บทที่ 3

ถ้าฉันคิดว่างานแต่งนั้นหรูแล้ว ฉันจะอธิบายสถานที่ซึ่งคริสเตียนพาฉันไปหลังจากนั้นว่าอะไรดี?

เขาพาฉันไปห้องเพนต์เฮาส์สุดหรูชั้นบนสุดของโรงแรมโรสมอนต์ มีวิวเมืองแบบพาโนรามา สระว่ายน้ำส่วนตัวและการตกแต่งที่เหมือนตะโกนว่า “ฉันรวยและฉันไม่สนใจมองราคาบนเมนูด้วยซ้ำ”

ส่วนฉัน… ก็ได้แต่ตกตะลึง รู้สึกเหมือนเหตุการณ์คืนนี้เป็นหนังสักเรื่องที่ฉันไม่ควรได้เป็นหนึ่งในนักแสดงนำ

“สวรรค์…” ฉันอ้าปากค้าง พลางหมุนตัวอยู่กลางห้องเพื่อซึมซับทุกรายละเอียด มินิบาร์ขนาดใหญ่ โซฟาที่ใหญ่กว่าห้องนอนฉันและโคมไฟระย้าที่น่าจะแพงกว่ารถของฉันเสียอีก ถึงฉันจะไม่มีรถก็เถอะ แต่ถึงมีมันก็คงจะราคาถูกกว่าโคมไฟระย้านั่นอยู่ดี

และแน่นอน มีสระกระจกไร้ขอบที่เปิดไฟสว่างไสวเหมือนหลุดออกมาจากหนังด้วย

“นี่บ้าไปแล้ว! คุณมีเงินมาจ่ายอะไรแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย? ถ้าใช้เงินกับลูกค้าทุกคนมากขนาดนี้ คุณต้องขาดทุนแน่ ๆ รู้ไหม?”

คริสเตียนหัวเราะ เสียงหัวเราะทุ้มลึกเพราะขบขันนั้น ทำให้ฉันหลงลืมความหนักหน่วงในอกที่ถ่วงอยู่ตั้งแต่เห็นอเล็กซ์กับเอลีสอยู่ด้วยกันไปชั่วขณะ

“ผมรู้จักคนที่ให้ยืมห้องนี้มา” เขาพูดเรียบ ๆ

ฉันขมวดคิ้วด้วยความสงสัยทันที หนุ่มขายบริการที่เข้ามาใช้ห้องเพนต์เฮาส์ในโรงแรมแพงที่สุดในเมืองได้เนี่ยนะ? ขนาดนี้แล้วเขายังจะเล่นบทนี้ต่อไปอีกเหรอ?

“อ๋อแน่สิ คุณ ‘รู้จักบางคน’ สินะ” ฉันทำมือเป็นรูปเครื่องหมายคำพูดในอากาศ แล้วกลอกตา “อยู่กันแค่สองคนแล้ว คุณยังจะเล่นบทคนมีเส้นมีสายไม่เลิกอีกเหรอ? ทุ่มเทกับงานดีจังนะ”

เขาส่งยิ้มลึกลับมาให้โดยไม่ตอบนั่นยิ่งทำให้ฉันสงสัย ฉันเริ่มคิดว่าผู้ชายขายบริการแบบไหนกันที่ทำตัวตามสบายกับความหรูหราขนาดนี้ได้

เรื่องนี้ทำให้ฉันสงสัยอยู่เสี้ยววินาที แต่เอาจริง ๆ ไหม? ตรงนั้นมีสระว่ายน้ำส่วนตัว และฉันก็ต้องการอะไรก็ได้ที่จะช่วยไล่ภาพในหัวของฉันให้หายไป ภาพอเล็กซ์จูบเอลีส ภาพความทรงจำทั้งหมดเกี่ยวคำสัญญาที่ไร้ค่าพวกนั้น

ฉันไม่คิดซ้ำสองให้เสียเวลา

ฉันถอดรองเท้าส้นสูงออก รูดซิปชุดเดรสที่สวมอยู่ลง แล้วปล่อยให้ชุดร่วงลงกับพื้น ลมยามค่ำคืนสัมผัสกับผิวเปลือยเปล่าของฉัน ชุดชั้นในลูกไม้สีดำเผยออกมาเต็มตาดูสวยสะดุดตาท่ามกลางแสงสีฟ้าของสระว่ายน้ำ

คริสเตียนผิวปากเบา ๆ สายตาเขากวาดไล่ไปทั่วเรือนร่างของฉันอย่างช้า ๆ

“ว้าว”

ฉันส่งสายตาให้เขาพยายามทำให้ดูขี้เล่น แต่เหมือนไม่อาจซ่อนพายุที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในใจได้

“อะไรคะ?”

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาของเขาทอประกายด้วยความชื่นชมผสมกับบางอย่าง… อาจจะเป็นความเข้าใจรึเปล่านะ?

