ว่าไงคะคุณมาเฟีย 5 รุ่นพี่.......

ว่าไงคะคุณมาเฟีย 5 รุ่นพี่.......

“ฮึก ฮึก” ความคับแค้นในใจถูกระบายผ่านเสียงสะอื้นปนหยาดน้ำตาที่ร่วงรินลงมาไม่ขาดสาย

ตั้งแต่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในวันใหม่เรื่องราวเมื่อคืนเธอกลับจำรายละเอียดได้ไม่ชัดเจน หากแต่ร่องรอยแดงช้ำตามเนื้อตัวประกอบกับเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยเป็นหลักฐานยืนยันว่าร่างกายสกปรกนี้คงผ่านมืออันน่าขยะแขยงของชายผู้นั้นมาแล้วเป็นแน่

แม้จะอยากกลับไปแก้ไขอย่างไรย่อมทำได้เพียงนั่งกอดเข่าพลางซบใบหน้าลงปล่อยให้น้ำตาแห่งความน่าสมเพชชะล้างความละอายใจแทน

“ทำไมต้องเป็นตาลด้วย ฮึก แม่จ๋าตาลคิดถึงแม่จังเลย ฮึก” วงแขนกลมกลึงกระชับกอดตัวเองให้แน่นขึ้น ทั้งคิดถึงทั้งเป็นห่วงกลัวว่าอันตรายจะเกิดขึ้นกับผู้เป็นแม่ หากเป็นเช่นนั้นจริงมันคงเป็นตราบาปสำหรับเธอไปตลอดชีวิต

เพียงชั่ววูบที่ความคิดอยากหนีออกจากที่แห่งนี้ผุดเข้ามาในหัว เธอใช้หลังมือปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มอย่างลวก ๆ แววตาอ่อนแอก่อนหน้านี้มลายหายสิ้นหลงเหลือเพียงความแข็งแกร่งที่ฉายชัดอยู่เต็มประดา

ลอบสังเกตจนทั่วทุกมุมของห้องทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่า มีเพียงหน้าต่างบานหรูเท่านั้นที่อาจจะเป็นลู่ทางเดียวสามารถทำให้หลีกหนีจากสถานที่โสมมแห่งนี้ได้

เธอฝืนดันกายที่ไร้เรียวแรงลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างด้วยความยากลำบากเต็มที คงเป็นเพราะพิษไข้ที่ยังรุมเร้าร่างกายไม่หยุดจึงส่งผลให้ใบหน้าดูซีดเซียวไร้ชีวิตชีวาเสียจนไม่น่ามอง

หน้าต่างถูกเปิดออกเป็นจังหวะเดียวกับสายลมปะทะเข้าเบ้าหน้าจนเธอต้องหลับตาปี๋ ก่อนจะค่อย ๆ ชะโงกหน้าออกไปเพื่อสำรวจทางหนีทีไล่ด้านนอก ทว่าความสูงระดับเสียดฟ้ากลับทำเอาหัวใจหล่นวูบรีบปิดหน้าต่างไว้เช่นเดิม พลันหยาดน้ำตาแห่งความท้อก็ร่วงโรยลงมาอีกครั้ง

“ฮึก แม่....ตาลกลับไปไม่ได้แล้ว” ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งลงพิงผนังอย่างคนหมดอาลัยในชีวิต เปลือกตาบางปิดลงต้อนรับชะตากรรมที่ต้องเผชิญต่อจากนี้ “ทำไมกัน....”

แอด

ประตูบานใหญ่ถูกบุคคลปริศนาเปิดออกกว้างเรียกให้ใบหน้าขาวซีดเงยขึ้นมองร่างสูงไม่คุ้นตา ใบหน้าโหดเหี้ยมประกอบกับสายตาแข็งกร้าวที่มองมาสร้างความหวาดกลัวให้ร่างเล็กจนต้องกระชับเสื้อเพื่อปกปิดเรือนร่างขาวผ่องพร้อมกับถอยกรูดเข้าหลบในมุมห้อง

“.....” ชายหนุ่มที่เห็นว่าสภาพของหญิงสาวค่อนข้างล่อแหลมจึงหันหลังอย่างให้เกียรติ ก่อนที่น้ำเสียงเรียบนิ่งจะดังขึ้น “ลุกขึ้น แล้วตามผมมา”

“ปะ...ไปไหน”

“เฮียใหญ่เรียกพบครับ”

เพนต์เฮาส์ชั้นสามสิบสองถูกตกแต่งเป็นฐานลับของตระกูลมาเฟียอัศวภิรวัฒน์ โดยมีบุตรชายคนโตของตระกูลคอยบริหารงานไม่ว่าจะเป็นธุรกิจที่ถูกส่งต่อมาตั้งแต่รุ่นปู่ทวด กระทั่งเหล่าลูกน้องนับพันล้วนแล้วแต่อยู่ในความดูแลของเขาผู้นี้

