเสียเอง ปากบางเย็นชืดรสขมสอดลิ้นประสานเข้ากับรสชาติหมากฝรั่งกลิ่นมิ้นท์ที่อีกคนเคี้ยวมาตลอดทางคลื่นความต้องการอัดแน่นมาสักระยะตั้งแต่แอบไปหาที่ห้องพักพิเศษในโรงพยาบาลจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลมเจออยู่กับคนที่เกลียดอย่างปีซ่าความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่คิดว่าจะรู้สึกกับคนร้ายกาจตรงหน้าไม่ต่างจากสายน้ำในทะเลก่อนจะมีคลื่อนสูงยิ่งนิ่งสนิทก็ยิ่งอันตรายมวลน้ำที่คิดว่าถอยล่นลงไปได้กลับถูกมวลความต้องการอัดรวมเป็นก้อนมวลคลื่นอัดแน่นก่อตัวรวมเข้าด้วยกันแล้วย้อนกลับเข้ามาซัดใส่ฝั่งอย่างแรงตึ้งงงง!!!ร่างเล็กกระแทกติดหน้าคอนโซลรถตามมาด้วยแรงกระชากเสื้อยืดตัวใหญ่ออกจากหัวเล็กกับกางเกงที่ถูกกระชากลงอย่างแรงจนลงไปกองที่รองเท้าผ้าใบสีขาวปึ้ดดดด!!“โอ๊ย เบาๆ ดิ”ปึ้กก!หมัดเล็กทุบซ้ำ ๆ เหมือนลูกหมาเอาแต่ใจ กำปั้นไม่แรงพอจะทำให้ใครเจ็บจริง แต่พอปัดป่ายดื้อ ๆ มันกลับกวนใจยิ่งกว่า อุดมปล่อยให้ฟาดอก ฟาดไหล่ กระทั่งแรงหนึ่งกระแทกตรงรอยช้ำที่ยังไม่หายจากอุบัติเหตุ“อ่ะ…เจ็บแผล” เสี
เสียงพูดคุยแว่วมาตามสายสนทนาแต่คนเมาก็ผลอยหลับไปลมหายใจสม่ำเสมอ มือยกปิดหน้า ร่างกายเอนไปกับพนักเบาะปล่อยให้สติเลือนหายลงไปทั้งอย่างนั้น“อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน”เสียงสายตัดไปทั้งที่ปีรามิดไม่รู้เรื่องรู้ราวมีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดไกล ๆ ..….ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้าง ๆ รถของปีรามิดตึก ตึก ตึกเงาของหมวดอุดมในชุดลำลองสีดำทะมึนมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึมที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวัน ก้าวขายาวไม่กี่ก้าวก็ลงมาเคาะกระจกหน้าต่างติดฟิล์มทึบไม่เห็นด้านใน“ไอ้เด็กเป็ด!!” เสียงแข็งกร้าวที่นายตำรวจชอบใช้เรียกส.ส.แรปเปอร์ดังลั่นเจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สาหลับตาพริ้มสบายใจทั้งที่ในมือยังมีกระป๋องเบียร์และมือถือหล่นอยู่ข้างกายเจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบบางอย่างในกระเป๋าขยับยุกยิกที่ประตูรถหรูสะเดาะกลอนเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับได้อย่างง่ายดาย ปลดล็อค ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาข้างใน กลิ่นเบียร์และกลิ่นทะเลก็ปะทะใส่ ปีรามิดเมาหลับอยู่บนเบาะคนขับ มองคนข้างนอกรถแทบลืมตาไม่ขึ้น“ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” หมวดอุดมว่าให้แล้วอ้อมไปนั่งข้างคนขับปิดประตูเสียงดังจนเจ้าของรถสะดุ้งลืมตาปริบๆ ปีรามิดขมวดคิ้วฝืนมอ
เรยายืนพิงโต๊ะ คิ้วขมวดเล็ก ๆ สายตาเหม่อมองแก้วเหล้าในมือ “ไอ้เรย์มึงแปลก ไม่ร้องหาเมีย ไม่กลับบ้าน กลับช่องมาอยู่อะไรในบาร์เปลืองเหล้า” ใบหน้าเรียวยาวขยับเงยขึ้นจากแก้วเหล้าเล็กๆ เลิกคิ้วสูงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครเมียกู กูโสด เมียเมอมีที่ไหน” ปีรามิดกอดอกแล้วส่ายหน้าให้ในความปิดบังอะไรเพื่อนไม่ได้ทั้งที่ตอแหลเก่งกว่าใครเพื่อน “มึงกลัวเค้าว่าเรื่องที่เราเป็นลูกนักการเมืองแล้วไปแกล้งขอเค้าอยู่ด้วยเหรอ” เรย์ไม่ตอบพลางยกเหล้าดื่ม ตอนไม่ได้เป็นส.สกินแต่น้ำเก๊กฮวยพอใส่สูทแล้วดื่มเหล้าได้ โรมกวักนิ้วเรียกพลางยักไหล่ เหมือนอยากจี้ให้จนมุม “มึงหึงเค้ากับผู้หมวดผัวไอ้มิดเหรอ” “ก็ไม่เชิง” “มีอะไรก็พูด มะอมพะนำอยู่นั่นน่ารำคาญ” เรยายกมือเสยผม ถอนหายใจหนัก “กู..คงไม่กลับไปอะไรกันแล้วว่ะ” เพื่อนทั้งสามชะงักค้างพลางมองหน้ากัน มุขหรือเปล่า หมาติดเจ้าของแบบเรยาเอ่ยปากว่าจะไม่กลับไป “หมายความว่าไง งอนอะไรพี่สารวัตรอีกล่ะ” เรย์ยืนพิงโต๊ะสนุ๊กกลบความขมขื่นในอก ก่อนหลุดปากพูดเสียงแผ่ว “สารวัตรเค้า…ไม่เคยรู้สึกอะไรกับกูเลยว่ะ ทีแรกกูก็หึงไอ้หมวดนั่น แต่ยังมั่นหน้าว่าเค้าเลือก




![ผมก็แค่พี่เลี้ยงเด็ก ที่ดันได้พ่อเค้าเป็นสามี [PWP]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


