คุณเพื่อนสนิท 4 เพื่อนกู กูดูแลได้

คุณเพื่อนสนิท 4 เพื่อนกู กูดูแลได้

กระจกบานใสสะท้อนเงาของหญิงสาวในชุดนักศึกษาหุ่นบอบบาง แม้เจ้าตัวจะเอ่ยปากครั้งแล้วครั้งเล่าว่าตนนั้นห้าวหาญปานผู้ชายไม่มีผิด หากแต่สัดส่วนเว้าโค้งของเรือนกายประกอบกับความงดงามของเครื่องหน้า รวมไปถึงผมสีบลอนด์สว่างยิ่งชวนให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์เสียจนเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มหลายคน ไม่เว้นแม้กระทั่งหญิงสาวซึ่งพากันหลงใหลในความน่ารักของเธอกันถ้วนหน้า

ดวงตากลมโตไล่มองความเรียบร้อยของตัวเองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าผ่านกระจกบานใสเบื้องหน้า ก่อนเรียวมือสวยจะคว้ากระเป๋าคู่ใจขึ้นมาถือพลางสาวเท้าออกไปยังโรงจอดรถหน้าบ้าน ซึ่งมีร่างสูงของเพื่อนสนิทยืนรออยู่ก่อนแล้ว

และก็เป็นอีกเช่นเคยที่พอได้เผชิญหน้ากันก็พลอยให้พวกเขาทั้งสองต่างทำตัวไม่ถูก ถึงกระนั้นก็เลือกที่จะกักเก็บอาการเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน

ท้ายที่สุดกลายเป็นไฟที่เป็นฝ่ายปริปากพูดพร้อมยื่นหมวกนิรภัยส่งให้หญิงสาวตามความเคยชิน

“ไปกัน”

“วันนี้มึงไปก่อนเลย กูว่าจะขับรถไปเอง” น้ำเสียงผะแผ่วมาพร้อมกับเรียวมือสวยเลือกที่จะคว้าหมวกนิรภัยอีกอันขึ้นมาถือไว้ ทำเมินต่อไฟไปเสียดื้อ ๆ

“ทำไม”

“เย็นนี้มึงมีเตะฟุตบอลไม่ใช่เหรอ กูไม่อยากรอ”

“เมื่อก่อนมึงก็รอได้ หรือตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน” ความหงุดหงิดเริ่มก่อเกิดในใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ได้เคลียร์ใจกันแล้วแท้ ๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเหมือนกำลังหลบหน้าเขาอยู่ไม่มีผิด

“เปล่า....แค่มีธุระน่ะ”

“ธุระหรือมึงตั้งใจหลบหน้ากู” สุดท้ายจำต้องเอ่ยความในใจออกมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง นัยน์ตาคมกริบมองจ้องใบหน้าสะสวยที่เบือนหนีอย่างต้องการคำตอบ

“รีบไปเถอะ ไม่อยากทะเลาะ”

“ไม่อยากทะเลาะแต่มึงก็เมินกู โกรธกูขนาดนั้นเลยเหรอ”

“กูไม่ได้โกรธแล้วไงไฟ กูแค่อยากเว้นระยะห่างก็เท่านั้น เราเป็นแค่เพื่อนกันนะเว้ยไม่ใช่แฟน ข้อนี้มึงเป็นคนพูดเองไม่ใช่เหรอ?” ครานี้เครื่องหน้างดงามเบือนกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ดวงตากลมโตมองสบอีกฝ่ายเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกอย่างเห็นได้ชัด พลันคำพูดของไฟก็ถูกย้อนถามขึ้นอีกครา “ไหนมึงบอกจะไม่ก้าวก่ายเรื่องของกูไง”

“อืม โอเคเอาตามนั้นก็ได้” ทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ก่อนร่างสูงจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ขับออกจากโรงจอดด้วยความเร็วสูงบ่งชัดถึงอารมณ์ซึ่งไม่ค่อยคงที่มากนัก

“เฮ้อ~” เสียงถอดถอนหายใจยาวเหยียดหลังบริเวณแห่งนี้หลงเหลือเพียงตนคนเดียว ความจริงก็ใช่ว่าอยากเว้นระยะห่างกับเพื่อนสนิทเสียเมื่อไหร่ เพียงแต่เธอเองยังใจไม่แข็งพอที่จะสู้หน้ากับอีกฝ่ายดังเช่นเมื่อก่อนก็เท่านั้นเอง

