คุณเพื่อนสนิท 2 รอยนั่นใครดูด

คุณเพื่อนสนิท 2 รอยนั่นใครดูด

หากเป็นปกติในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์เช่นนี้ ชายหนุ่มคงเลือกที่จะพักผ่อนนอนเอาแรงซึ่งกว่าจะตื่นก็ปาไปเกือบเย็น หลังจากนั้นก็มักจะชวนเพื่อนสนิทอย่างนิวเยียร์ออกไปหาอะไรทานข้างนอกแทน

ทว่าวันนี้กลับแตกต่างไปจากทุกที คงเป็นเพราะเรื่องราวที่เพิ่งเผชิญมาก่อเกิดความรู้สึกกระวนกระวายใจจนแทบอยู่ไม่สุข พานให้ร่างสูงต้องรีบอาบน้ำจัดการแต่งตัวโดยคว้าชุดกีฬาตัวเก่งออกมาสวมทับเรือนร่างกำยำกึ่งเปลือยเปล่า

ก่อนจะบึ่งรถไปยังห้องเพื่อนอีกกลุ่มก็มิวายแวะไปทำธุระสำคัญด้วยตัวเองเสียก่อน

ทันทีที่เปิดประตูออกกว้างก็เป็นอันต้องเบ้หน้ากับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ปะทะเข้าจมูกชวนอาเจียนเสียตรงนั้น เป็นเพราะอาการมึนเมายังคงรบเร้าในหัวไม่หยุดจึงส่งผลให้เจ้าตัวไม่ค่อยชอบใจกับกลิ่นของมันมากนัก

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงโซฟาข้าง ๆ กับวงเหล้าซึ่งดูท่าแล้วคงจะไม่ยอมเลิกรากันง่าย ๆ

“พวกมึงกะแดกเอาตายกันเลยไง” นึกระอากับพวกมัน พอถึงวันหยุดทีไรก็มักจะกอดคอเมากันยันเช้าทุกที

“แดกด้วยกันไหมล่ะ” ทรอยเอ่ยชวนพร้อมยกแก้วเบียร์ขึ้นสูง

“......” ไร้เสียงตอบรับจากไฟ หากแต่เครื่องหน้าอันหล่อเหลากลับส่ายไปมาเป็นเชิงปฏิเสธแทน

“ใช่สิหนีไปแดกกับไอ้นิวกันสองคน ไม่คิดจะชวนพวกกูสักคำ” เป็นนายน์ที่เอ่ยเหน็บแนมพลางยกแก้วเบียร์ขึ้นกระดกรวดเดียวจนเกลี้ยง ทำราวกับน้ำสีอำพันเหล่านั้นเป็นน้ำหวานก็ไม่ต่าง

“เออจริง หนุกกันอยู่สองคนเลยอะ”

อีกครั้งที่ทรอยเอ่ยเสริมรับกับเพื่อนสนิทช่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยจนคนโดนรุมได้แต่เบือนหน้าหนี เพื่อหลบซ่อนพิรุธที่อาจจะหลุดต่อหน้าพวกมันเอาได้

และดูเหมือนสิ่งที่เขาคิดจะเป็นจริง

“ไอ้ไฟ.....” ทรอยสังเกตเห็นถึงความผิดปกติของร่องรอยแดงช้ำบนอกกำยำที่โผลพ้นคอเสื้อกีฬาของไฟ ชวนให้นึกสงสัยเสียจนต้องจำยอมละความสนใจจากแอลกอฮอล์เบื้องหน้าพลันหรี่ตามองเพื่อนอย่างไม่วางตา “เดี๋ยวนี้มึงมีสาวใหม่แล้วดิ”

“สาวใหม่อะไรมึง”

“รอยนั่นใครดูดมาวะ มึงคงไม่โง่บอกว่าไอ้นิวเป็นคนดูดหรอกนะ”

เข้าใจดีว่าประโยคเหล่านั้นเป็นเพียงการประชดประชัน หากแต่ใครจะไปรู้ว่าทั้งหมดทั้งมวลที่ไอ้เพื่อนตัวดีได้กล่าวมา ล้วนแล้วแต่เป็นความจริงทั้งนั้น

แน่นอนว่าเรื่องราวที่เกิดจากความผิดพลาด จะให้ดังมาถึงหูไอ้สองตัวนี้ไม่ได้เด็ดขาด ด้วยเหตุนี้จึงเลือกหยิบยกข้ออ้างอย่างไร้น้ำหนักขึ้นมาแก้ตัวแทน

“มึงมองยังไงเป็นรอยดูดวะ ยุงกัดชัด ๆ” ว่าพลางยกมือขึ้นลูบบริเวณรอยแดงช้ำปกปิดต่อกรอบสายตาของพวกขี้เสือก “อีกอย่างไอ้นิวห้าวอย่างกับผู้ชาย กูเอาไม่ลงหรอก”

“กูจะฟ้องมัน”

“ไร้สาระ” เสียงเรียบนิ่งมาพร้อมกับร่างสูงเอนกายพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ

“มันก็ผู้หญิง มึงอยู่ด้วยกันทุกวันไม่มีหวั่นไหวบ้างเหรอวะ” อีกครั้งที่ความอยากรู้อยากเห็นมีมากกว่าความมึนเมา ทรอยเลือกขยับตัวเข้าประชิดไฟพร้อมยื่นหน้าเข้าหาพลางลุ้นไปคำตอบต่อจากนี้

