คุณเพื่อนสนิท 1 กูเองก็รับไม่ได้

คุณเพื่อนสนิท 1 กูเองก็รับไม่ได้

ครืด ครืด

โทรศัพท์เครื่องหรูซึ่งวางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงแผดเสียงสั่นเครือ ปลุกเจ้าของมันให้ฝืนตื่นจากห้วงแห่งฝันหวาน ถึงกระนั้นก็ยังไม่คิดเปิดเปลือกตาขึ้น ทำเพียงใช้มือควานหาสมาร์ตโฟนเจ้าปัญหาก่อนจะกดปิดเสียงมันในที่สุด

เจ้าของห้องทิ้งหัวลงหมอนใบโตอีกครั้ง หวังจะพักสายตาหลังผ่านกิจกรรมอันสุดแสนทรหดมาตลอดทั้งคืน กระทั่งเจ้าตัวสัมผัสได้ถึงแรงกดทับช่วงหน้าท้องแบนราบ ประกอบกับรู้สึกได้ถึงความโล่งผิดปกติของเรือนกายที่บอบช้ำเสียจนไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้ ลามไปถึงช่วงล่างซึ่งรู้สึกระบมปวดร้าวราวกับมันได้ฉีกขาดไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ไวทันความคิดจู่ ๆ เปลือกตาบางก็เบิกโพลงมองค้างไปยังเพดานเบื้องบนราวคนสติหลุดลอยไปไกล

ภาพแต่ละท่วงท่าที่เจ้าตัวและชายหนุ่มได้ร่วมกันกระทำเสพสุขมาครึ่งค่อนคืนเริ่มผุดเข้ามาในโสตประสาทเป็นฉาก ๆ จนแทบไม่อยากจะเชื่อ

ก่อนเครื่องหน้างดงามจะค่อย ๆ เบือนเข้าหาใครอีกคนซึ่งยังคงนอนหลับใหลอยู่ข้างกาย หนำซ้ำอีกฝ่ายยังอยู่ในสภาพไร้อาภรณ์ไม่ต่างจากเธอเลยสักนิด

รอยสักปีกนกบนแผงอกกำยำเด่นชัดห่างจากกรอบตาดวงโตไม่ถึงคืบ ตามผิวกายของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยแดงช้ำซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงเป็นฝีปากของเธอนั่นเอง แน่นอนว่าในส่วนของร่างเล็กก็ไม่ต่างจากอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างล้วนเป็นเครื่องหมายยืนยันชัดเจนแล้วว่าเรื่องราวทั้งหมดทั้งมวลตลอดทั้งคืนที่ผ่านมามิใช่ความฝันแต่อย่างใด

“ไอ้ไฟ! มะ...มึงตื่น”  นิวเยียร์ ยมลกันต์ ละล่ำละลักเรียกชื่อเพื่อนสนิทติด ๆ ขัด ๆ พร้อมด้วยเรียวมือสวยซึ่งทำหน้าที่เขย่าลำแขนแกร่งไปด้วย ไม่นานคนที่กำลังติดอยู่ในห้วงแห่งนิทราก็จำยอมเปิดเปลือกตาขึ้นเสียที

“อะไรของมึงวะไอ้นิว วันนี้วันหยุดจะรีบปลุกกูไปไหน” ไฟ อาทิตย์ บ่นพึมพำพร้อมยกมือขึ้นขยี้ตาเพื่อไล่อาการงัวเงียรวมถึงความมึนเมาที่ยังคงค้างอยู่ในหัวให้หลุดพ้น หากแต่ประโยคต่อมาที่ได้ยินกลับทำเอาความมึนเมาที่มีทั้งหมดหายเป็นปลิดทิ้งไปโดยปริยาย

“มะ...เมื่อคืนมึงกับกู.....” เป็นเพราะเธอยังรู้สึกอึ้งกับสถานการณ์ในตอนนี้ไม่หาย ส่งผลไปถึงสมองไม่สามารถประมวลผลเป็นคำพูดได้

“.....”

“เฮ้ย!”