แต่ละห้องจะถูกออกแบบแตกต่างกันไป หนึ่งในนั้นรวมถึงห้องของผู้บริหารถูกจัดสรรปันส่วนได้อย่างลงตัว ด้านนอกเป็นห้องรับรองแขกสำหรับนักธุรกิจที่ต้องการปรึกษาหารือเรื่องการค้า ถัดไปเป็นห้องครัวมีไว้ยามฉุกเฉินหากวันใดงานเร่งรัดย่อมสะดวกต่อการทำอาหารรองท้อง ส่วนฝั่งตรงข้ามจะเป็นห้องทำงานขนาดพอดี อีกทั้งด้านในยังถูกออกแบบให้มีห้องนอนส่วนตัวซ่อนอยู่ด้านหลังไว้พักผ่อนยามเหนื่อยล้าจากกองเอกสาร

ร่างสูงของผู้บริหารยืนหันหลังด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ในมือมีกาแฟถ้วยเล็กถือไว้อยู่ ทัศนวิสัยเบื้องนอกสูงเสียดฟ้าสะกดนัยน์ตาคมกริบให้ทอดมองอย่างไม่วางตา

“เย็นชาจังเลยนะคะ” หญิงสาวใช้น้ำเสียงดัดจริตพลางมองไปยังร่างสูงที่ยืนหันหลังให้ด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ ทว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะเหลียวแลซ้ำยังเอ่ยปากไล่อีกต่างหาก

“ออกไป”

“วันหยุดทั้งทีแอรินขออยู่กับเฮียใหญ่ไม่ได้เหรอ” ยังคงตื๊อไม่เลิก อุตส่าห์ยอมแบกหน้ามาหาร่างสูงถึงที่ มีหรือจะยอมกลับง่าย ๆ สุดท้ายจึงจำยอมต้องงัดไม้ตายขึ้นมาใช้ หญิงสาวเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าประชิดตัวกับร่างสูง ถือวิสาสะกอดเกี่ยวลำแขนแกร่งพลางซบใบหน้าที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจนหนาเตอะลงไหล่กว้างอย่างออดอ้อน “เมื่อก่อนเฮียไม่เคยเมิน แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นคะ แอรินไม่สำคัญอีกแล้วใช่ไหม”

“....” ร่างสูงถอนหายใจอย่างแรง เบื่อเต็มทีกับอาการดื้อดึงของหญิงสาว คงเป็นเพราะเขาเผลอตามใจเธอนับครั้งไม่ถ้วนจึงทำให้เจ้าตัวเสียคนเอาแต่ใจตนเองเช่นนี้อยู่เป็นประจำ “กลับไปก่อน เสร็จธุระเดี๋ยวฉันตามไป”

“สัญญาได้ไหมคะ” เพราะกลัวอีกฝ่ายผิดนัดอย่างครั้งก่อนเธอจึงชูนิ้วก้อยขึ้น ซึ่งร่างสูงก็จำยอมเกี่ยวก้อยแต่โดยดี

“อืม” ขณะที่รับปากเขาเองก็พยายามแกะมือปลาหมึกออกจากแขนไปด้วย ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดันดังขึ้นทำเอาเขาลืมหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไปชั่วครู่ “เข้ามา”

“เฮียใหญ่ครับคุณน้ำตาลมาแล้ว” คีย์ลูกน้องคนสนิทรายงานเฮียใหญ่ โดยมีร่างบางยืนหลบอยู่ด้านหลังอย่างคนหวาดกลัว

“อืม มึงออกไปก่อน” เอ่ยปากไล่ทั้งยังยืนหันหลังอยู่เช่นนั้น ทว่านานร่วมนาทีลูกน้องยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เรียกความไม่พอใจจากร่างสูงจนต้องหันมาเผชิญหน้าพลางกดคิ้วต่ำ “กูสั่งว่าไง”

“เธอกลัวเฮียใหญ่ครับ” เป็นเพราะมือน้อย ๆ ที่ดึงชายเสื้อจากด้านหลังรั้งให้เขาอยู่ต่อ จึงมิอาจใจดำทิ้งผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ไว้กับเสือร้ายอย่างเฮียใหญ่ได้

“กลัวกู?” คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง ผู้หญิงทั้งเมืองล้วนต้องการทรัพย์สิน ต้องการร่วมเตียงกับเขา มีแต่จะวิ่งเข้าหาทว่ากับเธอผู้นี้ดันหวาดกลัวเสียอย่างนั้น อีกทั้งยังเอาแต่ยืนหลบอยู่ข้างหลังของลูกน้องจนเขานึกหงุดหงิด “ออกมา”

“เธอเป็นใครคะเฮียใหญ่”

“...” เป็นเพราะความโมโหที่เริ่มก่อตัวขึ้น เขาจึงสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมอันน่ารำคาญ ทำเอาแอรินหน้าเสียอยู่ไม่น้อย “ฉันบอกให้เธอกลับไปรอที่บ้านไม่ใช่หรือไง”