หมวกนิรภัยในมือถูกยกขึ้นสวมใส่ศีรษะ และจังหวะที่กำลังจะขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ สายตาดันเหลือบไปเห็นความผิดปกติของล้อหน้า

“ยางรั่วได้ไงเนี่ย” เรียวมือสวยยกขึ้นเสยผมอย่างคนหัวเสีย จริงอยู่ที่ระยะทางระหว่างมหาวิทยาลัยและบ้านเช่าของเธอไม่ได้ไกลกันมากนัก แต่ถ้าหากตอนนี้ยังไม่เริ่มออกเดินทางเห็นทีคงได้เขาเรียนสายอย่างแน่นอน

ไวทันความคิดหมวกนิรภัยถูกถอดออกวางไว้ที่เดิม ก่อนร่างบางจะเร่งรีบสับฝีเท้าไปยังหน้าปากซอยหวังใช้บริการมอเตอร์ไซค์รับจ้างแทน ทว่าเสียงบีบแตรที่ดังมาจากด้านหลังกลับดึงดูดความสนใจ เรียกให้เรียวขาเล็กต้องหยุดชะงักพลางขมวดคิ้วมุ่นมองไปยังรถหรูคันปริศนาซึ่งขับเข้ามาจอดเทียบข้างฟุตพาทบริเวณที่สาวเจ้ายืนอยู่

กระจกบานใสเลื่อนลงช้า ๆ กระทั่งเครื่องหน้าอันหล่อเหลาของคนคุ้นเคยปรากฏให้ได้เห็น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มเจ้าของรถดังขึ้นทักทายอย่างเป็นกันเอง

“อ้าวพี่นิว ทำไมถึงได้มาเดินตรงนี้ล่ะครับ”

“รถยางรั่วน่ะ ไคมีอะไรหรือเปล่า พี่รีบ” เพราะเหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีก็จะเข้าสู่ชั่วโมงเรียน ขืนเธอยังชักช้าอยู่เช่นนี้เห็นทีคงไม่ทันเสียแล้ว

“ถ้าไม่รังเกียจไปกับผมได้นะครับ ยังไงเราก็ไปมหา’ลัยเดียวกันอยู่แล้ว”

ใบหน้าสะสวยฉายชัดถึงความลังเลอยู่เต็มประดา หากแต่ข้อเสนอที่อีกฝ่ายกล่าวมาเมื่อครู่ก็ฟังดูเข้าท่าอยู่ไม่น้อย อย่างไรแล้วไคก็เป็นถึงน้องชายคาร์เตอร์คนรักของเพื่อนสนิทเธอ เช่นนั้นจึงสามารถไว้วางใจได้พอสมควร คิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจตอบรับอย่างจำยอม

“งั้นพี่รบกวนหน่อยนะ”

ไฟจราจรสีแดงซึ่งปรากฏอยู่เบื้องหน้าส่งผลให้ตัวรถหรูต้องจอดนิ่งสนิทอยู่กลางถนน ในขณะที่หญิงสาวผู้โดยสารจำเป็นเอาแต่นั่งจ้องหน้าจอสมาร์ตโฟนเพื่อตอบแชตเพื่อนสนิท ไม่สนใจคนขับที่จู่ ๆ ก็เอี้ยวตัวเข้าหาอย่างไม่มีสาเหตุ

กว่าจะรู้ตัวก็ในตอนที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มอวบอิ่ม เรียกให้ดวงตากลมโตต้องจำยอมละความสนใจจากหน้าจอสี่เหลี่ยมแล้วเงยขึ้นมองเครื่องหน้าคมคายที่อยู่ห่างจากตนไม่ถึงคืบ

“นะ...นายจะทำอะไร” เสียงตะกุกตะกักดังขึ้นถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เป็นเพราะระหว่างเธอและไคไม่ได้สนิทสนมถึงขั้นจะใกล้ชิดกันได้จึงส่งผลให้ร่างเล็กรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย

“พี่ลืมคาดเข็มขัดค่ะ”