สัมผัสเนื้อแนบเนื้อภายใต้ผ้าห่มผืนหนาชนิดที่ว่าเรียวขาสวยถูกความแข็งขืนถูไถไปมาไม่หยุด สร้างความตกใจให้แก่ร่างบางจนเผลอร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนกะทันหัน ไม่ลืมคว้าผ้านวมขึ้นมาห่อเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ ทว่ากลับทำให้อีกฝ่ายต้องตกอยู่ในสภาพล่อแหลมแทน

ร่างกำยำบนเตียงนุ่มอยู่ในคราบเปลือยเปล่าตั้งแต่หัวจรดเท้า ชวนให้ดวงตากลมโตเผลอไล่มองลงต่ำไปยังเครื่องบุรุษเพศที่เธอได้ปรนเปรอความสุขให้มันมาตลอดทั้งคืน หากแต่ไม่ทันจะได้มองความใหญ่โตของอีกฝ่ายไปมากกว่านี้.....

“ว้าย!!” ในจังหวะที่เท้าเหยียบถึงพื้นความเจ็บปวดก็รุมเร้าเรือนกายวิ่งลงไปยังกลางกายสาวที่เจ้าของมันเผลอใช้งานหนักมาหลายชั่วโมง กระทั่งแข้งขาอ่อนล้าไม่มีแม้เรี่ยวแรงจะหยัดกายทรงตัวอยู่เป็นสาเหตุให้เจ้าหล่อนเสียหลักล้มตึงไปดื้อ ๆ

“เฮ้ย ไอ้นิวเป็นไรมากเปล่า” กางเกงกีฬาข้างเตียงถูกคว้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลวก ๆ ก่อนร่างสูงจะรีบปรี่เข้าไปหาร่างเล็กที่นอนแอ้งแม้งอยู่พื้นพลางร้องโอดครวญทั้งน้ำตา ตั้งใจจะช่วยพยุงแท้ ๆ แต่ดันถูกคนเจ็บปฏิเสธเสียอย่างนั้น

“มึงถอยไปเลย กูลุกเองได้” เอ่ยปรามเสียงแข็งจนคนฟังรับรู้ได้ถึงความห่างเหิน เรียวมือสวยยกขึ้นจับขอบเตียงเอาไว้มั่นพยายามหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบากอีกครั้ง

และดูเหมือนอาการดื้อรั้นของหญิงสาวจะไม่ค่อยเข้าตาคนมองมากนัก

“แค่ยืนยังจะล้ม จะอวดเก่งไปเพื่ออะไรวะ” ไม่ว่าเปล่าไฟจัดการช้อนร่างของเพื่อนสนิทขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว ไม่สนใจท่าทางต่อต้านของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

“ไอ้ไฟปล่อยกู กูเดินเองได้”

ตุบ

สมหวังดังใจปรารถนาเพราะไม่ทันไรอีกฝ่ายก็ทิ้งร่างบางลงเตียงนุ่มอย่างแรง สร้างความจุกเสียดให้ตีตื้นขึ้นจนเจ้าตัวได้แต่เบ้หน้าไม่พอใจ ถึงกระนั้นก็ไม่คิดปริปากส่งเสียงร้องเลยสักคำ ทำเพียงพลิกตัวนอนหันหลังให้กับเพื่อนสนิทซึ่งยืนอยู่ข้างเตียง บ่งบอกชัดเจนว่าหญิงสาวไม่ต้องการสนทนากับเขาอีกต่อไป

ไฟเองก็รู้สึกผิดกับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่น้อยไปกว่าเธอเลยด้วยซ้ำ หากเขาเลือกได้ขอเพียงคนที่นอนอยู่บนเตียงในตอนนี้เป็นใครคนอื่นเสียยังดีกว่า

ก่อนจะหนีกลับห้องตัวเองก็มิวายทิ้งประโยคสุดท้ายเอาไว้

“กูรู้ว่ามึงคงรับไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น กูเองก็รับไม่ได้เหมือนกัน.....”

ประตูบานหรูถูกปิดสนิท หลงเหลือไว้เพียงความเงียบสงบเข้ากลืนกินบรรยากาศภายในห้อง พานไปถึงหัวใจดวงน้อยที่จู่ ๆ ก็กระตุกวูบไหวอย่างแปลกประหลาด

นานหลายนาทีที่หญิงสาวตกอยู่ในห้วงแห่งภวังค์ความคิดของตัวเอง กระทั่งถูกความเหนื่อยล้ารุมเร้าร่างกายถึงได้คล้อยหลับเข้าสู่ห้วงนิทราไปในที่สุด