ว่าไงคะคุณมาเฟีย 6 เฮียชอบเธอเหรอ

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 6 เฮียชอบเธอเหรอ

ความอึดอัดปกคลุมบรรยากาศภายในห้องทั่วทุกซอกมุมพานให้บุคคลทั้งสองต้องตกอยู่ในภวังค์ กระทั่งถูกความเงียบสงบกลืนกินได้ยินเพียงเสียงของหัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบเจ็บอก เรียวมือเล็กกระชับเสื้อแน่นอย่างประหม่า แววตาฉายชัดถึงความกังวลปนหวาดกลัว

คาร์เตอร์ที่เธอเคยรู้จักมิใช่คนเหี้ยมโหด อีกทั้งเขายังอ่อนโยนและสุภาพกับผู้หญิงเป็นที่สุด ผิดเพี้ยนกับชายหนุ่มเบื้องหน้าที่ไร้หัวใจแสนเย็นชาซ้ำยังถือปืนจ่อคางเธออยู่ในตอนนี้อีกต่างหาก

“....” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม นัยน์ตาคมกริบหรี่มองใบหน้าสะสวยด้วยจับพิรุธ “รู้จักฉัน?”

“.....”

“เอาเถอะ ๆ จะเรียกฉันยังไงนั่นมันก็เรื่องของเธอ แต่ตอนนี้เรามาทำข้อตกลงกันดีกว่า” น้ำเสียงเจ้าเล่ห์บวกกับสายตาร้ายกาจพร้อมงับเหยื่อซึ่งใกล้ติดกับดักเต็มที “ตราบใดที่แม่เธอยังหาเงินมาใช้หนี้ฉันไม่ได้ ก็อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้ากัน”

“.....”

“แต่ถ้าเธอเป็นเด็กดียอมเชื่อฟัง ฉันอาจจะใจดีลดหนี้ให้” เห็นอีกฝ่ายไม่ตอบโต้เขายิ่งได้ใจยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ยอมลดปืนลงในที่สุด ก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นกอบกุมแก้มอวบอิ่มเอาไว้ หากเธอยอมเชื่อฟังอย่างที่ว่าจริงเขาเองก็พร้อมจะเอ็นดูและเลี้ยงดูปูเสื่อเป็นอย่างดี “ไงเด็กดี”

น้ำตาลยังคงนิ่งเงียบไม่ยอมเปิดปากพูดเช่นเดิม ทว่ากลับเบือนใบหน้าหลบไปอีกทางจนอีกฝ่ายต้องยอมผละมือออกจากแก้มนุ่มนิ่มด้วยความเสียดาย

“หึ ตามใจ” ความเย่อหยิ่งของคนตัวเล็กมันพลอยให้เขานึกชอบใจอยู่ไม่น้อย ปกติแล้วหญิงสาวใช้บริการเหล่านั้นมักเอาอกเอาใจจนน่ารำคาญ ต่างจากหญิงตรงหน้าที่กล้าปฏิเสธแม้กระทั่งสัมผัสอันอ่อนโยนจากเขา “ชักเริ่มน่าสนใจเข้าแล้วสิ”

ขณะที่กำลังเชยชมใบหน้างดงามอย่างเพลิดเพลินตาอยู่นั้น ทว่าจังหวะกลับไม่ดีมีผู้มาเยือนถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาโดยพลการ แน่นอนว่าเจ้าของห้องเช่นคาร์เตอร์ย่อมรู้ดีว่าบุคคลนี้เป็นผู้ใด

“ว้าว ว้าว ว้าว นี่ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย” ไค ครินทร์ น้องชายสายเลือดเดียวกันเอ่ยแซวผู้พี่ตามประสาชายหนุ่มขี้เล่นขี้แหย่ ไม่บ่อยนักที่จะมีโอกาสได้เห็นพี่ชายพาผู้หญิงเข้ามาปรนนิบัติถึงในห้องทำงานเช่นนี้ หากเป็นช่วงกลางคืนเขาคงไม่เอะใจใคร่อยากรู้มากนัก เว้นก็เสียแต่ตอนนี้กลางวันแสก ๆ ไม่รู้ว่าพี่ชายจะหิวกระหายอะไรปานนั้น “ใจเฮียแม่งได้จริงว่ะ”