“ผมเริ่มคิดแล้วว่าคนที่ได้กำไรจริง ๆ คือผมต่างหาก”

ฉันกลอกตาแต่ก็ยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

แล้วฉันก็พุ่งตัวลงน้ำโดยไม่ลังเล เหมือนอยากจมอยู่ชั่วครู่ ราวกับจะให้สายน้ำชะล้างความเจ็บปวดออกไป

อุณหภูมิน้ำกำลังพอดี แรงกระทบนั้นนุ่มนวล น้ำอุ่นโอบล้อมไปทั่วร่างเหมือนอ้อมกอดหรูหรา ช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อไปทุกส่วน ฉันหมุนตัวแล้วปล่อยให้ตัวเองลอยอยู่ในน้ำสักครู่ก่อนจะโผล่ขึ้นมา

จากจุดที่ว่ายอยู่ ฉันเห็นแสงดาวสะท้อนบนผืนน้ำราวกับมาจากภาพฝัน

“สุดยอดมาก!” ฉันร้องออกมา พร้อมหัวเราะอย่างฝืน ๆ พลางวาดมือไปตามผืนน้ำ

แต่ความจริงน่ะเหรอ? ฉันไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด

ความอบอุ่นห้อมล้อมร่างกายฉันเหมือนอ้อมกอด แต่ไม่อาจละลายปมเย็นเยียบในใจฉันได้

เพราะแม้จะอยู่ในสถานที่สวยสมบูรณ์แบบขนาดนี้ ท่ามกลางความหรูหรา และชายที่ดูเหมือนถูกสร้างขึ้นเพื่อล่อลวงคน…ฉันก็ยังคิดถึงเขาอยู่ดี

อเล็กซ์ ที่ยืนอยู่บนแท่นพิธีมีเอลีสอยู่ข้างกายในชุดเจ้าสาวที่ฉันเป็นคนขายให้เธอเอง

สายตาที่เขามองฉันในงานแต่งงานนั้น เต็มไปด้วยความประหลาดใจ ความสงสัย

เขาคาดหวังให้ฉันพังทลาย หลีกหนีสายตาคน และยังร้องไห้เพราะเขา

และฉันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ แต่ไม่ใช่ในที่สาธารณะ ไม่ใช่ต่อหน้าคนอื่น แต่เป็นตอนอยู่คนเดียว ในห้องนอนเก่าสมัยมัธยมของฉันที่บ้านของพ่อแม่ ที่ฉันย้ายกลับไปอยู่หลังจากจับได้ว่าอเล็กซ์กับเอลีสอยู่ด้วยกัน ฉันร้องไห้จนหลับไปทุกคืน รู้สึกเหมือนคนล้มเหลวอย่างที่พวกเขาบอก

ฉันรักผู้ชายคนนั้น ฉันไว้ใจเขา ฉันวางแผนชีวิตทั้งชีวิตไว้กับเขา

แต่สุดท้าย ฉันก็ถูกทิ้งราวกับคนไร้ค่า “เธอน่ะน่าเบื่อจะตาย” คำพูดของเอลีสยังดังก้องในหัวเหมือนคำสาป ฉันมันน่าเบื่อ ฉันมันธรรมดา ใครหน้าใหนก็มาแทนที่ฉันได้ทั้งนั้น

ส่วนที่แย่ที่สุดน่ะเหรอ? คือการที่ถ้าวันนี้เขามาขอโทษ ถ้าเขาบอกว่าทุกอย่างเป็นความผิดพลาดและอยากให้ฉันกลับไป…

ฉันคงวิ่งตรงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาแน่ และฉันก็เกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนั้น

ลำคอฉันตื้อขึ้นมา ดวงตาของฉันรู้สึกร้อนผ่าว คราวนี้ฉันกลั้นไว้ไม่ไหวแล้ว

น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงผสมกับน้ำในสระ แล้วก็อีกหยด แล้วก็อีกหยด

ฉันดำน้ำลงไป ปล่อยให้น้ำซ่อนความอ่อนแอของฉันไว้ เมื่อโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ฉันก็สูดลมหายใจลึก พยายามตั้งสติ

ฉันมองคริสเตียน หวังว่าเขาจะไม่เห็นช่วงเวลาอ่อนแอของฉัน แต่ฉันกลับพบว่าเขานั่งพิงเก้าอี้ มองฉันด้วยสายตาจริงจังคล้ายจะเป็นห่วง

“อะไรคะ?” ฉันถาม ขณะว่ายเข้าไปใกล้ขอบสระ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ “ไม่เคยเห็นผู้หญิงสนุกกับชีวิตมาก่อนหรือไง?”

เขายิ้มมุมปาก แต่แววตายังจริงจัง

“ก็แค่ตลกดี ที่เห็นคนตื่นเต้นกับเพนต์เฮาส์ขนาดนี้”

ฉันขมวดคิ้ว

“ตื่นเต้นขนาดนี้ คุณหมายความว่าไง?”

