MasukShare
7
Tanggal publikasi:
2025-11-24 21:31:46ความดีของสารวัตรหนุ่มกลับทำให้คนนิสัยแย่ๆ หลงใหลในความสุภาพอ่อนโยนใจดี โดยเฉพาะตอนอยู่ด้วยกัน
เรยามองร่างสูงสง่าทุกย่างก้าวแม้อยู่ในที่ส่วนตัวใบหน้าวางตรงไม่วอกแวกแผ่นหลังตั้งตรงไหล่ผายยึดตึงทุกการเคลื่อนไหว แม้แต่ท่อนขากำยำเรียวยาวราวกับนายแบบที่อยู่ภายใต้กางเกงรีดเรียบสีกากีพอดีตัวนั้นก็เป็นสิ่งที่เรยาชื่นชอบมาก … ลำคอขาวยาวแต่งแต้มด้วยเส้นเลือดปูดโปนสีเขียวจางๆ กับลูกกระเดือกแหลมคม คนที่คนอย่างเรยาไม่เคยคิดว่าจะเจอในชีวิต ทุกอย่างของนายตำรวจตราตรึงในความรู้สึกตั้งแต่แรกเจอมาจนถึงปัจจุบัน ใบหน้ากับน้ำเสียงของสารวัตรคีรติทำเรย์หัวเราะอารมณ์ดีได้เสมอ คีรตติมองสร้อยแบบโซ่สีเงินที่มีจี้เป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษตัว R ที่คอของเรย์แล้วยิ้มกับมัน “งานที่ให้ทำเสร็จหรือยัง” “ทำให้แล้วจะได้อะไรอ้ะ” เรยาเอียงคอถามท่าทางยียวนเพราะสารวัตรชอบใช้ทำงานที่ไม่ถนัดอย่างเรื่องระบบสมองกล ที่ทันสมัยมากๆ “ไก่ทอดไง” สารวัตรคีรติตอบยิ้มๆ “เค้าสั่งกินเองก็ได้ปะ” เรยาย่นจมูกแสร้งเบือนหน้า “ถ้าสั่งเองได้แล้วจะฝากซื้อทำไม” “อยากถูกใส่ใจอ้ะหมาที่ไหนก็เป็นกัน” “ชอบเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหมาอยู่เรื่อย” เรยามองเรียวปากได้รูปขยับพูดอ้าน้อยแบบที่ผู้ดีมีมารยาทพึงกระทำ “เค้าจะเป็นหมา เลี้ยงเค้าไว้เถอะนะ จะเชื่องกับคุณสารวัตรคนเดียว” “ทะเล้นเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ” สารวัตรคีรติพึมพำอ่อนใจแต่ชินเสียแล้วเพราะมันก็น่ารักดี “ดีใช่มั้ยล่า” เรยาโน้มตัวเข้ามาใกล้ จุมพิตลงบนนิ้วเรียวสวยของสารวัตรหนุ่ม “เลิกกวนได้แล้ว” สารวัตรคีรติเลิกคิ้วส่ายหน้าในความหน้ามึนของเรยาพลางหัวเราะเบา ๆ แต่เจ้าตัวการกลับฉีกยิ้มกว้างแววตาเปล่งประกายเหมือนเด็กได้ของเล่น บางครั้งชีวิตคนเราก็ไม่แน่นอนแบบนี้แหละ ใครจะไปคิดว่าการเก็บเด็กหลงทางที่เดินตากฝนริมทางมาจับอาบน้ำป้อนข้าวป้อนน้ำจะเป็นเด็กลามกจอมร้ายกาจจับตำรวจกดในวันที่เมากลับจากงานเลี้ยง เจ้าเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่ยอมไปไหนยิ่งมีอะไรกันแล้วยิ่งติดเป็นปลิง ยอมทำทุกอย่างเพื่อจะได้เป็นมีสถานะกับคนที่บังเอิญมีอะไรกันตัวก็ใหญ่เท่ากัน เป็นหน่วยปราบปรามที่ถูกชมมว่ายิ้มสวยมากกว่าดุดัน