“ปานม้าดีดกะโหลก ให้กูหวั่นไหวกับมันกูขอเป็นโสดจนตายซะยังดีกว่า”

“แรงจังวะ ทรอยรับไม่ได้” ทรอยส่ายหน้าไปมาทำราวกับรับไม่ได้ในสิ่งที่เพื่อนสนิทพูดออกมา แต่ก็ใช่ว่าเขาจะลืมประเด็นสำคัญก่อนหน้านี้ “แล้วสรุปใครดูดวะ”

“มึงก็ไม่ต้องไปเสือกเรื่องมันมาก ถ้ามันอยากพูดคงพูดไปแล้ว” จู่ ๆ ความเป็นเพื่อนเมื่อครู่ก็แตกหักกะทันหัน หลังลงเรือลำเดียวกันได้ไม่นานนายน์ก็ถีบหัวส่งทรอยเสียอย่างนั้น อีกทั้งยังไม่สนใจสายตาโกรธเคืองของคู่หูที่มองมาเลยสักนิด ทำเพียงเอ่ยถามไฟถึงของสำคัญ “ว่าแต่บุหรี่กูล่ะ ได้ซื้อมาป้ะ”

“ในกระเป๋าหยิบเอา”

กระเป๋าใบเล็กซึ่งวางอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้าถูกนายน์คว้าไปในเวลาต่อมา ก่อนที่เขาจะจัดการรูดซิปเพื่อหวังหยิบซองบุหรี่ที่ก่อนหน้านี้ได้ไหว้วานให้เพื่อนสนิทซื้อติดมือมาด้วย

หากแต่กล่องสี่เหลี่ยมปริศนานอนแอ้งแม้งรวมอยู่กับซองบุหรี่ด้านในช่างน่าสนใจเสียมากกว่า กระตุ้นความขี้เสือกให้ผุดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะถือวิสาสะล้วงมันออกมาพลางยกขึ้นสูง

“มึงซื้อยาคุมไปให้ใครวะ”

พรึ่บ

ไม่ทันจะได้รับคำตอบจากเจ้าของกระเป๋า กล่องยาคุมฉุกเฉินที่คราแรกอยู่ในมือของเขา บัดนี้กลับถูกไฟแย่งไปต่อหน้าต่อตา และท่าทางลุกลี้ลุกลนของเจ้าตัวก็ยิ่งเพิ่มชนวนความอยากรู้อยากเห็นให้คนทั้งสองต้องจับตามองไฟทุกอิริยาบถ

“มึงมีพิรุธ มึงซื้อไปให้ใคร”

“เออไหนว่าไม่เคยเอาสดไงวะ แล้วทำไมต้องกินยาคุม”

“นั่นดิ กูว่าผู้หญิงคนนั้นแม่งต้องเด็ดมากแน่ ๆ”

“สัสนี่ร้ายนักนะ ไม่เจอกันแค่วันเดียวจะเป็นคุณพ่อซะละ”

“ป๊าไฟครับ~”

“พวกเวรเก็บปากหมา ๆ ของพวกมึงไว้ซดเหล้าเหอะ” ว่าพลางชักสีหน้าใส่พวกขี้เสือกด้วยความไม่พอใจ ก่อนกระเป๋าใบโปรดจะถูกคว้ากลับคืนมาพร้อมยัดกล่องยาเจ้าปัญหาเก็บเอาไว้เช่นเดิม จากนั้นจึงผุดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เบื่อหน่ายกับพวกขี้เมานี้เต็มที “ไหน ๆ มึงก็ไม่นอนกันละ กูขอยืมเตียงหน่อยก็แล้วกัน”

“ได้ครับคุณพ่อ พูดนิดพูดหน่อยทำโมโห แหม~”

คฤหาสน์หรูตระกูลดัง

ภาพความน่ารักสดใสของหญิงสาวซึ่งปรากฏอยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยมของสมาร์ตโฟนเป็นอันต้องถูกแย่งความสนใจไปเสียดื้อ ๆ เมื่อลูกน้องชายชุดดำร่างสูงใหญ่ย่างกรายเข้าหาผู้เป็นนายพร้อมรายงานเรื่องสำคัญ

“สองคนนั้นเป็นอย่างที่เฮียคาดการณ์ไว้จริง ๆ ครับ”

“หึ” รอยยิ้มร้ายปรากฏบนใบหน้าอันหล่อเหลา พลันทิ้งโทรศัพท์ในมือลงโต๊ะเบื้องหน้าอย่างไม่ไยดี ก่อนที่เรียวขายาวจะยกขึ้นไขว่ห้างพลางเอนกายพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีสบาย ๆ “แล้วเรื่องที่กูให้ไปจัดการถึงไหนแล้ว”

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ อยู่ที่ว่าเฮียพร้อมย้ายเข้าอยู่วันไหน”

“ไม่เกินสามวัน”

“แล้วถ้าเรื่องนี้ถึงหูเฮีย.....” ไม่ทันจะได้เอ่ยจบประโยคกลับต้องยุติคำถามเอาไว้เพียงเท่านั้น เมื่อผู้เป็นนายเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกชวนคนฟังรู้สึกหวาดกลัวอยู่กลาย ๆ

“มึงไม่พูด กูไม่พูด แล้วใครจะรู้” เครื่องหน้าคมคายประกายความหงุดหงิดชัดเจนพลันถอนหายใจยาวบ่งชัดถึงความไม่พอใจมากนัก “จัดเตรียมทุกอย่างให้เรียบร้อยก็พอ”

“ได้ครับเฮียรอง”