เขายักไหล่ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมจนเผยให้เห็นแผงอกที่แน่นและถูกปั้นมาอย่างสมบูรณ์แบบของเขา

“ก็คุณทำเหมือนกับว่าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนน่ะสิ”

ฉันแค่นเสียงก่อนจะสาดน้ำไปทางเขา ใช้ความหงุดหงิดมากลบความเศร้าของตัวเอง

“ก็เพราะฉันไม่เคยเห็นจริง ๆ นี่นา ฉันไม่รู้ว่าผู้หญิงรวย ๆ ขี้เบื่อที่คุณเจอมาเป็นยังไง แต่สถานะแบบฉันน่ะ สิ่งเดียวที่ส่องแสงในบ้านคือบิลค่าไฟที่ค้างจ่าย” ฉันหยุดมองเขา “แต่คุณเล่นได้สมบทบาทดีนะ ฉันเกือบเชื่อว่าคุณเป็นทายาทเศรษฐีจริง ๆ ผู้ชายขายบริการนี่คุยเรื่องการลงทุนกับไวน์ได้ลื่นไหนขนาดนี้ได้ยังไง?”

ฉันเกือบจะพูดออกมาว่า ไหนจะวิธีที่คุณทำให้ฉันลืมแม้เพียงครู่เดียวก็เถอะว่าฉันร้องไห้จนหลับทุกคืน แต่ก็กลืนมันกลับไป

เขามองฉันอยู่นาน เหมือนกับว่าสามารถมองทะลุเปลือกที่ฉันพยายามสร้างขึ้นมาได้

“รู้ไหม โซอี้ ผมชอบที่คุณเป็นแบบนี้นะ”

“แล้วใครจะไม่ชอบล่ะ?” ฉันตอบแต่น้ำเสียงของฉันดันไม่รักดี มันสั่นในตอนท้าย

เพราะอเล็กซ์ไม่ชอบ เอลีสไม่ชอบ และไม่มีใครเคยชอบฉันจริง ๆ

คริสเตียนส่งยิ้มมุมปากมาให้ พลางเอียงศีรษะเหมือนกำลังวิเคราะห์คำตอบของฉัน

“การถ่อมตัวก็ดูจะเป็นพรสวรรค์ของคุณด้วยนะ” เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนพูดต่อ “แต่ผมสงสัยว่าคุณกำลังพยายามพิสูจน์อะไร… หรือพยายามลืมอะไรอยู่”

คำพูดเขาเหมือนตบเข้าที่หน้า ในตอนนั้นฉันแทบจะปีนขึ้นจากสระ เก็บของ แล้วเดินออกไปเลย แต่จะไปไหนได้ล่ะ? กลับไปห้องนอนที่บ้านพ่อแม่งั้นเหรอ? กลับไปฟังเสียงถอนหายใจของแม่ทุกครั้งที่ฉันออกจากห้องน้ำพร้อมตาแดง ๆ หรือไง?

“ฉันไม่ได้พยายามพิสูจน์อะไรทั้งนั้น” ฉันโกหกแต่เสียงฉันเบากว่าที่ตั้งใจ

คริสเตียนมองฉันอยู่นาน เหมือนชั่งใจว่าจะเชื่อฉันดีไหม แล้วเขาก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อต่อ โดยไม่พูดอะไรออกมา

และ พระเจ้าช่วย…

ถ้าฉันคิดว่าเขาดูดีตอนใส่สูทแล้วล่ะก็ การเห็นเขาเปลือยท่อนบนกลับยิ่งหนักกว่า ผิวสีทองที่เปล่งประกายภายใต้แสงไฟนวล ๆ ทุกกล้ามเนื้อชัดเจนสมบูรณ์แบบ รอยสักกระจายไปทั่วแขนและลำตัว เป็นภาพที่ตัดกับภาพลักษณ์เรียบร้อยและภูมิฐานที่เขาแสดงออกมา

ร่างกายของฉันตอบสนองก่อนที่จะรู้ตัว พระเจ้าโปรดอภัยให้ลูกด้วยเถอะ ผู้ชายคนนี้คือหายนะเดินได้ชัด ๆ และบางที…เขาอาจทำให้ฉันลืมได้สักครู่ว่าฉันรู้สึกว่างเปล่าและไร้ค่าแค่ไหน

เขาพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนโยนมันทิ้งลงบนเก้าอี้ แล้วเริ่มปลดเข็มขัด

“เดี๋ยว…” ฉันเลิกคิ้วขึ้น พยายามเรียกสติกลับมา “คุณจะลงมาด้วยงั้นเหรอ?”

“คุณไม่อยากมีเพื่อนเล่นหรือไง?” มีบางอย่างในแววตาของเขา ความอ่อนโยนที่ไม่เหมือนกับงานของเขาหรือบทบาทที่เราต้องแสดง

“ฉันนึกว่าคุณเป็นพวกไม่อยากให้ผมเปียกน้ำซะอีก”

“แต่ผมนึกว่าคุณเป็นพวกที่จะชวนผมลงมาตั้งนานแล้วซะอีก”

นี่เพราะฉันโหยหาความสัมพันธ์หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นที่ต้องการอีกครั้งหรือเปล่า? ฉันคิดแต่พูดออกไปว่า “งั้นก็ลงมาเลย” ฉันเอ่ยเชิญอย่างรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น คืนเดียวกับคนแปลกหน้าเพื่อลบความโดดเดี่ยวที่กัดกินฉันตั้งแต่วันที่สูญเสียทุกอย่างไป