ใช้ชีวิตเรียบง่ายใจเย็นดูน่าเบื่อแต่เจ้าเด็กเรยาที่แสนสดใสกลับชื่นชอบมันยิ่งกว่าใคร ยิ่งใจดีก็ยิ่งชอบ ยิ่งอ่อนโยนก็ยิ่งเคลิ้ม ยิ่งแต่งกายด้วยชุดตำรวจก็คล้ายกับคนต้องมนต์ วันนั้นไม่น่าเมาเลย เรยาเหมือนลูกหมาตกน้ำ หางลู่หูตกตาขวางตอนที่ลงจากรถยื่นร่มไปกางให้ หมาหนุ่มวัยกลัดมันกับอารมณ์รุนแรงราวกับคนเก็บกด ไม่มีความน่ารักในนิสัยแม้แต่น้อย หน้าตาอันหล่อเหลาติดเจ้าเล่ห์สายตาแพรวพราว หลงใหลในเกมส์ที่ใช้หัวคิดและความสะใจ พูดจาตรงไปตรงมาค่อนไปทางหยาบคายแต่นั่นคือสเน่ห์ของเรย์ พอได้มีอะไรกันแล้วเด็กหนุ่มตัวร้ายก็กลายร่างเป็นหมาบ้านที่มีปลอกคอ เด็กคนนั้นเก่งกาจเรื่องบนเตียงเหมือนผู้เชี่ยวชาญ ไม่เคยอิ่ม ไม่รู้จักพอ อ้อนขอขู่ขย่มควบคุมทุกกระบวนท่าถูกทำให้ยอมแพ้ในเกมส์กามที่ถูกคนอายุน้อยกว่าควบคุมทุกครั้งไป ถูกเด็กเพนจรรวบหัวรวบหางหล่อเลี้ยงความสัมพันที่ไร้สถานะนี้ทุกเมื่อเชื่อวันไม่ต่างจากการกินข้าว ทุกวัน…ทุกทุกวัน หลอมรวมคลุกเคล้าเข้าด้วยกันทั้งที่ควรจะเบื่อรสชาติเดิมๆ คิดว่าเวลาที่ผ่านไปจะทำให้หายไปเอง เรย์อาจจะหาทางไปที่อื่น อาจจะมีคนอื่นที่อยากรัก หรืออยากทำงานอื่นแทนที่จะใช้ชีวิตเลื่อนลอยแลกกับที่อยู่ที่กินและเซ็กส์อย่างที่ทำอยู่ตอนนี้… เพียงแต่ตอนนี้ไม่มีอาการแบบนั้นเลย เรยายืนอยู่หน้าห้องน้ำ ร่างสูงใหญ่แน่นเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจ้องมองผมสั้นชื้นปรกหน้าเมื่อไม่ได้ถูกเซ็ตเปิดหน้าผากด้วยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ มือทั้งสองสวมกอดร่างเย็นชื้นหอมกรุ่นกลิ่นดอกไม้ป่าของครีมอาบน้ำ ผิวขาวจัดเนียนละเอียดไม่เหมือนคนทำงานสมบุกสมบัน ไม่รู้ว่ามีเชื้อเจ้าขุนมูลนายที่ไหนจึงได้ดูเลอค่าไปทั้งตัวทั้งกริยามารยาทเช่นนี้ เรยาที่โตมากับความสะดวกสบายมากๆ ยังดูแตกต่างกับข้าราชการธรรมดาตรงหน้า ผ้าขนหนูสีขาวพันรอบเอวสอบสวย เรยาชอบใช้ปลายนิ้วลากไล้บางเบาทุกที่บนร่างกายของนายตำรวจความอ่อนโยนของสารวัตรคีรติทำให้เรียนรู้วิธีเข้าหาด้วยความถนุถนอม…แค่ตอนเริ่มต้น “ตัวเองหอมจัง” แววตาหวานเยิ้มเข้ามาใกล้เบียดชิดเกี่ยวกอดร่างเนียนเข้าหากล้ามท้องแน่นกดปลายจมูกชอนไชซอกคอหอมกรุ่น มังกรร้ายดุนดันกางเกงผ้าขาสั้นแข็งขืนว่องไวเพียงได้สัมผัสแกนเนื้อภายใต้ผ้าเช็ดตัว “เค้าทำงานเสร็จแล้วนะ” เรย์กระซิบชิดลำคอขาวเสียงแหบห้าวสั่นเครือไม่มันคงเอ่ยพลางห้ามตัวเองแทบไม่ไหว “จริงเหรอ? เร็วจัง” สารวัตรเลิกคิ้วสูงราวกับไม่เชื่อ “อื้อ สั่งไก่ให้เค้ายัง~ “ “… แป๊บนึงนะขอดูหน่อย ไม่คิดว่าเร็วขนาดนี้” สารวัตรยังทึ่งกับคำตอบของเด็กหนุ่มตัวโตพลางก้มลงมองเอกสาร ไล่สายตาอ่านข้อมูลทั้งที่ถูกกอดติดเป็นปลิง “ตามสบาย” เรย์กระซิบข้างหูแนบหน้าลงบนแผ่นหลังเย็นสบาย “บัญชีคริปโตอุดมศักดิ์ แซ่ลี้” ดวงตาสีดำสนิทหรี่เล็กลงนึกถึงใครบางคนที่ชื่อเหมือนกันเค้าเจาะโค้ดที่เตงให้มามันคือกระเป๋าเงินดิจิตอล ตัวเองให้เค้าเปิดกระเป๋าคริปโตทำไมเหรอ” เรยาคลิกหน้าจอที่ปรากฎภาพใบหน้าเจ้าของชื่อคนในเครื่องแบบผู้กองตำรวจคมเข้มหน้าดุหล่อคม สารวัตรหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นแววตาวาววับวูบหนึ่งก่อนจะกลับเป็นเหมือนเดิม “มันเป็นเบาะแสที่เรารวบรวมมาได้จากที่เกิดเหตุน่ะ …ขอโทษนะมันเป็นความลับราชการ ถึงนายจะรู้แล้วว่ามันคืออะไรแต่ช่วยปิดเป็นความลับได้ไหม” “ได้สิก็ผมอยู่ข้างคุณสารวัตรนี่นา” เรยายิ้มกว้าง ข้อมูลลับที่ไม่มีใครรู้ เด็กไร้บ้านเอาแต่เล่นเกมส์มีฝีมือการใช้เครื่องมือไอทีเป็นเลิศจนน่าทึ่ง “ไหนว่าเรียนบริหารทำไมใช้มัลแวร์แฮคข้อมูลได้” “ไม่รู้สิมันเข้าได้เอง..เตงรู้ได้ไงว่าเค้าใช้มัลแวร์เจาะข้อมูล” เรยายื่นหน้าเข้าใกล้สารวัตรตัวหอม “เพราะกรมตำรวจก็ใช้เหมือนกันแต่..เจาะไม่ได้” “เค้าคิดออกละ” เรยาจ้องตาคุณสารวัตรนิ่งขรึม “หมวดอุดมเข้ามาจีบตัวเองเพราะมีผลประโยชน์แอบแฝงสินะ” เรย์ยื่นนิ้วมาเกลี่ยรอยแหวกของผ้าขนหนู เอ่ยสันนิษฐานราวกับเป็นนักสืบ ความเก่งกาจนับวันและความแฝงอารมณ์ซุกซนทำให้ผู้ใหญ่ยืนเงียบ …อีกข้อที่ปล่อยเรยาไปไม่ได้คือเด็กคนนี้เก่งเรื่องเจาะข้อมูลยิ่งกว่าเจ้าหน้าที่ราชการชั้นนำและเคยเจาะเข้าระบบกรมตำรวจแต่ไม่มีใครจับได้มาแล้ว นอกจากฝีมือการเล่นเกมส์แล้วการเจาะข้อมูลในการสืบคดีที่ต้องพึ่งพาหลักฐาน เรยากลับทำมันได้ดีจนน่ากลัว ขนาดแผนกไซเบอร์ของข้าราชการยังทำไม่ได้แล้วทำไม…
Bab terbaru
วุ่นนักรักของเรยา 40
เสียงช้อนกระทบจานดัง แกร๊ก กลางร้านอาหารไฟหรูหราตกแต่งด้วยแชนเดอเลียร์ระยิบระยับเรยาทำหน้าบูด ยกช้อนขึ้นแล้ววางลงทันที “กับข้าวร้านมิชลินห้าดาวแม่ง…แดกไม่ลงว่ะ” เรยาพูดพลางพิงพนักเก้าอี้ เอนหัวไปด้านหลังอย่างเบื่อหน่ายปีรามิดเลิกคิ้วกอดอกมอง “เรื่องมากนะมึงไอ้เรย์” น้ำเสียงติดรำคาญแต่ก็ยังยกแก้วเหล้าขึ้นจิบสบาย ๆเรยาถอนหายใจยาว ดวงตาหม่น ๆ “กูอยากกินไก่ทอดที่เมียสั่งให้มากกว่า” น้ำเสียงแผ่วคล้ายคิดถึงโรมหรี่ตายกยิ้มมุมปาก “เมียอ่อ~”ปีรามิดเหร่ตามองหมั่นไส้ “ใครอ่ะ เมียพี่เรย์คนหล่อ?”