แกร๊ก

เสียงคาดเข็มขัดดังขึ้นยืนยันชัดเจนว่าคนขับไม่ได้มีเจตนาอื่นใดนอกเหนือจากความปลอดภัยของหญิงสาวเท่านั้น เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นร่างสูงจึงเอี้ยวตัวกลับไปทำหน้าที่ของสารถีจำเป็นอีกหน

ใบหน้าเรียบนิ่งของคนขับช่างแตกต่างจากคนข้าง ๆ เริ่มขึ้นสีแดงปลั่งรู้สึกขวยเขินกับความคิดของตัวเองที่เผลออคติต่ออีกฝ่ายไปได้

และดูเหมือนไคเองก็คงจะมองออกว่านิวเยียร์กำลังคิดอะไรอยู่

“ทำไมครับ คิดว่าผมจะทำอะไรพี่งั้นเหรอ”

“ปะ....เปล่า”

“หึ” มุมปากหยักยกยิ้มเพียงเล็กน้อย ในขณะที่เท้าหนัก ๆ ทำหน้าที่เหยียบลงคันเร่งควบคุมรถให้เคลื่อนตัวไปยังมหาวิทยาลัย

ใช้เวลาไม่นานก็สามารถมาส่งผู้โดยสารถึงที่หมายได้อย่างปลอดภัย

“ขอบใจมากนะ ถ้าไม่ได้ไคพี่คงเข้าเรียนสายแน่ ๆ” นิวเยียร์เอ่ยขอบคุณอีกฝ่ายตามมารยาท ก่อนหญิงสาวจะเอี้ยวตัวเข้าหาประตูหวังเปิดมันออกเพื่อลงจากรถ หากแต่พยายามเปิดเพียงใดกลับไม่สามารถทำได้อย่างใจหวัง

หนีไม่พ้นคงเป็นฝีมือเจ้าของรถอย่างแน่นอน

“ไคเปิดประตูด้วย พี่รีบ”

“เดี๋ยวสิ”

“มีอะไร” น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดมาพร้อมสีหน้าไม่พอใจมากนัก ทั้งที่อีกฝ่ายก็รู้อยู่เต็มอกว่าเธอค่อนข้างรีบทว่าเขากลับทำเมินเฉยเสียอย่างนั้น ซ้ำยังดูเหมือนจงใจยื้อเวลาให้เธออยู่ต่อก็ไม่ปาน

“ถ้าพี่อยากขอบคุณผมจริง ๆ ไว้เลี้ยงข้าวผมสักมื้อได้ไหมครับ” ในขณะที่เรียวปากหยักเอ่ยร้องขออยู่นั้น พลันสายตาคมกริบกลับเหลือบมองไปยังบุคคลที่สามซึ่งเดินดุ่ม ๆ มุ่งมายังรถของตนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ต่างจากไคที่รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

ส่วนนิวเยียร์ที่ไม่รู้เรื่องราวประกอบกับเร่งรีบเข้าเรียนจึงตอบตกลงอย่างไม่มีข้อกังขา

“โอเค ไว้นัดกันนะ”

“ได้ค่ะ”

รอยยิ้มเป็นมิตรถูกส่งให้หญิงสาวซึ่งก็คลี่ยิ้มเล็กน้อยตอบกลับมาตามมารยาท จังหวะนั้นเองที่เสียงเปิดประตูจากด้านนอกดังขึ้นเรียกให้ใบหน้าสวยต้องหันไปยังที่มา ถึงได้เห็นว่าเป็นไฟพยายามกระชากประตูรถด้วยความขุ่นเคืองฉายชัดผ่านสีหน้า

“เปิดดิวะ! กูบอกให้เปิด”

“หึ” เห็นอาการร้อนรนใจของคู่อริแล้วเขาดันรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก กะเอาไว้ว่าจะยื้อเวลาต่ออีกสักพัก แต่ด้วยเพราะคนข้าง ๆ เร่งรีบเขาถึงได้ใจอ่อนยอมเปิดประตูให้

กระนั้นก็มิวายเอ่ยทิ้งท้ายในจังหวะที่ประตูเปิดออกกว้าง จงใจสร้างความร้าวฉานในความสัมพันธ์เพื่อนสนิทของทั้งคู่

“ตั้งใจเรียนนะครับพี่นิว เอาไว้นัดกันอีกทีนะครับ”

“เพื่อนกู กูดูแลเองได้ มึงไม่ต้องเสือก”

ปัง!