“รำคาญ!” แม้จะรู้ถึงนิสัยใจคอของน้องชายเป็นคนปากมากมาแต่ไหนแต่ไร หากแต่เขาไม่เคยรู้สึกชินกับความปากหมาของมันเลยสักนิด เสื้อคลุมที่พาดอยู่พนักพิงเก้าอี้ถูกกระชากขึ้นมาจัดการคลุมทับเรือนร่างเล็กเอาไว้ “กลับห้องไปก่อน”

นัยน์ตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบอบบางจนประตูบานหรูถูกปิดลง ทันทีที่หันกลับมาก็ปะทะเข้ากับสายตาล้อเลียนของไอ้น้องชายตัวดีซึ่งหรี่ตามองพลางยกยิ้มมุมปากคล้ายตัวร้ายในละครหลังข่าวไม่มีผิด

“....” ร่างสูงกลับไปนั่งเก้าอี้ผู้บริหารจัดการเก็บปืนเข้าที่ นัยน์ตาคู่คมมองไปยังน้องชายนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่อย่างไม่ไว้ใจ “โผล่หัวมาแต่เช้ามีอะไร”

“ถ้าไม่โผล่มาจะได้เห็นฉากเด็ดเหรอครับ”

“มีอะไรก็ว่ามา อย่าเล่นลิ้น”

“เด็กใหม่เฮียใช่ปะ”

“ไอ้ไค!!”

“ยอมแล้ว ๆ” ฝ่ามือทั้งสองข้างยกขึ้นเป็นเชิงยอมแพ้ หากแต่ไม่พ้นยกยิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียนพี่ชายอีกอยู่ดี

“ถ้าไม่มีอะไรสำคัญก็กลับไปซะ กูจะทำงาน” นิ้วเรียวคลึงขมับคลายความเครียดในหัว ช่วงนี้งานที่บริษัทค่อนข้างรัดตัวถึงขนาดที่ว่าเวลาพักหายใจยังแทบไม่มี ไหนจะเรื่องการเบี้ยวหนี้ของตระกูลวาณิชย์วัชรสกุลนั่นอีก หากไม่รีบสะสางเกรงว่าอีกไม่นานคงกลายเป็นเขาเสียเองที่จะต้องขาดทุน

“สัปดาห์หน้ามีแข่ง” อีกหนึ่งอาชีพที่ไคควรทำหน้าที่ให้ดีที่สุดนั่นก็คือการเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนักแข่ง คาร์เตอร์ อัศวภิรวัฒน์ ที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังในช่วงนี้ ไคมองจ้องพี่ชายพลางลุ้นไปกับคำตอบซึ่งก็พอจะรู้อยู่แก่ใจ

“กูไม่ว่าง” รีบเอ่ยตอบชนิดที่ไม่ต้องคิดให้มากความ แม้ว่าการแข่งรถจะเป็นสิ่งที่ใฝ่ฝันมาตั้งแต่เด็กจนเกิดเป็นความชอบ กระทั่งเริ่มมีชื่อเสียงโด่งดังอย่างเช่นทุกวันนี้ ถึงกระนั้นธุรกิจที่ควรดูแลย่อมสำคัญมากกว่า “ให้คนอื่นขับแทนไปก่อน โปรแกรมหน้าเดี๋ยวกูลงสนามเอง”

“ไม่ได้”

“งั้นมึงก็มาช่วยงานกู มึงยอมกูยอม วิน ๆ ทั้งคู่” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูงเป็นเชิงต่อรอง รู้ดีว่าอย่างไรแล้วน้องชายแสนเกียจคร้านต้องปฏิเสธอย่างแน่นอน

“อ่าโอเค ๆ ไม่ลงก็ไม่ลง แต่บอกไว้ก่อนช่วงนี้มีนักแข่งเกิดใหม่เยอะแยะระวังตัวเองจะตกอับเอานะครับ”

“แล้ว?” ตกอับแล้วอย่างไรในเมื่อเขาเองเป็นถึงนักธุรกิจไฟแรงคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ หากตอนนี้ไม่ได้ทำอาชีพนักแข่งอย่างที่ใฝ่ฝัน ทรัพย์สินที่มีอยู่ข้างกายต่อให้ใช้ไปยันชาติหน้าก็ยังมีเหลือ ๆ การแข่งรถของเขาเป็นเพียงงานอดิเรกส่วนชื่อเสียงเป็นผลพลอยได้ที่ตามมาต่างหาก