แวซายที่นั่งไขว่ห้างอยู่หัวโต๊ะยกคิ้วสูง “ไหนมึงบอกว่าโสดไง”โรมแทรกอย่างสะใจ “ห่างกันเป็นเดือนเขามีผัวใหม่เป็นหมวดอุดมไปแล้วม้าง”แวซายพยักหน้าตาม “เนอะไอ้มิด”ปีรามิดสำลักน้ำไอโคลก แค่ก ๆ ๆ ตาเบิกกว้างรีบปัดมือ “จะ…จะไปรู้ได้ไง ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” เรยาหรี่ตายกมุมปากยกยิ้มกวน“มี พิราบ สุด ๆ”ผั่วะ! เสียงฝ่ามือสามคนฟาดลงบนหัวเรย์แทบพร้อมกัน“พิรุธ!”เรยาหัวเราะได้ในในเกือบรอบเดือน “ขอบคุณที่แก้ให้ครับเพื่อน ฮ่า ฮ่า ฮ่า”โรมหรี่ตามองเพื่อนนิ่ง ๆ ริมฝีปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ “พูดถึงเมียตำรวจทำไมว
วุ่นนักรักของเรยา 39
สารวัตรคีรตินั่งตัวตรงอยู่ที่โต๊ะ นิ้วเรียวยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ดวงตาคมหรี่มองชายตรงหน้าที่เพิ่งไปหาตำรวจอีกนายมา เพราะ…นั่นคือแฟนเก่าเจ้าตัว“สวัสดีครับ”คีรติพยักหน้ารับน้อยๆ เอ่ยเสียงเรียบ สายตายังคงนิ่งสงบ แต่ซ่อนประกายน่าเกรงขามไว้ภายใน ท่าทางคุ้นเคยแต่ไม่เทียบเท่ากันเผยออกมาให้เห็นปีซ่าค้อมหัวน้อยๆ ทุกครั้งที่สนทนากับนายตำรวจที่ดูธรรมดา“ที่นั่นเป็นไง”“ก็ดีได้เงินเพียบ”เสียงตอบเรียบง่าย กับท่าทีคุ้นเคยทักทายนายตำรวจสารวัตรอย่างเป็นกันเอง รอยยิ้มกรุ้มกริ่มหน้าตามีความสุขกับการได้เจอใครบางคนตรงหน้า…คนพิเศษไม่เหมือนใคร“พักนี้ไม่ค่อยราบรื่นสินะ ถึงตามตัวคู่หมั้นมาได้”“ก็ตามที่เห็นคงต้องยืมจมูกหน่อย อ้อ~แล้วเรื่องผู้หมวดอุดมใช่เขามั้ยที่เอาเงินไป”“ไม่ใช่ครับ”“เดาผิดเหรอเนี่ย”คีรติเอียงหน้าเล็กน้อย แสงสะท้อนบนขอบแก้วกาแฟทำให้ดวงตาคู่สวยวาววับเปี่ยมสเน่ห์เล่กล“หัวขโมยนี่ใครกันนะขนาดคุณยังหาตัวไม่เจอ”สารวัตรหนุ่มไม่ตอบ แต่ยกแก้วขึ้นดื่มด้วยท่าสง่างามชินตา ชั่วขณะหนึ่ง สายตาและลมหายใจของเขาสร้างแรงดึงดูดราวกับสนามแม่เหล็ก ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้าเกือบอดใจไม่อยู่“เกมส์นี้ยากเหมือนกัน แ
วุ่นนักรักของเรยา 38/nc