“ก็ได้ค่ะ!” ใบหน้าเย่อหยิ่งเชิดขึ้นพลางสะบัดก้นเดินหนี จังหวะนั้นเองแอบชำเลืองมองหญิงสาวแปลกหน้าผู้นั้นไปด้วย สภาพเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ยบ่งบอกชัดเจนว่าคงผ่านมือเฮียใหญ่มาแล้ว เพียงชั่วครู่แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอิจฉาริษยาขึ้นมาทันที ก่อนจะออกจากห้องก็มิวายเอ่ยลาด้วยเสียงดัดจริต “คืนนี้แอรินรอที่บ้านนะคะ”

“มึงจะออกไปได้ยัง” ครั้งนี้เขาเลือกใช้น้ำเสียงเกรี้ยวกราด สายตาดูดุดันขึ้นเป็นเท่าตัว ส่งผลให้คนมองหวาดกลัวจนขนลุกซู่

“ครับเฮีย” รับคำจากมาเฟีย ก่อนจะหันไปเอ่ยกลับร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทิ้มอยู่ด้านหลัง “คุณน้ำตาลไม่ต้องกลัวหรอกครับ เฮียใหญ่เขาไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น”

“สนิทกันด้วย? หึ” มุมปากหยักยกขึ้นสูงอย่างร้ายกาจ “ดี ดีมาก ๆ ในเมื่อเธอไว้ใจมึง กูก็จะให้มึงอยู่กับเธอ เป็นไงดีไหมล่ะน้ำตาล”

“เสียงนั้น....” น้ำเสียงในตอนเรียกชื่อมันช่างคลับคล้ายคลับคลาราวกับเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน พลันเหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดเข้ามาในหัว ปลุกความหวาดกลัวจนต้องกระชับเสื้อให้แน่นขึ้น รู้ดีว่าคีย์เป็นถึงลูกน้องคนสนิทของชายผู้นั้น หากแต่เธอเองก็มั่นใจว่าคนที่ยืนบังหน้าในตอนนี้ย่อมเป็นคนดีมีศีลธรรมมากกว่าร่างสูงที่คอยออกคำสั่งอย่างแน่นอน คิดได้ดังนั้นจึงตัดสินใจกระซิบเสียงเบา “ชะ...ช่วยฉันด้วย เมื่อคืนเขา....”

“ฉันมันทำไม!”

“เฮือก! กลัว”

“เฮียใหญ่ใจเย็น ๆ ก่อนครับ เธอกำลังขวัญเสีย” ไอ้เขามันคนหน้าโหดแต่อยู่ในโหมดขี้สงสารเสียด้วยสิ

“มึงอยากแดกลูกกระสุนแทนข้าวหรือไง” ไม่เพียงแค่ขู่เปล่า กระบอกปืนประจำตัวถูกหยิบออกจากลิ้นชักก่อนจะวางลงบนโต๊ะอวดความน่าเกรงขามให้ลูกน้องที่เป็นดังน้องชายแท้ ๆ ได้เห็นเต็ม ๆ ตา “งานที่กูสั่งจัดการเรียบร้อยหรือยัง”

“ยังครับเฮีย”

“ไป!”

“คะ...ครับเฮีย” ครั้งนี้จำต้องออกจากห้องก่อนที่เขาจะได้กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของลูกพี่แทน

ลับหลังคีย์ออกไปหลงเหลือไว้เพียงความเงียบสงบเจือปนความอึดอัดที่แผ่กระจายรอบร่างสูงของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ส่วนสาวน้อยขี้กลัวกลับเอาแต่ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตาคู่กรณี

“.....” สายตาคมเข้มไล่มองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสะใจ แม้ว่าเมื่อคืนจะได้เห็นหน้าค่าตาของเธอไปแล้ว หากแต่เป็นเพราะความมึนเมาเล่นงานจึงทำให้สายตาค่อนข้างพร่าเลือนมองเห็นไม่ชัดมากนัก “เงยหน้า”

“...” ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างประหม่า เรียวมือเล็กทั้งสองประสานกันแน่นจนชื้นเหงื่อ ทั้งอาการไข้ที่เล่นงานอย่างต่อเนื่องจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ทั้งหวาดกลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์เดิมขึ้นอีกครั้ง ทำได้เพียงประคับประคองสติให้อยู่กับเนื้อกับตัวไม่กล้าปริปากพูดสิ่งใดเลยสักคำ

“อย่าดื้อให้มันมาก”

“ขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรฉันเลย....”

“ได้” ด้วยเพราะหมดความอดทนต่อความดื้อรั้น เขาสาวเท้าเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้าของคู่กรณีพลางใช้ปลายกระบอกปืนเสยคางมนให้เงยขึ้นมาเผชิญหน้ากัน “ไงคนสวย”

“...” ทันทีที่ได้สบประสานตากับคนตรงหน้าราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุน ก้อนเนื้อน้อยในอกเต้นไม่เป็นจังหวะทั้งสับสนทั้งตื่นตระหนกจนมิอาจควบคุมตัวเองเผลอพลั้งปากเอ่ยถึงชื่อของชายที่ครองใจมาเนิ่นนาน “รุ่นพี่คาร์เตอร์.....”

คาร์เตอร์ อัศวภิรวัฒน์