“จะอะไรล่ะ เฮียยังจำไอ้คริสได้ใช่ไหม” แววตาขี้เล่นก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเพียงครู่

“.....” ชื่อของใครบางคนเรียกความสนใจจากร่างสูง เครื่องหน้าเรียบนิ่งเงยขึ้นมองคู่สนทนาพลางเลิกคิ้วขึ้นถาม “ไอ้คริส?”

 “ก็ไอ้คริสนั่นแหละ ผ่านไปแค่ไม่กี่ปีอย่าบอกนะว่าเฮียลืมคู่แข่งคนนี้ไปแล้ว”

ใช่แล้วล่ะพวกเขาทั้งคู่เคยเป็นคู่แข่งในสนามเมื่อช่วงสองปีที่แล้ว การแข่งขันครานั้นเป็นเพียงความสนุกคึกคะนองของหนุ่มวัยรุ่น ทว่ากลับมีใครบางคนจริงจังเกินกว่าเหตุยอมเอาของมีค่าลงเดิมพันก็เท่านั้น

“ไม่ได้ลืม กูแค่ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรกับกู” ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาอย่างเอือมระอา เพียงแค่งานภายในบริษัทก็มากพอแล้ว ไม่เข้าใจว่าไอ้น้องชายตัวดีมันจะเอาเรื่องไร้สาระพรรค์นั้นมากรอกหูเขาเพื่ออะไรกัน “หมดธุระแล้วก็กลับไปซะ”

“ก็ได้ ๆ ไล่จัง” ไคถอนหายใจยาวเหยียดพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน ดันเป็นจังหวะเดียวกับคีย์ลูกน้องคนสนิทของพี่ชายเข้ามาในห้องพอดิบพอดี ด้วยความขี้เสือกที่มีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงไม่อยากพลาดโอกาส รีบทิ้งตัวนั่งลงโซฟาตัวเดิมอีกครั้ง ขณะนั้นเองก็เงี่ยหูฟังไปด้วย

“ของที่เฮียสั่งให้ซื้อผมจัดการเรียบร้อยแล้วครับ” คีย์ว่าพลางยกถุงกระดาษใบใหญ่ชูขึ้นสูงให้ผู้เป็นนายได้ดู

“อืม” ใบหน้าหล่อเหลาพยักเล็กน้อย เขาเงียบไปเพียงครู่เพื่อตัดสินใจบางอย่างก่อนจะเอ่ยมันออกมา “เธอยังเรียนอยู่ งั้นมึงก็คอยไปรับไปส่งเธอด้วยก็แล้วกัน”

“ได้ครับเฮียใหญ่”

“บังคับให้เธอกินข้าวกินยา อย่ามาตายในที่ของกู”

“รับทราบครับ”

“เดี๋ยวนะ” เป็นเพราะไม่เคยเห็นพี่ชายใส่ใจหญิงผู้ใดมากถึงเพียงนี้จึงเกิดความสงสัย ไคเข้าไปนั่งบนโต๊ะทำงานผู้บริหารพลางหรี่ตามองอย่างเจ้าเล่ห์ “เฮียชอบเธอเหรอ”

“ไร้สาระ”

“งั้นผมอาสาไปรับไปส่งเธอเอง” พลันสังเกตอาการของพี่ชายไปด้วย ยิ่งอีกฝ่ายหลบสายตาเขายิ่งได้ใจ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มอย่างร้ายกาจ “เธอเรียนที่ไหน”

“.....” คาร์เตอร์นิ่งเงียบพลันเบือนหน้าหนี

“ที่เดียวกับเฮียรองเลยครับ”

“งั้นก็ดี ฝากบอกเธอด้วยแล้วเจอกันนะคะคนสวย” ทิ้งระเบิดก้อนโตไว้ในห้องแล้วรีบหนีจากด้วยความสะใจ หลงเหลือเพียงความลำบากใจไว้ให้แก่คีย์

“เฮียใหญ่....”

“มึงไม่ต้องมากความ เอาตามที่มันว่า”