คนตัวเล็กสะดุ้งวูบ หายใจติดขัดเมื่อถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงแหบพร่า พูดจาเร็วปรื๋อเหมือนกลัวโลกจะไม่ทันฟัง แต่กลับไม่มีความแพรวพราวเจ้าเล่ห์เลยสักนิด ท่าทางเหมือนเด็กที่ฝังใจกับคนเจ้าชู้มากทั้งที่จริงแล้ว…อยู่คนเดียวไม่เป็นทั้งที่โหยหาคนดูแล แต่กลับไม่ยอมบันทึกชื่อใครไว้ในโทรศัพท์ ทว่ากลับตั้งเขาไว้เป็น เบอร์ฉุกเฉิน โทรหาแทบทุกครั้งที่เมาเละจนไร้สติแขนเรียวโอบลำคอหนาแน่นขึ้น ริมฝีปากเล็กประกบตอบอย่างไม่ทันคิด เหมือนกำลังดิ่งลึกเข้าสู่อันตรายที่ทั้งหวาดหวั่นทั้งโหยหา“อื้อ~” เสียงหวานครางต่ำถูกกลืนหาย เมื่อปากเล็กถูกขบกัดอย่างหิวกระหาย ริมฝีปากหนาฉกชิมรสหวานดึงยืด ก่อนลิ้นร้อนจะสอดกวาด ลากเกี่ยวลิ้นเล็กออกมาดูดเลียสลับกัน สองปลายลิ้นต่างขนาดเสียดสี ปาดเลียหน้าลิ้นของอีกฝ่ายราวกับกำลังแย่งชิงความหวานที่ไม่มีวันพอไฟร้อนคุกรุ่นกระจายทั่วร่างในห้องแคบ เสียงหอบหายใจดังก้องอวลในรถ วันนี้ไอ้ดื้อปีรามิดน่ารักกว่าทุกคร้งตั้งแต่เจอกันมา แค่พูดว่าเคยคบพี่ต่างพ่อก็ทำหน้าเศร้าจะร้องไห้บอกเลิกทั้งที่ไม่ได้คบกัน แต่พอบอกว่าจะไม่มีทางกลับไปคบกับแฟนเก่าก็กระโจนเข้าจูบแบบสู้ตาย เป็นคนที่ซื่อสัต
วุ่นนักรักของเรยา 37
รถที่ปิดมิดชิดก็เหมือนห้องสอบสวนแคบๆ สายตาสองคู่จดจ้องกันได้ไม่นานคนที่ห้ามแตะต้องกลับกลายเป็นฝ่ายกระชากหน้าคนร้ายกาจเข้ามาประกบจูบเสียเอง ปากบางเย็นชืดรสขมสอดลิ้นประสานเข้ากับรสชาติหมากฝรั่งกลิ่นมิ้นท์ที่อีกคนเคี้ยวมาตลอดทางคลื่นความต้องการอัดแน่นมาสักระยะตั้งแต่แอบไปหาที่ห้องพักพิเศษในโรงพยาบาลจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลมเจออยู่กับคนที่เกลียดอย่างปีซ่าความรู้สึกแปลกๆ ที่ไม่คิดว่าจะรู้สึกกับคนร้ายกาจตรงหน้าไม่ต่างจากสายน้ำในทะเลก่อนจะมีคลื่อนสูงยิ่งนิ่งสนิทก็ยิ่งอันตรายมวลน้ำที่คิดว่าถอยล่นลงไปได้กลับถูกมวลความต้องการอัดรวมเป็นก้อนมวลคลื่นอัดแน่นก่อตัวรวมเข้าด้วยกันแล้วย้อนกลับเข้ามาซัดใส่ฝั่งอย่างแรงตึ้งงงง!!!ร่างเล็กกระแทกติดหน้าคอนโซลรถตามมาด้วยแรงกระชากเสื้อยืดตัวใหญ่ออกจากหัวเล็กกับกางเกงที่ถูกกระชากลงอย่างแรงจนลงไปกองที่รองเท้าผ้าใบสีขาวปึ้ดดดด!!“โอ๊ย เบาๆ ดิ”ปึ้กก!หมัดเล็กทุบซ้ำ ๆ เหมือนลูกหมาเอาแต่ใจ กำปั้นไม่แรงพอจะทำให้ใครเจ็บจริง แต่พอปัดป่ายดื้อ ๆ มันกลับกวนใจยิ่งกว่า อุดมปล่อยให้ฟาดอก ฟาดไหล่ กระทั่งแรงหนึ่งกระแทกตรงรอยช้ำที่ยังไม่หายจากอุบัติเหตุ“อ่ะ…เจ็บแผล” เสี
วุ่นนักรักของเรยา 36
เสียงพูดคุยแว่วมาตามสายสนทนาแต่คนเมาก็ผลอยหลับไปลมหายใจสม่ำเสมอ มือยกปิดหน้า ร่างกายเอนไปกับพนักเบาะปล่อยให้สติเลือนหายลงไปทั้งอย่างนั้น“อยู่ตรงนั้นอย่าไปไหน”เสียงสายตัดไปทั้งที่ปีรามิดไม่รู้เรื่องรู้ราวมีเพียงเสียงคลื่นสาดซัดไกล ๆ ..….ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ไฟหน้ารถคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดข้าง ๆ รถของปีรามิดตึก ตึก ตึกเงาของหมวดอุดมในชุดลำลองสีดำทะมึนมาพร้อมกับใบหน้าเคร่งขรึมที่ไม่ได้อยู่ด้วยกันหลายวัน ก้าวขายาวไม่กี่ก้าวก็ลงมาเคาะกระจกหน้าต่างติดฟิล์มทึบไม่เห็นด้านใน“ไอ้เด็กเป็ด!!” เสียงแข็งกร้าวที่นายตำรวจชอบใช้เรียกส.ส.แรปเปอร์ดังลั่นเจ้าตัวไม่รู้สึกรู้สาหลับตาพริ้มสบายใจทั้งที่ในมือยังมีกระป๋องเบียร์และมือถือหล่นอยู่ข้างกายเจ้าหน้าที่ตำรวจหยิบบางอย่างในกระเป๋าขยับยุกยิกที่ประตูรถหรูสะเดาะกลอนเข้ามานั่งเบาะข้างคนขับได้อย่างง่ายดาย ปลดล็อค ทันทีที่เปิดประตูเข้ามาข้างใน กลิ่นเบียร์และกลิ่นทะเลก็ปะทะใส่ ปีรามิดเมาหลับอยู่บนเบาะคนขับ มองคนข้างนอกรถแทบลืมตาไม่ขึ้น“ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ” หมวดอุดมว่าให้แล้วอ้อมไปนั่งข้างคนขับปิดประตูเสียงดังจนเจ้าของรถสะดุ้งลืมตาปริบๆ ปีรามิดขมวดคิ้วฝืนมอ
วุ่นนักรักของเรยา 35
เรยายืนพิงโต๊ะ คิ้วขมวดเล็ก ๆ สายตาเหม่อมองแก้วเหล้าในมือ “ไอ้เรย์มึงแปลก ไม่ร้องหาเมีย ไม่กลับบ้าน กลับช่องมาอยู่อะไรในบาร์เปลืองเหล้า” ใบหน้าเรียวยาวขยับเงยขึ้นจากแก้วเหล้าเล็กๆ เลิกคิ้วสูงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ใครเมียกู กูโสด เมียเมอมีที่ไหน” ปีรามิดกอดอกแล้วส่ายหน้าให้ในความปิดบังอะไรเพื่อนไม่ได้ทั้งที่ตอแหลเก่งกว่าใครเพื่อน “มึงกลัวเค้าว่าเรื่องที่เราเป็นลูกนักการเมืองแล้วไปแกล้งขอเค้าอยู่ด้วยเหรอ” เรย์ไม่ตอบพลางยกเหล้าดื่ม ตอนไม่ได้เป็นส.สกินแต่น้ำเก๊กฮวยพอใส่สูทแล้วดื่มเหล้าได้ โรมกวักนิ้วเรียกพลางยักไหล่ เหมือนอยากจี้ให้จนมุม “มึงหึงเค้ากับผู้หมวดผัวไอ้มิดเหรอ” “ก็ไม่เชิง” “มีอะไรก็พูด มะอมพะนำอยู่นั่นน่ารำคาญ” เรยายกมือเสยผม ถอนหายใจหนัก “กู..คงไม่กลับไปอะไรกันแล้วว่ะ” เพื่อนทั้งสามชะงักค้างพลางมองหน้ากัน มุขหรือเปล่า หมาติดเจ้าของแบบเรยาเอ่ยปากว่าจะไม่กลับไป “หมายความว่าไง งอนอะไรพี่สารวัตรอีกล่ะ” เรย์ยืนพิงโต๊ะสนุ๊กกลบความขมขื่นในอก ก่อนหลุดปากพูดเสียงแผ่ว “สารวัตรเค้า…ไม่เคยรู้สึกอะไรกับกูเลยว่ะ ทีแรกกูก็หึงไอ้หมวดนั่น แต่ยังมั่นหน้าว่าเค้าเลือก
วุ่นนักรักของเรยา 18
” หรือมึงจะเลือกไม่รับตำแหน่งที่บ้านมึงเตรียมไว้ให้ตั้งแต่มึงลืมตาขึ้นมาดูโลก โคตรเหง้าเป็นนักการเมืองแล้วจะบอกว่าให้มันจบที่เราเนี่ยนะ เอาจริงที่บอกว่าไม่ชอบนั่นไม่ชอบนี่ แต่พอออกมาทำอย่างอื่นที่ไม่เคยทำก็น่าเบื่อเหมือนๆ กันทำไม่เท่าไหร่ก็เบื่อ แถมยังไม่มีอำนาจบารมีอะไรไว้เบ่ง ใช้ชีวิตลำบากว่ะ คนที
วุ่นนักรักของเรยา 33
เวลาต่อมา“ทำไมยังไม่กลับ…” หัวใจร้อนรุ่ม แรงหึงเริ่มทวีขึ้นพยายามส่งข้อความ งอแง แต่สารวัตรไม่ตอบ“ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันจะเป็นยังไง”เรยากัดริมฝีปากความกังวลพาลให้อยู่ไม่สุขเขารู้ว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ โทรไปก็ไม่มีใครรับสายทุกวินาทีทำให้ร้อนรุ่มขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่กดจอยเกมแรงๆ แทบจะพังแต๊กๆๆ
วุ่นนักรักของเรยา 22
วันเสาร์บ้านผู้หมวดอุดมศักดิ์ แกร่ก… แต๊กกกกๆๆๆๆๆๆ … “ไอ้เหี้ย! กูบอกให้ระวังหลังไง!” เสียงตะโกนปนหัวเราะดังออกมาจากห้องโถง เสียงเมาส์กดคลิกตามจังหวะเกมก้องสะท้อนผนัง ตัวละครกระโดดเล็กน้อย หมุนตัวหลบการโจมตีในเกม เสียงปัง ๆ ๆ ดังตามจังหวะมือเขย่าเมาส์ “หนวกหู!! เมื่อไหร่จะเลิกเล่นเกมส์สักท
วุ่นนักรักของเรยา 17
บาร์ใต้ดินขอมดำดิน โรมยักคิ้ว มุมปากเหยียดยิ้ม “ว่าไงไอ้หัวกรวย ความว่างของมึงไม่เคยปราณีใครเลยสินะ” หน้าทะเล้นของเพื่อนตัวสูงเสียดสีด้วยความสะใจที่เห็นคนมั่นหน้าตลอดกาลอย่างเรยามีเรื่องหนักอกหนักใจที่ไม่ใช่เรื่องเกมส์เสียที เรย์หน้าบูดเหมือนไปฟาดรังแตนมาเขมือบด้วยความโมโห คิวหนาขมวดมุ่นยุ่งเหยิ
Anda juga akan menyukai
คนของมาเฟียตัวร้าย
otata3.3K DibacaThreesome Summer ร้อนรัก พักร้อน
A'vigetor2.3K Dibacaข้ามภพมารักเธอ
สาวน้อย.ช่างฝัน1.8K DibacaVillain with the blue flowers คุณนางร้ายกับดอกไม้สีน้ำเงิน
Piyachat1.8K Dibacaทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์
Cherry Brow / เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยว523 Dibacaตกหลุมรักนายหน้าหวาน
นปก.หัวใจกับสายฟ้า324 Dibacaตัวประกอบที่นายตัวร้ายต้องการ (Villain's Supporting Actor)
PR Star Ploy82 Dibacaสินกำเด็กป่วนกวนหัวใจนายวิศวะ
ปักหมุดสีเงิน455 Dibaca
